Otwórz menu główne

Hłusk (biał. Глуск, Hłusk; ros. Глуск, Głusk) − osiedle typu miejskiego na Białorusi, w obwodzie mohylewskim, siedziba rejonu hłuskiego.

Hłusk
Глуск
ilustracja
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo  Białoruś
Obwód mohylewski
Rejon hłuski
Wysokość 123 m n.p.m.
Populacja (2010)
• liczba ludności

7400[1]
Nr kierunkowy 2230
Kod pocztowy 213879
Położenie na mapie Białorusi
Mapa lokalizacyjna Białorusi
Hłusk
Hłusk
Ziemia52°53′28″N 28°41′19″E/52,891111 28,688611
Portal Portal Białoruś

Położone nad rzeką Ptycz, 170 km południowy zachód od Mohylewa, 33 km od stacji kolejowej Ratmirowicze na linii Bobrujsk - Oktiabrski. Węzeł drogowy szlaków biegnących w kierunku Bobrujska, Starych Doroh, Oktiabrskiego, Lubani. Liczy 7 400 mieszkańców (2010).

HistoriaEdytuj

 
Kościół bernardynów na starej fotografii

Wzmiankowane w dokumentach pisanych z drugiej połowy XV wiek]u jako Stary Hłusk (później Hłusk Spalony). W 1525 roku król Zygmunt Stary nadał miastu przywilej targowy. Właścicielem osady był Jan Holszański. Współczesny Hłusk powstał w XVI wieku na terytorium wcześniejszej osady Hłusk-Dubrowicki, gdzie na prawym brzegu rzeki Ptycz zbudowano bastionowy zamek obronny. Miasteczko było początkowo własnością Połubickich, a potem Czartoryskich i od 1690 roku Radziwiłłów. W 1616 roku podczas wyprawy na Smoleńsk obawiający się grabieży mieszczanie zaatakowali przechodzących żołnierzy rotmistrza Sienkiewicza, za co po skończonej wojnie został wytoczony proces, w wyniku którego właściciele miasta musieli zapłacić odszkodowanie. W 1667 roku z fundacji Aleksandra Połubińskiego bernardyni założyli tu klasztor i wybudowali kościół. Wielki pożar w 1775 roku strawił miasto prawie całkowicie, w związku z czym Sejm w Warszawie zwolnił miasto od wszelkich podatków na 10 lat.

Miasto magnackie położone było w końcu XVIII wieku w hrabstwie głuskim w powiecie nowogródzkim województwa nowogródzkiego[2].

Po II rozbiorze Polski w 1793 roku Hłusk wszedł w skład ujezdu bobrujskiego Imperium Rosyjskiego. Po powstaniu listopadowym, skasowano klasztor bernardynów. W roku 1897 w miasteczku było 500 domów, 5328 mieszkańców, 2 cerkwie, kościół i 5 synagog.

W 1944 roku wysadzono w powietrze barokowy kościół i klasztor bernardynów[kto?].

ZabytkiEdytuj

  • pozostałości ziemnych umocnień z przełomu XVI i XVII wieku.

PrzypisyEdytuj

Zobacz teżEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj