Gmach Główny Politechniki Warszawskiej

Gmach Główny Politechniki Warszawskiej – zabytkowy budynek Politechniki Warszawskiej znajdujący się na placu Politechniki w Warszawie.

Gmach Główny Politechniki Warszawskiej
Obiekt zabytkowy nr rej. 676 z 1.07.1965
Ilustracja
Gmach Główny od frontu
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Adres pl. Politechniki 1
00-661 Warszawa
Styl architektoniczny neobarok
Architekt Stefan Szyller
Kondygnacje 3
Rozpoczęcie budowy 1899
Ukończenie budowy 1901
Zniszczono 1944
Odbudowano 1945–1948
Pierwszy właściciel Варшавский политехнический институт императора Николая II
Kolejni właściciele

Państwowa Wyższa Szkoła Techniczna

Obecny właściciel Politechnika Warszawska
Położenie na mapie Warszawy
Mapa konturowa Warszawy, blisko centrum na lewo znajduje się punkt z opisem „Gmach Główny Politechniki Warszawskiej”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko centrum na prawo znajduje się punkt z opisem „Gmach Główny Politechniki Warszawskiej”
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa konturowa województwa mazowieckiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Gmach Główny Politechniki Warszawskiej”
Ziemia52°13′13,77″N 21°00′38,32″E/52,220492 21,010644

OpisEdytuj

Gmach powstał na zadrzewionym skwerze, na którym m.in. w 1896 odbyła się wystawa higieniczna[1]. Budowa gmachu zaprojektowanego dla Instytutu Politechnicznego im. Cara Mikołaja II przez Stefana Szyllera rozpoczęła się w lipcu 1899 roku i trwała 2 lata.

Gmach jest typowym przykładem architektury odwołującej się do stylistyki włoskiego renesansu i baroku. Jego reprezentacyjny charakter podkreśla monumentalna, dwukondygnacyjna fasada o zaokrąglonych narożnikach. Gmach został zaprojektowany według klasycznych reguł przyjmowanych przez ówczesne uczelnie w Europie. Masywne mury nośne budynku stanowiły nie tylko konstrukcję podpierającą stropy i dach, ale kryły w sobie sieć kanałów dawnego systemu ogrzewania ciepłym powietrzem doprowadzanym z kotłowni zewnętrznej. Solidna konstrukcja przetrwała pożary i zniszczenia od pocisków z czasu powstania warszawskiego.

Projektując elewacje Gmachu Głównego, Stefan Szyller najwięcej starań poświęcił ukształtowaniu fasady o wspaniałej ekspozycji od strony placu. Według zasady architecture parlante XIX-wieczne dekoracje budynków stylu wysokiego: rzeźby i płaskorzeźby, malarstwo, freski i sgraffito - przedstawienia alegoryczne i symboliczne, podkreślały, przede wszystkim jednak uwznioślały, przeznaczenie, funkcje i charakter gmachów publicznych.

W 2005, dla upamiętnienia nadania doktoratu honoris causa Politechniki (1926), w gmachu odsłonięto pomnik Marii Skłodowskiej-Curie zaprojektowany przez Maksymiliana Biskupskiego[2].

GaleriaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Stanisław Gieysztor: Moja Warszawa. Warszawa: Muzeum Historyczne m.st. Warszawy, 2010, s. 1541. ISBN 978-83-62189-01-4.
  2. Pomnik Marii Skłodowskiej-Curie odsłonięty. W: Polska Agencja Prasowa [on-line]. naukawpolsce.pap.pl, 8 października 2005. [dostęp 2019-08-04].

BibliografiaEdytuj

  • Anna Wagner: Architektura Politechniki Warszawskiej. ​ISBN 83-7207-220-5​. 2001.Sprawdź autora:1.