Otwórz menu główne

Grand Prix Stanów Zjednoczonych Formuły 1

Grand Prix Stanów Zjednoczonych – wyścig organizowany nieregularnie, w różnych miejscach, od roku 1908. Od sezonu 1959 pojawiał się w kalendarzu Formuły 1 jako eliminacja Mistrzostw Świata.

Grand Prix Stanów Zjednoczonych
Mapa toru
Stany Zjednoczone Circuit of the Americas
Pełna nazwa Pirelli United States Grand Prix
Lokalizacja Austin, Stany Zjednoczone
Szczegóły
Organizowany 19591980, 1984, 19891991, 20002007, od 2012
Długość okrążenia 5,516 km
Liczba okrążeń 56
Dystans 308,896 km
Ostatnie wyniki (sezon 2018)
Pole position Lewis Hamilton
(1:32,237, Mercedes)
Podium Kimi Räikkönen
(1h34m18,643, Ferrari)
Max Verstappen
(+0:01,281, Red Bull)
Lewis Hamilton
(+0:02,342, Mercedes)
Najszybsze okrążenie Lewis Hamilton
(1:37,392, Mercedes)

HistoriaEdytuj

W pierwszych latach istnienia Formuły 1, wyścig Indianapolis 500 był jedną z jej eliminacji. Mimo tego żaden z regularnych kierowców nie pojawiał się tam, wyjątkiem był Alberto Ascari w 1952 r. Dopiero siedem lat później oficjalna eliminacja Formuły 1 w Stanach przyciągnęła liczących się kierowców tego sportu.

American Grand PrizeEdytuj

Seria American Grand Prize organizowała Grand Prix Stanów Zjednoczonych w 1908 r. i od 1910 do 1916 r.

SebringEdytuj

Rosjanin Alec Ulman zorganizował pierwsze Amerykańskiej Grand Prix Formuły 1. Eliminacja odbyła się na ulicznym torze w Sebring na Florydzie w grudniu 1959 r., jako ostatni wyścig sezonu. Na starcie znalazło się siedmiu Amerykanów, ale Bruce McLaren z Nowej Zelandii okazał się najlepszy. Była to jego pierwsza wygrana i był on w tamtym czasie najmłodszym zwycięzcą Grand Prix. McLaren objął prowadzanie po tym jak w samochodzie Jacka Brabhama zabrakło paliwa. Brabham został zmuszony do przepchania swojego samochodu do linii mety, mimo tego został sklasyfikowany na czwartej pozycji i zdobył tytuł Mistrza Świata Kierowców, a jego zespołowi zapewnił pierwszy tytuł Mistrza Świata Konstruktorów. Mimo tego, że wyścig był bardzo emocjonujący, organizatorzy uznali go za nieudany.

RiversideEdytuj

Ulman przeniósł wyścig na tor Riverside International Raceway w Riverside w Kalifornii w 1960 r. Wyścig na prywatnym Lotusie, wygrał Stirling Moss, który startował z pole position. Eliminacja podobnie jak w Sebring nie została dobrze odebrana.

Watkins GlenEdytuj

W sezonie 1961 Grand Prix Stanów Zjednoczonych zawitało w Watkins Glen w stanie Nowy Jork. Wyścig był fascynujący i przez najbliższe dwadzieścia lat przyciągał tłumy kibiców, którzy zbierali się na wzgórzach w północnej części stanu. Była to wtedy jedna z najbardziej popularnych eliminacji sezonu wśród kierowców i stajni. Trzykrotnie, w latach 1965, 1970 i 1972 Grand Prix otrzymywało nagrodę za najlepszą organizację.

Dallas, PhoenixEdytuj

Gdy z kalendarza, po zaledwie dwóch latach organizowania, usunięto Grand Prix Las Vegas, pojawiły się plany zorganizowania Grand Prix Nowego Jorku w 1983 r., ale ostatecznie zrezygnowano z nich. Wyścig w Long Beach został usunięty z kalendarza rok później, a wyścig na torze w Detroit został zastąpiony w sezonie 1984 przez eliminacje w Dallas, na terenie kompleksu Fair Park. Gdy eliminacji okazała się klapą, Stany Zjednoczone miały do dyspozycji tylko tor w Detroit. 5 lat później, Formuła 1 powróciła na tor uliczny w Phoenix. Przez trzy lata obecności w kalendarzu F1, eliminacja w Phoenix nie odniosła większego sukcesu, a po jej usunięciu po sezonie 1991 zrezygnowano z organizacji Grand Prix.

IndianapolisEdytuj

 
Kibice niezadowoleni z wyścigu w sezonie 2005

W sezonie 2000 odbyło się kolejne Grand Prix Stanów Zjednoczonych, tym razem na legendarnym torze Indianapolis Motor Speedway. Wyścigu nie zorganizowano jednak na standardowej, owalnej konfiguracji toru. Na potrzeby Formuły 1 wewnątrz owalu wybudowano dodatkowy tor, dzięki temu składa się on obecnie z trzynastu zakrętów (czterech w prawo i dziewięciu w lewo). W przeciwieństwie do większości amerykańskich serii wyścigowych (np. NASCAR) kierowcy F1 jeżdżą na torze zgodnie z wskazówkami zegara. Na trybunach w 2000 r. zasiadło 225 tys. kibiców – w owym czasie była to rekordowa liczba. Zwycięstwo Michaela Schumachera było drugim z czterech do końca sezonu, dzięki nim wyprzedził w klasyfikacji Mikę Häkkinena i zdobył swój trzeci tytuł Mistrza Świata Kierowców.

W sezonie 2001 wyścig odbył się zaledwie trzy tygodnie po wydarzeniach z 11 września i wielu kierowców uczciło pamięć ofiar specjalnymi malowaniami samochodów i kasków. Mika Häkkinen odniósł ostatnie zwycięstwo w karierze.

Wyścig w sezonie 2002 zdominował ponownie Michael Schumacher, który na ostatnim okrążeniu zwolnił i przeliczył się wjeżdżając na metę równo z Rubensem Barrichello, kolegą z zespołu Ferrari. Ostatecznie musiał zadowolić się drugą pozycją, tracąc do Brazylijczyka 0,011 sek.

Rok później Schumacher nie popełnił takiego błędu i odniósł ważne zwycięstwo w walce o tytuł. W dużym stopniu przyczyniły się do tego opady deszczu, które faworyzowały kierowców z oponami Bridgestone. W sezonie 2004 wyścig przeniesiono na lato i odbywał się on w tydzień po wyścigu w sąsiedniej Kanadzie, a kolejne zwycięstwo odnotował Schumacher.

Najłatwiejsze zwycięstwo Schumachera na tym torze w sezonie 2005 było spowodowane problemami 7 stajni jeżdżących na oponach Michelin. W rezultacie na starcie do wyścigu stawiło się tylko sześciu kierowców: Michael Schumacher i Rubens Barrichello z Ferrari, Tiago Monteiro i Narain Karthikeyan z Jordana oraz Christijan Albers i Patrick Friesacher z Minardi. Wyścig uznano za farsę, a wielu komentatorów uważało, że Formuła 1 może już nie powrócić do Stanów Zjednoczonych.

W sezonie 2006 kolejne zwycięstwo Schumachera oraz drugie miejsce Felipe Massy urealniły szansę Ferrari na wywalczenie tytułów, po początkowej dominacji Renault w tamtym sezonie. W sezonie 2007 miała miejsce ostatnia przed pięcioletnią przerwą wizyta Formuły 1 w USA. Na torze Indianapolis wygrał Lewis Hamilton. Nieobecny wówczas był Robert Kubica, którego nie dopuszczono do wyścigu po kraksie w Montrealu tydzień wcześniej.

AustinEdytuj

W sezonie 2012 Grand Prix Stanów Zjednoczonych wróciło do kalendarza Formuły 1, po pięciu latach przerwy. Grand Prix odbyła się 18 listopada na torze w Austin. Na Circuit of the Americas zwyciężył Lewis Hamilton, tym samym odnosząc drugie z rzędu zwycięstwo w Stanach Zjednoczonych.

Zwycięzcy Grand Prix Stanów ZjednoczonychEdytuj

Sezon Kierowca Konstruktor Tor
2018   Kimi Räikkönen Ferrari Austin Wyniki
2017   Lewis Hamilton Mercedes Wyniki
2016   Lewis Hamilton Mercedes Wyniki
2015   Lewis Hamilton Mercedes Wyniki
2014   Lewis Hamilton Mercedes Wyniki
2013   Sebastian Vettel Red Bull-Renault Wyniki
2012   Lewis Hamilton McLaren-Mercedes Wyniki
2011

2008
Nie organizowano
2007   Lewis Hamilton McLaren-Mercedes Indianapolis Wyniki
2006   Michael Schumacher Ferrari Wyniki
2005   Michael Schumacher Ferrari Wyniki
2004   Michael Schumacher Ferrari Wyniki
2003   Michael Schumacher Ferrari Wyniki
2002   Rubens Barrichello Ferrari Wyniki
2001   Mika Häkkinen McLaren-Mercedes Wyniki
2000   Michael Schumacher Ferrari Wyniki
1999

1992
Nie organizowano
1991   Ayrton Senna McLaren-Honda Phoenix Wyniki
1990   Ayrton Senna McLaren-Honda Wyniki
1989   Alain Prost McLaren-Honda Wyniki
1988

1981
Nie organizowano
1980   Alan Jones Williams-Ford Watkins Glen Wyniki
1979   Gilles Villeneuve Ferrari Wyniki
1978   Carlos Reutemann Ferrari Wyniki
1977   James Hunt McLaren-Ford Wyniki
1976   James Hunt McLaren-Ford Wyniki
1975   Niki Lauda Ferrari Wyniki
1974   Carlos Reutemann Brabham-Ford Wyniki
1973   Ronnie Peterson Lotus-Ford Wyniki
1972   Jackie Stewart Tyrrell-Ford Wyniki
1971   François Cevert Tyrrell-Ford Wyniki
1970   Emerson Fittipaldi Lotus-Ford Wyniki
1969   Jochen Rindt Lotus-Ford Wyniki
1968   Jackie Stewart Matra-Ford Wyniki
1967   Jim Clark Lotus-Ford Wyniki
1966   Jim Clark Lotus-BRM Wyniki
1965   Graham Hill BRM Wyniki
1964   Graham Hill BRM Wyniki
1963   Graham Hill BRM Wyniki
1962   Jim Clark Lotus-Climax Wyniki
1961   Innes Ireland Lotus-Climax Wyniki
1960   Stirling Moss Lotus-Climax Riverside Wyniki
1959   Bruce McLaren Cooper-Climax Sebring Wyniki

Liczba zwycięstw (kierowcy)

Liczba zwycięstw (konstruktorzy)

Liczba zwycięstw (producenci silników)

Zwycięzcy Grand Prix Stanów Zjednoczonych poza Formułą 1Edytuj

Zobacz teżEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj