Giuseppe Valentini

włoski skrzypek, kompozytor, malarz i poeta

Giuseppe Valentini (ur. 14 grudnia 1681 we Florencji, zm. w listopadzie 1753 w Rzymie) – włoski wirtuoz skrzypiec, kompozytor, a także poeta i malarz.

Giuseppe Valentini
ilustracja
Data i miejsce urodzenia

14 grudnia 1681
Florencja

Pochodzenie

włoskie

Data i miejsce śmierci

listopad 1753
Rzym

Instrumenty

skrzypce

Gatunki

muzyka poważna, muzyka barokowa

Zawód

kompozytor, skrzypek, poeta, malarz

Między rokiem 1692 a 1697 przebywał w Rzymie, gdzie pobierał nauki od Giovanniego Battisty Bononciniego. W latach 1702–1705 był jednym z 29 skrzypków orkiestry prowadzonej przez Arcangelo Corellego[1]. Od 1713 do 1743 roku dyrygował orkiestrą kościoła św. Ludwika Króla Francji.

W pierwszej dekadzie XVIII wieku wydał pięć zbiorów utworów kameralnych, m.in. dwa oratoria dla kościoła św. Hieronima della Carita w Rzymie (1705)[2], lecz dopiero opublikowane w 1710 roku w Bolonii Concerti grossi op. 7 przyniosły mu sławę. W tym samym roku został objęty patronatem przez Michelangela Gaetani, księcia Caserty[3]. Z tego okresu znane są dwie jego opery: La finita rapita (1714) i La constanza in amore (1715)[4]. Przez następne lata obejmował wiele kościelnych stanowisk wraz z maestro di capella. Jego pozycja jako świetnego kompozytora oraz poety została podkreślona przez zaproszenie do grona członków Akademii Arkadyjskiej.

Jego twórczość została przysłonięta przez współczesnych mu Vivaldiego, Corellego oraz Locatelliego i przez pewien okres dzieła kompozytora były zapomniane. Obecnie wskazuje się na oryginalność kompozycji Valentiniego.

Nosił przezwisko Straccioncino, które może oznaczać mały obdartus lub Cygan.

Przypisy

edytuj
  1. John Spizer, Neal Zaslaw, The Birth of the Orchestra: History of an Institution, 1650-1815, Nowy Jork 2004, s. 127.
  2. Richard Maunder, The Scoring of Baroque Concertos, 2004, s. 64.
  3. The Italian Solo Concerto, 1700-1760: Rhetorical Strategies and Style History., pod red. Simon McVeigh i Jehoash Hirshberg, 2004, s. 165.
  4. Companion to Baroque Music, pod red. Julie Anne Sadie, Berkeley 1998, s. 89.