Ground-Based Midcourse Defense

Ground-Based Midcourse Defense (GMD) – naziemny komponent amerykańskiego antyrakietowego systemu Ballistic Missile Defense, przeznaczony do zwalczania pocisków balistycznych w ich środkowej fazie lotu balistycznego. Zadaniem systemu GMD, jest zwalczanie rakiet balistycznych, wystrzelonych w kierunku terytorium Stanów Zjednoczonych lub ich sojuszników, w środkowej fazie lotu (ang. Midcourse Phase Defense), w najwyższej warstwie atmosferyegzosferze i poza nią.

Antyrakieta GBI nad silosem, Fort Greely Alaska, 22 lipca 2004
Testowa tymczasowa wersja GBI Lockheed Martina w wyrzutni bazie Vandenberg AFB

Idea systemuEdytuj

Środkowa faza trajektorii pocisku balistycznego jest najdłuższym etapem jego lotu, stwarzającym przez to największą możliwość jego zniszczenia. W zależności od rodzaju pocisku, faza ta może trwać nawet do 20 minut. Na tym etapie lotu rakieta nie jest napędzana, nie pracują już silniki które napędzały ją w fazie startowej, leci jedynie lotem bezwładnym, a tor jej lotu jest bardziej przewidywalny[1]. Pociski przeznaczone do zwalczania rakiet na tym etapie lotu, zespoły radarów i innych czujników mają więcej czasu na wykrycie, śledzenie i namierzenie celu w porównaniu do pozostałych etapów lotu. Oczywiście także rakieta stanowiąca cel ma więcej czasu na podjęcie własnych środków obronnych przeciwko systemom antybalistycznym.

Środki obronne systemuEdytuj

Baza GMD, będąca zarazem wyrzutnią pocisków GBI, składa się z obszaru z silosami, strefy bezpieczeństwa w której znajduje się centrum dowodzenia bazy oraz dalej znajdującego się obszaru pełnego czujników ruchu. W bazie mieszka też personel techniczny i żołnierze do jej ochrony.

 
Sea-Based X-Band Radar na platformie w bazie Pearl Harbor, Styczeń 2006

Ground Based InterceptorEdytuj

Według stanu na rok 2007 podstawowym urządzeniem bojowym systemu był 3-stopniowy pocisk antybalistyczny Ground Based Interceptor (GBI) działający w oparciu o technologię hit-to-kill, w którego opracowaniu i produkcji uczestniczą[2]:

  • Boeing, jako główny wykonawca
  • Raytheon: pojazd niszczący (Exo-atmospheric Kill vehicle)
  • Northrop Grumman: systemy kontroli i zarządzania walką (ang. Battle Management Command and Control)
  • Lockheed Martin Missiles & Space: rakieta nośna
  • Orbital Sciences Corporation: rakieta nośna
  • Bechtel: konstrukcja baz
  • Teledyne Brown Engineering: testy techniczne systemów i serwis techniczny

System GMD składa się także z:

Kinetic Energy InterceptorEdytuj

Według stanu na 2008 przewidywano, że w 2013 system będzie się składał z 7 mobilnych radarów FBXB, radaru GBR i SB(X) i 2 baz GMD: Fort Greely na Alasce, Vandenberg AFB w Kalifornii, wyposażonych łącznie w ok. 100 pocisków GBI. W roku 2008 ostateczny kształt systemu GMD nie był znany. Według stanu na 2008 przewidywano, że najprawdopodobniej docelowo system GMD w latach późniejszych niż 2008 będzie się składał z kilku baz na całym świecie: Fort Greely na Alasce, Vandenberg AFB w Kalifornii, baza w Japonii, oraz pięć baz w Europie (uzbrojonych po 10 GBI), wyposażonych łącznie w 375 antyrakiet GBI oraz rozlokowanych w różnych miejscach na świecie radarów, mobilnych lądowych wyrzutni KEI, oraz pocisków GBI. W 2008 dostępne były informacje, że koszt budowy systemu miał wynieść 181 miliardów dolarów, zaś koszt użytkowania tego systemu też miał wynieść 181 mld dolarów[3].

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Stwierdzenie to nie odnosi się do najnowszych rosyjskich rakiet ICBM typu Topol-M, których głowice po separacji zdolne są podobno do lotu po zmiennej trajektorii.
  2. Podstawowe informacje o pocisku GMD z witryny internetowej Boeing Company (ang.).
  3. Fully Deployed Missile Defense System Could Cost Up

BibliografiaEdytuj