Otwórz menu główne

Grzmiąca (województwo zachodniopomorskie)

wieś w województwie zachodniopomorskim

Grzmiąca (niem. Gramenz[1]) – wieś w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie szczecineckim, w gminie Grzmiąca.

Grzmiąca
Urząd Gminy
Urząd Gminy
Państwo  Polska
Województwo zachodniopomorskie
Powiat szczecinecki
Gmina Grzmiąca
Liczba ludności 1348
Strefa numeracyjna (+48) 94
Kod pocztowy 78-450
Tablice rejestracyjne ZSZ
SIMC 0306437
Położenie na mapie gminy Grzmiąca
Mapa lokalizacyjna gminy Grzmiąca
Grzmiąca
Grzmiąca
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Grzmiąca
Grzmiąca
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa zachodniopomorskiego
Grzmiąca
Grzmiąca
Położenie na mapie powiatu szczecineckiego
Mapa lokalizacyjna powiatu szczecineckiego
Grzmiąca
Grzmiąca
Ziemia53°50′03″N 16°26′01″E/53,834167 16,433611

Miejscowość jest siedzibą gminy Grzmiąca.

Spis treści

PołożenieEdytuj

Grzmiąca położona jest na styku Pojezierza Drawskiego, Pojezierza Bytowskiego i Równiny Białogardzkiej, przez wieś przepływa Perznica będąca dopływem Parsęty.

KomunikacjaEdytuj

Grzmiąca jest położona na drodze wojewódzkiej nr 171. W miejscowości znajduje się również czynna stacja kolejowa, dawniej Grzmiąca była węzłem kolejowym, działały połączenia z Choszcznem przez Połczyn-Zdrój i z Korzybiem przez Bobolice.

HistoriaEdytuj

 
Pruska pocztówka z Grzmiącej (Gramenz).jpg
 
Centrum Grzmiącej

Podczas badań archeologicznych zlokalizowano w pobliżu wsi średniowieczną osadę słowiańską oraz miejsce pogańskiego, znaleziono posążki, kamienie żarnowe i ofiarne. Pierwszy zapis o wsi Gramenz pochodzi z XV wieku, gdy tutejszy majątek ziemski stał się własnością rodu von Glasenappów. 26 sierpnia 1529 książęta pomorscy Jerzy I pomorski i Barnim IX Pobożny podpisali tzw Traktat w Grzmiącej, wówczas Marchia Brandenburska zrzekła się pretensji zwierzchnich nad Pomorzem Zachodnim i uznała go jako lenno cesarskie, z prawem przejęcia sukcesji po ustaniu linii Gryfitów[2],[3]. Od XVIII wieku w okolicach istniały plantacje drzew morwowych, w 1830 Grzmiąca stała się własnością królewską. Rozpoczęto wówczas z powodzeniem hodowlę merynosów, których wełna była przetwarzana w lokalnych warsztatach tkackich. W 1878 powstało połączenie kolejowe ze Szczecinkiem i Białogardem, w 1897 z Bobolicami, a w 1903 z Połczynem-Zdrojem[4]. Po 1945 powstał w Grzmiącej Rolniczy Zakład Doświadczalny[5], w latach 60. XX wieku planowano rozwój przemysłu drzewnego i spożywczego[6].

ArchitekturaEdytuj

  • Kościół Matki Bożej Królowej Polski w Grzmiącej, późnogotycki z 1600. W pobliżu okaz pomnikowego klonu pospolitego o obwodzie pnia w pierśnicy ok. 370 cm.
  • Zniszczony podworski park naturalistyczny o pow. 2,5 ha, w którym rośnie 20 gatunków drzew liściastych m.in. jesion wyniosły o obw. ok. 530 cm i chmielograb o obw. 420 cm. Na fundamentach dawnego pałacu von Glasenappów zbudowano budynek urzędu gminy.
  • Lodownia dworska z 1711 zbudowana z cegły i kamienia na planie koła ze stożkową kopułą.
  • Gorzelnia z II połowy XIX wieku.
  • Kolejowa wieża ciśnień z końca XIX wieku z ośmiobocznym murowanym zbiornikiem wodnym.
  • Aleja wiązów o długości 250 metrów wzdłuż ulicy Kolejowej.

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Rozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 12 listopada 1946 r. o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości (M.P. z 1946 r. nr 142, poz. 262).
  2. J. W. Szymański, Książęcy ród Gryfitów, s. 240.
  3. Czesław Piskorski "Pomorze Zachodnie, mały przewodnik" Wyd. Sport i Turystyka Warszawa 1980 s. 146 ​ISBN 83-217-2292-X
  4. Kosacki Jerzy, Kucharski Bogdan, Pomorze Zachodnie i Środkowe. Przewodnik, Sport i Turystyka, Warszawa 2001, s. 469–470, ​ISBN 83-7200-583-4​.
  5. Vademecum turystyczne „Województwo koszalińskie” KAW „Prasa-Książka-Ruch, Warszawa 1978 s. 69.
  6. Czesław Piskorski, Pomorze koszalińskie, Wydawnictwo Wiedza Powszechna, Warszawa 1961, s. 186.