Granackie Baszty

Masyw Granatów Wielickich widziany od południa. Na bliższym planie Granackie Baszty
Wielicka Baszta i Dwoisty Przechód
Mała Granacka Baszta

Granackie Baszty (słow. Granátové steny) – turnie wznoszące się w masywie Granatów Wielickich (Velické Granáty) w słowackich Tatrach Wysokich, w jego południowo-zachodnich ścianach.

Jest to kilka formacji skalnych niezwiązanych ze sobą granią, oddzielonych od wyższych Granackich Turni zespołem szerokich trawiasto-skalistych zachodów i półek, zwanym Granacką Ławką (Granátová lávka)[1]. Granackie Baszty opadają do Doliny Wielickiej wysokimi, niemal pionowymi ścianami, są natomiast w większości niezbyt wybitne i łatwo dostępne od strony szerokich przełączek, przez które prowadzi Granacka Ławka[2].

Kolejno od północnego zachodu w masywie Granackich Baszt wznoszą się[1][2]:

Granackie Baszty porozdzielane są od siebie trzema głębokimi żlebami, rozszerzającymi się na wysokości Granackiej Ławki w obszerne kotły. Są to[3]:

Wszystkie te żleby opadają do środkowego piętra Doliny Wielickiej (Velická dolina), jednej z mniejszych tatrzańskich dolin walnych. U podnóża wysokich ścian Granackich Baszt biegnie zielony szlak turystyczny, prowadzący znad Wielickiego Stawu na przełęcz Polski Grzebień[3]. Same Granackie Baszty są niedostępne dla turystów, stanowią natomiast atrakcyjny teren dla taterników – od strony Doliny Wielickiej na ich wierzchołki prowadzi szereg dróg o dużym stopniu trudności. Wejścia nimi mogą być przedłużane drogami prowadzącymi na Granackie Turnie[2]

Nazwa Granackich Baszt i całych Granatów Wielickich związana jest z kamieniami półszlachetnymi – granatami, które występowały dawniej licznie pod ścianami grzbietu od strony Doliny Wielickiej[4].

PrzypisyEdytuj

  1. a b Grzegorz Barczyk, Ryszard Jakubowski (red.), Adam Piechowski, Grażyna Żurawska: Bedeker tatrzański. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000, s. 381-382. ISBN 83-01-13184-5.
  2. a b c Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część XIII. Litworowy Szczyt – Staroleśna Szczerbina. Warszawa: Sport i Turystyka, 1967, s. 162-250.
  3. a b Jarosław Januszewski, Grzegorz Głazek, Witold Fedorowicz-Jackowski: Tatry i Podtatrze, atlas satelitarny 1:15 000. Warszawa: GEOSYSTEMS Polska Sp. z o.o., 2005, s. 141. ISBN 83-909352-2-8.
  4. Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.