Gmina Prostyń – dawna gmina wiejska istniejąca do 1954 roku[2] w woj. lubelskim/warszawskim. Siedzibą władz gminy była Prostyń[3].

Prostyń
gmina wiejska
1919-1954[1]
Państwo  PRL
Województwo 1919-39: lubelskie (II RP)
1939: warszawskie (II RP)
1945-54: warszawskie
Powiat węgrowski
Siedziba Prostyń
Szczegółowy podział administracyjny (1952)
Liczba gromad 9
brak współrzędnych
Portal Portal Polska

Gmina Prostyń jest wymieniona jako jedna z 16 gmin wiejskich powiatu węgrowskiego guberni siedleckiej[4].

W 1919 roku gmina weszła w skład woj. lubelskiego. Wraz z gminą Olszew była ona najdalej na północ wysuniętą jednostką ówczesnego województwa. Jej ekstremalnie peryferyjne położenie sprawiło że od gminy było dużo bliżej do Warszawy, a nawet do Białegostoku aniżeli do stolicy województwa, Lublina[3]. Najprawdopodobniej dlatego 1 kwietnia 1939 roku gmina wraz z całym powiatem węgrowskim została przeniesiona do woj. warszawskiego[5].

Po wojnie gmina zachowała przynależność administracyjną. Według stanu z dnia 1 lipca 1952 roku gmina składała się z 9 gromad[6]. Gmina została zniesiona 29 września 1954 roku wraz z reformą wprowadzającą gromady w miejsce gmin[7]. Jednostki nie przywrócono 1 stycznia 1973 roku po reaktywowaniu gmin[8]. Jej dawny obszar stanowi obecni prawobrzeżną (od Bugu) część gminy Małkinia Górna, a także północny sektor gminy Sadowne.

PrzypisyEdytuj

  1. Od 1919 jednostka administracyjna nowo utworzonego polskiego woj. lubelskiego; w czasie II wojny światowej przejściowo poza administracją polską.
  2. Istniała do 28 września 1954 roku.
  3. a b Główny Urząd Statystyczny w Warszawie: Województwa centralne i wschodnie Rzeczypospolitej Polskiej – podział na gminy według stanu z dnia 1.IV 1933 roku, Książnica-Atlas, Lwów 1933.
  4. powiat węgrowski w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. XIII: Warmbrun – Worowo. Warszawa 1893.
  5. Dz.U. z 1938 r. nr 27, poz. 240.
  6. Wykaz Gromad Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej według stanu z dnia 1.VII 1952 r., PRL, GUS, Warszawa.
  7. Dz.U. z 1954 r. nr 43, poz. 191.
  8. Dz.U. z 1972 r. nr 49, poz. 312.