Grumman G-21 Goose

Amerykańska łódź latająca

Grumman G-21 Gooseamerykańska łódź latająca z okresu II wojny światowej

Grumman G-21 Goose
(dane wersji G-21A)
Ilustracja
Dane podstawowe
Państwo  Stany Zjednoczone
Producent Grumman
Typ wodnosamolot typu amfibia
Konstrukcja górnopłat o konstrukcji całkowicie metalowej, podwozie główne – kołowe, wciągane w locie
Załoga 2
Historia
Data oblotu 29 maja 1937
Lata produkcji 19371945
Dane techniczne
Napęd 2 silniki gwiazdowe, 9-cylindrowy Pratt & Whitney R-985 Wasp Junior
Moc 445 KM (330 kW) (każdy)
Wymiary
Rozpiętość 14,90 m
Długość 11,70 m
Wysokość 3,70 m
Powierzchnia nośna 34,80 m²
Masa
Własna 2460 kg
Startowa 3600 kg
Osiągi
Prędkość maks. 320 km/h
Prędkość przelotowa 305 km/h
Prędkość wznoszenia 5,5 m/s
Pułap 6400 m
Zasięg 1030 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
tylko wersje wojskowe
2 karabiny maszynowe Browning M2 kal. 12,7 mm
2 bomby głębinowe o wadze 120 kg (każda)
Liczba miejsc
6 (wersje nieuzbrojone)
Użytkownicy
Stany Zjednoczone, Argentyna, Boliwia, Brazylia, Francja, Holandia, Japonia, Kanada, Kuba, Paragwaj, Peru, Portugalia, Szwecja, Wielka Brytania
Rzuty
Rzuty samolotu

HistoriaEdytuj

Pomysł na budowę lekkiego wodnosamolotu typu amfibia zrodził się wśród bogatych biznesmenów z Nowego Jorku, którzy zwrócili się do wytwórni Grumman Aircraft Engineering Corporation specjalizującej się w budowie wodnosamolotów o budowę lekkiego wodnosamolotu, którym mogliby latać ze swoich rezydencji na Long Island do biur na Manhattanie i który mógłby startować zarówno z powierzchni wody jak i z powierzchni ziemi.

W 1936 roku w wytwórni opracowano nowy wodnosamolot oznaczony jako Grumman G-21. Samolot ten w założeniu był samolotem dyspozycyjnym i przeznaczonym dla prywatnych użytkowników. W dniu 29 maja 1937 roku dokonano jego oblotu. W czasie prób samolot potwierdził założenia jakie przyjęto przy jego opracowaniu.

Zaraz też zamówiono dla osób prywatnych serię 12 samolotów tego typu i rozpoczęto ich produkcję. Pierwszy samolot seryjny był już gotowy 3 lipca 1937 r.

Już po rozpoczęciu produkcji seryjnej samolotem Grumman G-21 zainteresowały się również linie lotnicze, a także lotnictwo wojskowe. W związku z tym powstały kolejne wersje samolotu, różniące się od prototypu mocniejszymi silnikami oraz wyposażeniem. Powstały również wersje wojskowe uzbrojone w karabiny maszynowe oraz w bomby głębinowe. Gdy zainteresowało się nim lotnictwo brytyjskie otrzymał on dodatkowe oznaczenie Goose (pol. Gęś), pod którym to oznaczeniem używano go w RAF-ie.

Samoloty Grumman G-21 Goose produkowany był w latach 19371945 i w tym okresie łącznie wyprodukowano około 350 samolotów wszystkich wersji[1]

Wersje samolotów Grumman G-21 Goose:

  • G-21 – prototyp i pierwsza seria produkcyjna
  • G-21A (oznaczenie wojskowe OA-9) – wersja z mocniejszym silnikiem, przejęta przez lotnictwo wojskowe
  • JRF-1 i JRF-4 – wersje dla marynarki wojennej
  • JRF-2 i JRF-3 – wersje dla Straży Ochrony Wybrzeża
  • JRF-5 (oznaczenie brytyjskie Goose-I) i JRF-6 (oznaczenie brytyjskie Goose-IIA) – wersje przeznaczone dla lotnictwa RAF.

UżycieEdytuj

Wodnosamolot Grumman G-21 Goose początkowo był przeznaczony dla lotnictwa cywilnego i miał to być samolot dyspozycyjny. Takie też przeznaczenie miały pierwsze wyprodukowane samoloty.

W późniejszym okresie samoloty te zostały częściowo przejęte przez lotnictwo Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych oraz Straż Ochrony Wybrzeża. A następnie trafiły tam specjalne produkowane dla lotnictwa wojskowego samoloty.

Samoloty tego typu zostały zakupione także przez lotnictwa innych państw, gdzie były w okresie II wojny światowej używany w lotnictwie wojskowym, do celów komunikacyjnych, lotów zwiadowczych i ratowniczych.

Po zakończeniu II wojny światowej część z tych samolotów zakupiło lotnictwo cywilne oraz użytkownicy prywatni. Samoloty tego typu używano w lotnictwie cywilnym do połowy lat osiemdziesiątych XX wieku.

Opis konstrukcjiEdytuj

Samolot Grumman G-21 Goose to wodnosamolot w układzie latającej łodzi, górnopłat o konstrukcji całkowicie metalowej.

Kadłub o podłożu dwuredanowym, konstrukcji skorpuowej. Z przodu kadłuba pod płatami mieściła się dwumiejscowa kabina załogi, a za nią kabina główna mieszcząca miejsca dla 6 osób. Podwozie główne kołowe wciągane w locie w boki kadłuba, a kółko ogonowe w kadłub.

Napęd stanowił dwa silniki gwiazdowe umieszczone w gondolach na skrzydłach samolotu po obu stronach kadłuba.

PrzypisyEdytuj

  1. Różne źródła podają liczbę od 345 do 365 wyprodukowanych samolotów

Linki zewnętrzneEdytuj