HMS Axford

HMS Axford (P3103)brytyjski okręt patrolowy z okresu zimnej wojny, jedna z dwudziestu jednostek typu Ford. Okręt został zwodowany 30 września 1954 roku w stoczni Simons w Renfrew i w tym samym roku rozpoczął służbę w Royal Navy. W 1966 roku jednostka została zakupiona przez Nigerię i pod nazwą „Kaduna” weszła w skład Marynarki Wojennej tego państwa we wrześniu 1966 roku. Okręt został skreślony z listy floty w 1975 roku.

HMS Axford (P3103)
Ilustracja
Jednostka bliźniacza „Axforda” – „Droxford”
Klasa okręt patrolowy
Typ Ford
Historia
Stocznia Simons, Renfrew
Wodowanie 30 września 1954
 Royal Navy
Nazwa HMS „Axford”
Wejście do służby 1954
 Nigeria
Nazwa „Kaduna”
Wejście do służby wrzesień 1966
Wycofanie ze służby 1975
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność standardowa: 120 ton
pełna: 160 t
Długość 35,7 metra całkowita
33,5 m między pionami
Szerokość 6,1 m
Zanurzenie 1,5 m
Napęd
3 silniki wysokoprężne o łącznej mocy 1200 KM
3 śruby
Prędkość 18 węzłów
Sensory
radar Typ 978
sonar Typ 144
Uzbrojenie
1 działko plot. kal. 40 mm
2 mbg, 2 zrzutnie bg
Załoga 19

Projekt i budowaEdytuj

Okręty patrolowe typu Ford zostały zaprojektowane przez W.J. Holta w celu zastąpienia używanych podczas II wojny światowej niewielkich patrolowców typu HDML[1]. Jednostki planowano wyposażyć w jednolufową wersję miotacza Squid, jednak broń ta ostatecznie nie powstała i na pokładzie umieszczono tradycyjne miotacze i zrzutnie bomb głębinowych[1]. Okręty miały charakterystyczny wygląd dzięki umieszczonym obok siebie dwóm kominom[1].

HMS[a] „Axford” zamówiony został 3 maja 1951 roku w stoczni Simons w Renfrew[1][2]. Okręt został zwodowany 30 września 1954 roku[1][3] i w tym samym roku przyjęty do służby w Royal Navy[1]. Jednostka otrzymała numer taktyczny P3103[1][2].

Dane taktyczno-techniczneEdytuj

Okręt był dużym, przybrzeżnym patrolowcem, przeznaczonym do zwalczania okrętów podwodnych[1][2]. Długość całkowita wynosiła 35,7 metra (33,5 m między pionami), szerokość 6,1 metra i zanurzenie 1,5 metra[1][2]. Wyporność standardowa wynosiła 120 ton, zaś pełna 160 ton[1][2]. Okręt napędzany był przez trzy silniki wysokoprężne: dwa 12-cylindrowe Davey-Paxman o łącznej mocy 1100 koni mechanicznych (KM), napędzające zewnętrzne śruby oraz silnik marszowy Foden o mocy 100 KM, poruszający środkową śrubą[1][2]. Maksymalna prędkość okrętu wynosiła 18 węzłów, zaś ekonomiczna (marszowa) 8 węzłów[1][2]. Okręt zabierał 23 tony paliwa[1][4].

Uzbrojenie artyleryjskie jednostki składało się z pojedynczego działka Bofors kal. 40 mm L/60 Mark 7[1][2]. Broń ZOP stanowiły dwa miotacze i dwie zrzutnie bomb głębinowych[1][2]. Wyposażenie radioelektroniczne obejmowało sonar Typ 144 oraz radar Typ 978[1].

Załoga okrętu składała się z 19 oficerów, podoficerów i marynarzy[1].

SłużbaEdytuj

Po 12 latach służby w Royal Navy, 1 lipca 1966 roku jednostka została zakupiona przez Nigerię (wraz z bliźniaczymi HMS „Hinksford” i „Montford”)[4][5]. Okręt pozbawiono sonaru oraz zdemontowano miotacze i zrzutnie bomb głębinowych, w zamian instalując dwa pojedyncze działka automatyczne Oerlikon kal. 20 mm L/70 Mark 7[4]. 9 września 1966 roku w Devonport jednostka pod nazwą „Kaduna” została przyjęta w skład Marynarki Wojennej Nigerii[3][5]. Podczas służby pod nigeryjską banderą załoga jednostki liczyła 26 osób[4][5]. Okręt został skreślony listy floty w 1975 roku[3][4][b].

UwagiEdytuj

  1. HMS – His/Her Majesty’s Ship – Okręt Jego/Jej Królewskiej Mości.
  2. Według Conway’s All The World’s Fighting Ships 1947-1995 okręt wycofano w 1965 roku[6].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g h i j k l m n o p q Ivan Gogin: "FORD" seaward defense boats (SHALFORD) (1953 - 1957) (ang.). Navypedia. [dostęp 2017-05-19].
  2. a b c d e f g h i Robert Gardiner, Stephen Chumbley: Conway’s All The World’s Fighting Ships 1947-1995. Annapolis: 1996, s. 536.
  3. a b c J.J. Colledge, Ben Warlow: Ships of the Royal Navy: The Complete Record of all Fighting Ships of the Royal Navy. London: 2006, s. 27.
  4. a b c d e Ivan Gogin: BENIN seaward defence boats (1961, 1953-1957/1966-1969) (ang.). Navypedia. [dostęp 2017-05-19].
  5. a b c John E. Moore (red.): Jane’s Fighting Ships 1974-75. New York: Franklin Watts, 1974, s. 243.
  6. Robert Gardiner, Stephen Chumbley: Conway’s All The World’s Fighting Ships 1947-1995. Annapolis: 1996, s. 289.

BibliografiaEdytuj