Gospodarka malwowa

Gospodarka malwowa (ang. purple economy) obejmuje wszystkie te czynniki, które w gospodarce przyczyniają się do zrównoważonego rozwoju poprzez wzmacnianie kulturowego potencjału dóbr oraz usług.

DefinicjaEdytuj

„Gospodarka malwowa wyrasta na gruncie uwzględnienia kulturowych aspektów w gospodarce. Określa gospodarkę potrafiącą dostosować się do ludzkiej różnorodności w ramach globalizacji i opierającą się na kulturowym wymiarze w celu dowartościowania dóbr oraz usług”[1]. Owe dwie tendencje, pozioma i pionowa, wzajemnie się uzupełniają. Wzrost kulturowego wymiaru odnoszącego się do produktów wiąże się bowiem z kulturową witalnością wszelkich terytoriów.

Wzrost znaczenia kulturowych aspektówEdytuj

Kontekst rozwoju gospodarki malwowej jest efektem coraz większej roli przypadającej kulturowym aspektom we współczesnym świecie. Wśród czynników odpowiedzialnych za taką ewolucję występują[2] – światowe polityczne oraz gospodarcze wyrównanie szans na rzecz rynków wschodzących, powrót do lokalnych środowisk (rozpatrywanych ponownie jako ośrodki zapewniające stabilność), nowe formy roszczeń (będące wynikiem upadku wielkich ideologii), rosnący społeczny popyt na jakość, bazujący na kulturowej konsumpcji (idący w parze z logiką demokratyzacji, indywidualizacji oraz wzrostem długości życia), strategie innowacji (wymagające ducha nastawionego na kulturę, interdyscyplinarność, czyli na te aspekty, które sprzyjają odkryciom dokonanym dzięki szczęśliwym trafom)…

Pole zastosowaniaEdytuj

Gospodarka malwowa ma wymiar przekrojowy, ponieważ wartościuje wszystkie dobra oraz usługi, niezależnie od branż, poprzez uwzględnienie aspektów kulturowych. Gospodarka sensoryczna i doświadczeń stanowi jedno z jej zastosowań[2].

Różni się ona od gospodarki kulturowej, która opiera się na logice branżowej.

W czerwcu 2013 r. opublikowane zostały wnioski pierwszej międzyinstytucjonalnej grupy roboczej na temat gospodarki malwowej składającej się z ekspertów UNESCO, OECD oraz Międzynarodowej Organizacji do spraw Frankofonii, francuskich ministerstw, firm oraz społeczeństwa cywilnego. Ów dokument podkreśla skutki zjawiska „kulturalizacji”, którego zasięg obejmuje obecnie całą gospodarkę i wywiera wpływ zarówno na procesy zatrudnienia jak i wykształcenie. Raport wyodrębnia zatem zawody malwowe oraz zawody o malwowej inklinacji – pierwsze są bezpośrednio związane z otoczeniem kulturowym ze względu na ich celowość (jak w wypadku urbanistów oraz architektów planowania przestrzennego) podczas gdy drugie zostaną dopiero poddane przemianom wskutek kulturyzacji (dotyczy to funkcji związanych z zasobami ludzkimi czy też funkcji odnoszących się do marketingu oraz komunikacji)[3].

Inny ważny dokument wydany w czerwcu 2017 r.[2] odwołuje się do różnych aspektów środowiska ludzkiego, przy których to, co związane z gospodarką wytwarza zyski kulturowe – praktyki i nauczanie, architektura, sztuka, barwy, etyka, wyobraźnia, dziedzictwo, rozkosz, umiejętność zachowania się, oryginalność indywidualna itd.

ŹródłoEdytuj

Określenie „gospodarka malwowa” pojawiło się przy okazji opublikowania manifestu[4] na łamach dziennika „Le Monde.fr”. Wśród sygnatariuszy[5] znaleźli się administratorzy stowarzyszenia Diversum[6], które zorganizowało w Paryżu w październiku 2011 r. pierwsze Forum międzynarodowe poświęcone „gospodarce malwowej” pod patronatem UNESCO, Europejskiego Parlamentu oraz Komisji Europejskiej[7].

Przywiązanie do zrównoważonego rozwojuEdytuj

 
Trzy wymiary gospodarki zrównoważonej

Gospodarka malwowa uwypukla wpływ czynników zewnętrznych – środowisko kulturowe, z którego podmioty czerpią i którym naznaczają (zostawiając na nim swoje ślady) stanowi dobro wspólne. Gospodarka malwowa ustanawia tym samym to, co kulturowe, w roli ośrodka zrównoważonego rozwoju.

To, co kulturowe, stanowi zresztą wyzwanie w pełnym tego słowa znaczeniu dla zrównoważonego rozwoju i to od samych początków. Społeczna odpowiedzialność firm wywodzi się pierwotnie z międzynarodowego Paktu praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych zatwierdzonego przez ONZ w 1966 r.

Owo wyzwanie to tylko jeden ze składników zrównoważonego rozwoju na równi z zainteresowaniami związanymi z naturalnym środowiskiem (zieloną gospodarką) oraz tymi, które odnoszą się do środowiska społecznego (gospodarki społecznej). Komplementarność między różnymi wymiarami gospodarki zrównoważonej została ponownie podkreślona w apelu[8][9] opublikowanym w 2015 r. na łamach Le Monde Économie przy okazji zbliżającej się 21. konferencji Narodów Zjednoczonych poświęconej zmianom klimatycznym.

PrzypisyEdytuj

  1. „Le Journal des Arts”
  2. a b c Diversum, Gilles Andrier, Loïc Armand, Francesco Bandarin, Jérôme Bédier, Françoise Benhamou, Fouad Benseddik, Gilles Boëtsch, Dominique Bourg, Jérôme Gouadain, Maria Gravari-Barbas, Marc-Antoine Jamet, François Jullien, Pascal Lamy, Jacques Lévy, Gilles Lipovetsky, Françoise Montenay, Jean Musitelli, Patrick O'Quin, Philippe d'Ornano, Dominique Perrault, Marie-Hélène Plainfossé, Nicole Rouvet, „Kulturowe ślady branży kosmetycznej” (ostatnio przeglądany: 25. lipca 2018 r.).
  3. Wnioski pierwszej międzyinstytucjonalnej grupy roboczej skupiającej się na gospodarce malwowej
  4. Le Monde.fr
  5. Jean-Jacques Aillagon, Bruno Bourg-Broc, Bernard Cerquiglini, Gilles Ciment, Joëlle Garriaud-Maylam, José Luís Dicenta Ballester, Renaud Donnedieu de Vabres, Mercedes Erra, Pierre-Antoine Gailly, Jérôme Gouadain, Claudie Haigneré, Jean-Hervé Lorenzi, Jean Musitelli, Alain-Dominique Perrin, Odile Quintin, Bernard Ramanantsoa, Jean-François Rial, Pierre Simon
  6. Bernard Cerquiglini, Joëlle Garriaud-Maylam, Jérôme Gouadain, Jean-Hervé Lorenzi, Jean Musitelli, Odile Quintin, Pierre Simon. Źródło
  7. Portal Międzynarodowego Forum poświęconego gospodarce malwowej
  8. „Le Monde Économie”
  9. Podpisali się - Pierre Bellon, Véronique Cayla, Bertrand Collomb, Pascal Colombani, Mercedes Erra, Emmanuel Faber, Pierre Fonlupt, Jean-Baptiste de Foucauld, Pierre-Antoine Gailly, Jérôme Gouadain, Philippe d'Iribarne, Pascal Lamy, Gilles Lipovetsky, Jean-Pierre Masseret, Gérard Mestrallet, Radu Mihaileanu, Jean Musitelli, Grégoire Postel-Vinay, Jean-Jack Queyranne, Odile Quintin, Bernard Ramanantsoa, Jean-François Rial, Franck Riboud, Michel de Rosen, Pierre Simon.

Zobacz teżEdytuj