Otwórz menu główne

Guti, właśc. José María Gutiérrez Hernández (ur. 31 października 1976 roku w Torrejón de Ardoz) – hiszpański piłkarz.

Guti
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko José María Gutiérrez Hernández
Data i miejsce urodzenia 31 października 1976
Torrejón de Ardoz
Wzrost 185 cm
Pozycja pomocnik
Kariera seniorska[a]
Lata Klub Wyst. Gole
1995−1996 Real Madryt Castilla 26 (11)
1996−2010 Real Madryt 387 (46)
2010–2011 Beşiktaş JK 23 (7)
W sumie: 436 (64)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1996−1998  Hiszpania U-21 8 (1)
1999−2005  Hiszpania 14 (3)
W sumie: 22 (4)
  1. Aktualne na: 14 listopada 2011.

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Pierwsze piłkarskie kroki stawiał w małym klubie Rayito. Został tam wypatrzony przez łowców talentów Realu Madryt i w wieku 9 lat trafił do ich szkółki piłkarskiej. Na stadion Chamartín dojeżdżał pociągiem z oddalonej o 15 kilometrów dzielnicy Torrejón. W tamtym czasie jego największym sukcesem było zdobycie Pucharu Hiszpanii juniorów, gdzie w finale, w Sewilli, strzelił 2 z 3 bramek dających zwycięstwo.

Talent młodego Hiszpana został dość szybko dostrzeżony i zaczął być powoływany do młodzieżowych reprezentacji Hiszpanii. Przeszedł wszystkie stopnie piłkarskiego szkolenia w młodzieżowych zespołach Realu i wreszcie jego dobra postawa w Realu B zaowocowała powołaniem do pierwszej drużyny, a stało się to dzięki trenerowi Jorge Valdano, który postanowił dać szansę kilku młodym wychowankom.

Debiut w Primera División nastąpił w klubie Real Madryt Castilla 2 grudnia 1995 roku w wygranym 4:1 meczu przeciwko Sevilli na Estadio Santiago Bernabéu. Guti w 60. minucie spotkania zmienił Amaviscę. Sezon zakończył z dziewięcioma występami na koncie i jedną bramką strzeloną drużynie z Realu Valladolid.

Jego talent ciągle się rozwijał, coraz częściej grał od pierwszej minuty, powoli na swoje konto mógł zapisywać pierwsze tytuły. W 1997 roku było to Mistrzostwo Hiszpanii – wtedy trenerem Realu był Fabio Capello. Guti wspomina ten sezon jako bardzo ciężki. Capello lubił, gdy młodzi zawodnicy przychodzili na treningi pół godziny wcześniej i wkładali w nie więcej wysiłku. W 1998 Real (po 32 latach) zdobywa upragniony Puchar Mistrzów. Nie wystąpił w finale, ale dzięki kilku jego występom we wcześniejszych meczach, trofeum zostaje zapisane na jego koncie. W tym samym roku Hiszpania zdobyła Mistrzostwo Europy U-21 w Rumunii z Gutim w składzie. Ciągle umacniał swoją pozycję w Realu i w sezonie 1998/1999 zaczął regularnie grać z Fernando Redondo na środku pomocy stołecznej drużyny. Był wtedy graczem dość impulsywnym, kiedyś niezadowolony z decyzji trenera – a był nim wtedy John Toshack – zwyzywał go po meczu, za co został odsunięty na jakiś czas do drużyny rezerw. Z kolei w sezonie 1999/2000 w różnych rozgrywkach dostał aż 4 czerwone kartki. Mimo wszystko, ten sezon mógł zaliczyć do bardzo udanych. Wystąpił w nim w lidze 28 razy i strzelił 6 bramek, sporo jeśli weźmie się pod uwagę, iż do tego czasu strzelił ich dla Realu zaledwie trzy.

Piątego maja 1999 roku w meczu z Chorwatami w Sevilli (3:1) zadebiutował w reprezentacji Hiszpanii, zmieniając Engongę w drugiej połowie. Nie cieszył się jednak zaufaniem selekcjonera kadry – José Antonio Camacho. Powołania były raczej sporadyczne i na mało ważne mecze towarzyskie.

Drugim ważne wydarzenie w życiu Gutiego w 1999 roku był ślub 22 czerwca w kościele Inglesia de Los Jeronimos w Madrycie. Jego wybranką została prezenterka telewizyjna – Arancha Benito. Owocem tego związku są córeczka Zaira oraz syn Aitor.

Tymczasem, w roku 2000 po raz drugi mógł się on cieszyć ze zdobycia Pucharu Mistrzów. Jednakże znów nie dane mu było zagrać w finale, gdyż najpierw w ćwierćfinałach musiał pauzować za jedną z tych czerwonych kartek, otrzymaną w ostatnim meczu grupowym z Rosenborgiem, a następnie przytrafiła mu się kontuzja kostki – ostatecznie w meczu finałowym z Valencią Guti nie zasiadł nawet na ławce rezerwowych. Mało brakowało, a zostałby wtedy zmuszony do opuszczenia Madrytu, gdyż ówczesny dyrektor sportowy Realu – Pirri – wydał o nim niepochlebną opinię. Stwierdził, że Guti nie podchodzi profesjonalnie do zawodu piłkarza i jest niegodny bycia graczem Realu. Piłkarz został wystawiony na sprzedaż. Na szczęście dla Gutiego, prezydentem został Florentino Pérez, a zatrudniony przez niego nowy dyrektor sportowy, Jorge Valdano uciął wszelkie spekulacje o transferze i podpisał z José nowy, 4-letni kontrakt.

Gutiérrez coraz lepiej potrafił dyrygować partnerami. W jednym z meczów towarzyskich w przerwie letniej, a dokładnie z AC Milan, dał popis swoich umiejętności. W Realu nie zagrały wtedy największe gwiazdy, które odpoczywały po EURO 2000, a przeciwnicy wystąpili w najsilniejszym składzie. Guti, będąc kapitanem w tym meczu, wspaniale kierował grą w większości młodszych kolegów dzięki czemu drużyna z Madrytu wygrała aż 5:1, a on sam strzelił dwie bramki i zaliczył jedną asystę. Tym większe było zdziwienie, gdy w następnym sezonie zaczął grać w ataku. A przyczyniło się do tego to, że w Madrycie pojawiło się kilku środkowych pomocników – oprócz grającego już rok Ivána HelgueryClaude Makélélé, Albert Celades i Flávio Conceição oraz ciągłe kontuzje odnoszone przez czołowego napastnika, Fernando Morientesa. Wywiązywał się ze swoich obowiązków znakomicie, strzelając 14 bramek w lidze, które między innymi przyczyniły się do zdobycia Mistrzostwa Hiszpanii w 2001. Do bramek w lidze dołożył jeszcze 4 gole w Lidze Mistrzów, a jednym z nich, strzelonym głową w meczu ze Sportingiem 25 października 2000 roku (4:0), wpisał się do kronik jako strzelec 500-nej bramki dla Realu Madryt w europejskich pucharach. Gdy na boisku brakowało Fernando Hierro i Raúla, to on nosił opaskę kapitańską. Po sprowadzeniu do Madrytu Zinedine'a Zidane'a, ciężko mu było wrócić na nominalną pozycję ofensywnego pomocnika.

Guti dalej grał w ataku na zmianę z Morientesem. Świetne występy, jak na przykład hattrick z Villarrealem, przeplatał gorszymi. Mógł stać się bohaterem Madrytu, ale w meczu z odwiecznym rywalem – FC Barcelona – nie wykorzystał dwóch stuprocentowych sytuacji. W 2002 roku Real Madryt znów wygrał Ligę Mistrzów. Guti ponownie nie zaliczył nawet minuty w finale. Pewnie wszedłby na boisko, gdyby nie kontuzja Césara i konieczność zmiany bramkarza.

Sezon 2002/2003 to dla Gutiego rozczarowanie. Do Madrytu przybył Ronaldo, a Hiszpan wylądował na ławce rezerwowych. Zastanawiał się nad zmianą klubu, co jednak nie doszło do skutku.

Poprawiła się natomiast jego sytuacja w reprezentacji. Po nieudanych Mistrzostwach Świata w Korei i Japonii z selekcjonerskiej posady zrezygnował Camacho, a jego miejsce zajął Iñaki Sáez. W jego reprezentacji dość ważne miejsce zajął właśnie Guti. 12 października 2002 r. w meczu z Irlandią (3:0) strzelił głową swoją pierwszą bramkę w reprezentacji, po dokładnym dośrodkowaniu pomocnika Barcelony – Xaviego.

25 kwietnia 2003 roku Guti i i jego żona, Arancha, ogłosili separację.

Guti pod koniec sezonu 2002/2003 dostał szansę gry w pierwszej jedenastce w ćwierćfinale Ligi Mistrzów z Manchesterem United, na pozycji defensywnego pomocnika. Wykorzystał szansę i do końca sezonu miał pewne miejsce w składzie. Tymczasem jeszcze przed końcem sezonu Pérez i Valdano sprowadzili do Madrytu Davida Beckhama – Guti wcześniej mówił, iż jeśli ten przyjdzie do "Królewskich", to on prawdopodobnie pożegna się z drużyną. Parę dni po potwierdzeniu transferu Anglika, Guti (wraz ze swoim menedżerem) spotkał się na obiedzie z Pérezem i jego prawą ręką, Valdano. Klubowi działacze zapewnili go, że jest bardzo ważnym ogniwem drużyny. Real Madryt odpada w półfinale Champions League, ale wygrywa hiszpańską Primera División.

Nowy sezon zaczął się od kontuzji w meczu o Superpuchar Hiszpanii z RCD Mallorca. Po kontuzji znów zaczął walkę o miejsce w składzie. W jednym z kolejnych meczów – z Valencią – nie mógł zagrać Raúl, a Guti wskoczył na jego miejsce. Mimo że grał nie gorzej od reszty, nowy trener – Carlos Queiroz zdjął go po 55 minutach. Schodząc z boiska, nie kryjący wściekłości Guti cisnął o ziemię opaską kapitana. Ale już w następnym spotkaniu grał pełne 90 minut. W tym sezonie strzelił 4 bramki w 34 meczach. W sezonie 2004/2005 nie zdołał się wpisać na listę strzelców ani razu.

W sezonie 2007/2008 pełnił w drużynie prowadzonej przez Bernda Schustera kluczową rolę odnotowując w ciągu sezonu 14 asyst. W kolejnym sezonie ponownie odgrywał rolę jockera w drużynie zarówno u Schustera jak i u Ramosa. Sezon 2009/2010 zaczął jako rezerwowy. Gdy Manuel Pellegrini zaczął przekonywać się do jego talentu doszło do incydentu w wyjazdowym meczu Copa del Rey z Alcoronem (4:0), kiedy Guti siadając na ławce nie szczędził gorzkich słów trenerowi. Po tym meczu został odsunięty od kadry na kilka miesięcy, gdy wrócił odgrywał w drużynie głównie rolę "jokera", który wchodzi na boisko gdy drużynie nie idzie, a on swoimi niekonwencjonalnymi zagraniami ma otwierać kolegom drogę do bramki, dzięki niemu Real wygrał m.in. dramatyczny mecz z Sevillą na Bernabeu (3:2). Od stycznia do listopada 2011 roku był zawodnikiem Beşiktaşu Stambuł. 12 Lipca 2012 roku Guti zapowiedział zakończenie kariery.

StatystykiEdytuj

Sezon Klub Liga Puchar Rozgrywki
kontynentalne
Inne Razem
Mecze Gole Mecze Gole Mecze Gole Mecze Gole Mecze Gole
1995-96 Real Madryt 9 1 - 0 0 - 9 1
1996-97 14 0 3 0 0 0 - 17 0
1997-98 17 1 1 0 2 0 2 0 22 1
1998-99 28 1 4 2 4 0 - 36 3
1999-00 28 6 4 1 10 1 3 0 45 8
2000-01 32 14 - 12 4 2 0 46 18
2001-02 29 4 7 6 9 3 1 0 46 13
2002-03 34 4 3 2 15 5 2 2 54 13
2003-04 26 2 8 1 9 0 2 0 45 3
2004-05 31 0 - 8 0 - 39 0
2005-06 33 4 4 0 7 2 - 44 6
2006-07 30 1 - 7 0 - 37 1
2007-08 32 3 4 1 7 0 2 0 45 4
2008-09 18 3 1 0 6 0 2 0 27 3
2009-10 26 2 1 0 3 1 - 30 3
Real Madryt 387 46 40 13 99 16 16 2 542 77
2010-11 Beşiktaş JK 22 7 6 3 9 1 - 37 11
2011-12 1 0 0 0 2 1 - 3 1
Beşiktaş Stambuł 23 7 6 3 11 2 0 0 40 12
Razem 410 53 46 16 110 18 16 2 582 89

SukcesyEdytuj

Real MadrytEdytuj

Beşiktaş JKEdytuj

ReprezentacjaEdytuj

  • Mistrzostwo Europy U-21:1998