Otwórz menu główne

Gwidon Borucki

polski aktor i piosenkarz

Gwidon Borucki, Guy Borucki, Guido Lorraine, właściwie Gwidon Alfred Gottlieb (ur. 2 września 1912 w Krakowie, zm. 31 grudnia 2009 w Melbourne[1]) – polski aktor, muzyk, piosenkarz, żołnierz armii gen. Andersa.

Gwidon Borucki
Ilustracja
Scena zbiorowa z programu Sprzedajemy Warszawę. Od lewej: Ludwik Sempoliński, Lena Żelichowska, Stefania Grodzieńska, B. Kersen, L. Kitajewicz, Gwidon Borucki i Orchoń
Imię i nazwisko Gwidon Alfred Gottlieb
Data i miejsce urodzenia 2 września 1912
Kraków, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 31 grudnia 2009
Melbourne, Australia
Zawód aktor teatralny i rewiowy, piosenkarz, producent
Współmałżonek Irena Jarosiewicz, Ewa Borucka
Lata aktywności 1937–2009
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Zasługi RP Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”

ŻyciorysEdytuj

Pochodził z rodziny żydowskiej. Urodził się w Krakowie jako Gwidon Alfred Gottlieb. Ukończył warszawskie gimnazjum „Askola”. Po uzyskaniu matury w 1930 roku w Berlinie, studiował we Lwowie w Wyższej Szkole Handlowej. Tam zarabiał jako śpiewak w restauracjach oraz orkiestrach tanecznych. W 1937 zaangażowano go do Cyrulika Warszawskiego.

W czasie okupacji radzieckiej Kresów Wschodnich występował w teatrzyku rewiowym Feliksa Konarskiego (Ref-Rena)[2]. Podczas drugiej wojny światowej wraz z grupą teatralną objeżdżał pola walki dając rozrywkę i podnosząc na duchu zmęczonych walką żołnierzy. W maju 1944, wkrótce po wygranej przez 2 Korpus Polski pod dowództwem generała Władysława Andersa bitwy o Monte Cassino, Gwidon Borucki po raz pierwszy w historii zaśpiewał patriotyczną pieśń Czerwone maki na Monte Cassino.

Po wojnie zamieszkał w Londynie. Przyjął wtedy pseudonim Guy Borucki i często występował w brytyjskim radiu i telewizji. W 1959 przyjechał do Australii z operetką/musicalem „Grab me a Gondola” w roli głównej, i przeniósł się na stałe do Melbourne. Gwidon Borucki pod pseudonimem Guido Lorraine zagrał w 28 filmach, a także licznych sztukach teatralnych i programach TV. W czasie pobytu w Australii prowadził własny program telewizyjny, organizował rewie, kabarety, występy dla Polonii australijskiej. Stworzył także agencję artystyczną i australijską filię ZASP-u.

Pierwszą żoną Boruckiego była artystka Irena Anders (pseudonim sceniczny: Renata Bogdańska), późniejsza druga żona generała Władysława Andersa. Drugą jego żoną była Ewa.

Zmarł w wieku 97 lat wskutek urazu czaszki po uderzeniu w betonowe schody w swoim ogrodzie.

Filmografia (wybór)Edytuj

  • 1959: Great Van Robbery jako Leprave (niektóre źródła podają rok prod. 1957)
  • 1957: The Break in the Circle jako Franz
  • 1957: That Woman Opposite (City After Midnight) jako prefekt Aristide Goron
  • 1956: Blue Murder at St. Trinian's jako książę Bruno
  • 1956: Port Afrique jako Abdul
  • 1956: Loser Takes All jako kelner
  • 1956: Alias John Preston - rola niewymieniona w czołówce
  • 1955: They Can't Hang Me – jako Piotr Revsky
  • 1955: Value for Money jako starszy kelner
  • 1955: Break in the Circle jako Franz
  • 1955: The Colditz Story jako polski oficer
  • 1955: Gentlemen Marry Brunettes jako Monsieur Marcel
  • 1955: Above Us the Waves jako officer tłumacz
  • 1954: Father Brown (The Detective) jako stały klient kawiarni
  • 1953: Single-Handed (Sailor of the King) – jako niemiecki oficer
  • 1953: Das Pestalozzidorf (The Village) (Sie fanden eine Heimat) jako pan Karginski
  • 1953: The Red Beret (Paratrooper) jako niemiecki oficer
  • 1952: Mr. Potts Goes to Moscow (Top Secret) - rola niewymieniona w czołówce
  • 1951: Hotel Sahara jako kapitan Giuseppi
  • 1951: Encore jako rosyjski książę w części „Gigolo and Gigolette”
  • 1950: State Secret (The Great Manhunt ) jako porucznik Prachi
  • 1949: The Passionate Friends (One Woman's Story) jako menadżer hotelu

Seriale i programy TVEdytuj

1954:

  • Douglas Fairbanks Jr., Presents, (1 epizod) jako Valda

1955:

  • The Vise (2 epizody) jako D'Argence
  • Death Takes No Holiday jako Gino
  • The Bargain - jako D'Argence

1956:

  • Assignment Foreign Legion (1 epizod) jako porucznik Bourdon
  • The Search jako porucznik Bourdon

1957:

  • The Jack Benny Program (The Jack Benny Show) (1 epizod)
  • Jack in Paris
  • The Missing Daughter Story
  • The New Adventures of Martin Kane" (1 epizod)
  • Out of the Blue jako inspector Policji Veroni

Spektakle teatralne (wybór)Edytuj

  • 1938 – Romans z Urzędem Skarbowym, Cyrulik Warszawski
  • 1938 – Sprzedajemy Warszawę, Cyrulik Warszawski
  • 1955 – Gałązka rozmarynu, Teatr Polski ZASP Londyn
  • 1955 – Porwanie Sabinek, Teatr Aktora Londyn
  • 1955 – Wodewil warszawski, Teatr Polski ZASP Londyn

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Zmarł pierwszy wykonawca „Czerwonych maków na Monte Cassino” (pol.). www.tvn24.pl. [dostęp 2010-03-07].
  2. Grzegorz Hryciuk, Polacy we Lwowie 1939–1944, Warszawa 2000, s. 112.
  3. M.P. z 2000 r. nr 33, poz. 678.
  4. Lista laureatów Medalu Zasłużony Kulturze – Gloria Artis. mkidn.gov.pl. [dostęp 2017-06-23].

BibliografiaEdytuj

  • Ludwik Sempoliński: Wielcy artyści małych scen. Warszawa: Czytelnik, 1977.
  • Syrena Record : pierwsza polska wytwórnia fonograficzna = Poland's first recording company : 1904-1939. ISBN 83-917189-0-5.

Linki zewnętrzneEdytuj