Halka (film 1937)

Ten artykuł dotyczy filmu z 1937 roku. Zobacz też: inne znaczenia słowa Halka.

Halka – polski film fabularny z 1937 roku, będący filmową inscenizacją opery Stanisława Moniuszki o takim samym tytule, do słów Włodzimierza Wolskiego. Dialogi do filmu napisał Jarosław Iwaszkiewicz.

Halka
Ilustracja
Władysław Ladis-Kiepura jako Jontek i Liliana Zielińska jako Halka w jednej ze scen filmu
Gatunek fabularny
Rok produkcji 1937
Data premiery 2 grudnia 1937
Kraj produkcji  Polska
Język polski
Czas trwania 86 min
Reżyseria Juliusz Gardan
Scenariusz Juliusz Gardan
Józef Rosen
Leon Schiller
Główne role Liliana Zielińska

Halka; w napisach imię: Lili Władysław Ladis

Jontek Witold Zacharewicz Janusz

Leokadia Pancewiczowa starościna, matka Janusza

Jerzy Leszczyński stolnik

Janina Wilczówna Zofia, córka stolnika

Seweryna Broniszówna matka chrzestna Halki

Ludwik Fritsche Maciej, sługa w majątku Janusza Stanisław Grolicki Damazy, rządca starościny

Bolesław Bolko szlachcic

Janina Krzymuska wiejska guślarka; nie występuje w czołówce

Aleksander Bardini

Muzyka Roman Palester
Feliks Rybicki
Zdjęcia Albert Wywerka (atelier)
Jakub Joniłowicz (plenery)
Scenografia Stefan Norris
Jacek Rotmil
Kostiumy Marian Sigmund (projekt)
Produkcja Rex-Film

TreśćEdytuj

Panicz Janusz nawiązuje romans z prostą dziewczyną o imieniu Halka. Jakiś czas później młodzieniec wyjeżdża do Krakowa, gdzie poznaje córkę stolnika, Zofię. Zakochana Halka nie może się doczekać powrotu ukochanego i wyrusza do Krakowa w towarzystwie górala Jontka, swojego dawnego amanta. Przybywają do domu stolnika w chwili ogłoszenia zaręczyn Janusza z Zofią. Panicz każe ich wypędzić. Zrozpaczona Halka wraca do wsi i tam dowiaduje się o śmierci swego dziecka, popada w obłęd. Po pewnym czasie odbywa się we wsi ślub Janusza z Zofią. Halka chce podpalić kościół, w którym znajduje się niewierny kochanek. W ostatniej chwili opamiętuje się, jednak z żalu rzuca się do wody.

Główne roleEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj