Halvor Egner Granerud

norweski skoczek narciarski

Halvor Egner Granerud (ur. 29 maja 1996 w Oslo[1]) – norweski skoczek narciarski, reprezentant klubu Asker Skiklubb. Srebrny medalista mistrzostw świata z 2021 w drużynie mieszanej, indywidualny srebrny oraz drużynowy złoty medalista Mistrzostw Świata w Lotach Narciarskich 2020. Zdobywca Pucharu Świata w sezonie 2020/2021. Mistrz świata juniorów w drużynie z Ałmaty 2015 i srebrny medalista z Râșnowa 2016. Medalista mistrzostw kraju. Prawnuk pisarza Thorbjørna Egnera[2].

Halvor Egner Granerud
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 29 maja 1996
Oslo, Norwegia
Klub Asker Skiklubb
Debiut w PŚ 5 grudnia 2015 w Lillehammer (dyskwalifikacja)
Pierwsze punkty w PŚ 30 grudnia 2016 w Oberstdorfie (28. miejsce)
Pierwsze podium w PŚ 29 listopada 2020 w Ruce (1. miejsce)
Pierwsze zwycięstwo w PŚ 29 listopada 2020 w Ruce
Rekord życiowy 244,5 m na Letalnicy w Planicy (13 grudnia 2020)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Norwegia
Mistrzostwa świata
srebro Oberstdorf 2021 norm. druż. miesz.
Mistrzostwa świata w lotach
złoto Planica 2020 drużynowo
srebro Planica 2020 indywidualnie
Mistrzostwa świata juniorów
złoto Ałmaty 2015 drużynowo
srebro Râșnov 2016 drużynowo
Puchar Świata w skokach narciarskich
FIS Crystal Globe.svg Kryształowa kula
2020/2021
Willingen Six
Gold medal with cup.svg 1. miejsce
2021

Przebieg karieryEdytuj

Lata 2013–2016Edytuj

13 lipca 2013 zadebiutował w zawodach FIS Cup. W konkursie w Villach zajął 30. miejsce. 20 lutego 2014 w Seefeld po raz pierwszy wystartował w Pucharze Kontynentalnym. W debiucie zajął 34. miejsce, a następnego dnia był 52[3].

13 września 2014 w Klingenthal zdobył punkty Letniego Pucharu Kontynentalnego, zajmując 16. miejsce. Pierwsze punkty w zimowej części cyklu wywalczył w grudniu 2014 w Renie, zajmując 13. i 23. pozycję. W trakcie sezonu 2014/2015 dwukrotnie odniósł zwycięstwo w cyklu: w lutym w Lahti oraz w marcu w Titisee-Neustadt. Podczas Mistrzostw Świata Juniorów w Narciarstwie Klasycznym 2015 w Ałmaty zdobył złoty medal w konkursie drużynowym. Indywidualnie zajął 20. miejsce[4].

We wrześniu 2015 zwyciężył w konkursie Letniego Pucharu Kontynentalnego w Oslo. 5 grudnia 2015 w Lillehammer zadebiutował w konkursie Pucharu Świata. Został w nim zdyskwalifikowany za nieprzepisowy kombinezon. W kolejnych tygodniach trzykrotnie stanął na podium zawodów Pucharu Kontynentalnego i został powołany na konkursy Turnieju Czterech Skoczni, w których jednak zajmował miejsca poza trzydziestką. 24 lutego 2016 zdobył srebrny medal w drużynie męskiej na mistrzostwach świata juniorów. Indywidualnie zajął 17., a w drużynie mieszanej 4. pozycję. W marcu 2016 dwukrotnie zajął 3. miejsce w Pucharze Kontynentalnym w Vikersund[5].

Lata 2016–2020Edytuj

W sierpniu 2016 dwukrotnie zajmował miejsca w najlepszej dziesiątce Letniego Grand Prix, w najlepszym występie zajmując 7. miejsce w Einsiedeln. 30 grudnia 2016 w Oberstdorfie zdobył pierwsze w karierze punkty Pucharu Świata, zajmując 28. miejsce. W dalszej części sezonu punkty cyklu zdobywał w lutym i marcu, a najwyżej sklasyfikowany był na 16. pozycji, 16 lutego 2017 w Pjongczangu. Oprócz tego dwukrotnie zwyciężył w Pucharze Kontynentalnym[6].

W Letnim Grand Prix 2017 najwyżej klasyfikowany był, dwukrotnie, na 5. miejscu. W zimowej części sezonu 2017/2018 regularnie startował w Pucharze Świata, najczęściej zajmując miejsca w drugiej i trzeciej dziesiątce. W najlepszym występie – 16 grudnia 2017 w Engelbergu – zajął 5. pozycję, w styczniu 2018 był zaś 9. w Zakopanem. W lutym 2020 był również 3. i 1. w konkursach Pucharu Kontynentalnego w Iron Mountain[7]. W klasyfikacji generalnej Puchar Świata 2017/2018 zakończył na 20. miejscu z 280 punktami[8].

W lipcu 2018 zajął 3. miejsce w konkursie Letniego Grand Prix w Wiśle. W Pucharze Świata 2018/2019 najlepsze wyniki osiągał w środkowej części sezonu. Ośmiokrotnie kończył konkursy indywidualne w pierwszej dziesiątce, a najwyżej klasyfikowany był na 4. pozycji, w zawodach w Sapporo 27 stycznia 2019[9]. W klasyfikacji generalnej cykl zakończył na 15. lokacie z 422 punktami[8]. Wystąpił na Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Klasycznym 2019, gdzie zajął 33. miejsce indywidualnie na skoczni dużej oraz 5. w drużynie męskiej[9].

W Letnim Grand Prix 2019 zajmował miejsca w drugiej dziesiątce. W zimowej części sezonu 2019/2020 punkty Pucharu Świata zdobył tylko raz, w lutym 2020 zajmując 23. pozycję w Râșnovie. Startował głównie w Pucharze Kontynentalnym, w którym najwyżej klasyfikowany był na 9. miejscu[10].

Sezon 2020/2021Edytuj

Sezon zimowy 2020/2021 rozpoczął od 4. miejsca w zawodach Pucharu Świata w Wiśle. Wynik ten powtórzył w pierwszym konkursie w Ruce, a 29 listopada 2020 w drugich zawodach w Ruce odniósł zwycięstwo, tym samym po raz pierwszy w karierze stając na podium zawodów indywidualnych Pucharu Świata. Zwyciężył również w dwóch kolejnych konkursach tego cyklu, rozgrywanych w Niżnym Tagile[11]. Po pierwszym z nich objął prowadzenie w klasyfikacji generalnej[12]. Wystartował następnie na Mistrzostwach Świata w Lotach Narciarskich 2020. Indywidualnie zdobył na nich srebrny medal ze zwycięzcą, Karlem Geigerem, przegrywając o 0,5 punktu. W zawodach drużynowych, w których wystąpił wraz z Danielem-André Tande, Johannem André Forfangiem i Robertem Johanssonem, zdobył natomiast złoto[11].

W ramach 69. Turnieju Czterech Skoczni zajął 2. miejsce w Garmisch-Partenkirchen, a w pozostałych konkursach był 4., 15. i 12. W kolejnych styczniowych zawodach Pucharu Świata zajął między innymi 2. i 1. pozycję w Titisee-Neustadt, a w Willingen dwukrotnie zwyciężył. W lutym 2021 był pierwszy w obu konkursach w Klingenthal oraz drugim w Zakopanem[11]. W zawodach w Râșnovie odniósłby zwycięstwo, ale został zdyskwalifikowany w drugiej serii za nieregulaminowy kombinezon[13].

Na Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Klasycznym 2021 indywidualnie zajął 4. pozycję na skoczni normalnej, a w drużynie mieszanej, wraz z Silje Opseth, Robertem Johanssonem i Maren Lundby, zdobył srebrny medal[11]. Przed zawodami na dużej skoczni u Graneruda zdiagnozowano COVID-19. W efekcie nie wziął udziału w dalszej części mistrzostw[14]. Do startów powrócił w kończących sezon Pucharu Świata zawodach w Planicy. W trzech konkursach indywidualnych najwyżej sklasyfikowany był na 16. lokacie[11]. W klasyfikacji generalnej sezonu 2020/2021 Pucharu Świata zdobył ostatecznie 1572 punkty i odniósł zwycięstwo z 382 punktami przewagi nad drugim Markusem Eisenbichlerem[8].

Mistrzostwa NorwegiiEdytuj

Zdobywał medale mistrzostw Norwegii. Indywidualnie był drugi zimą 2019[15] i dwukrotnie latem 2020[16][17] oraz trzeci latem 2016[18] i 2017[19]. W drużynie męskiej, reprezentując okręg Akershus, zdobył złoto zimą 2015[20] oraz latem 2016[21] i 2020[22], srebro zimą[23] i latem 2019[24] oraz brąz w 2014[25]. W drużynie mieszanej zajął 3. miejsce latem 2020[22].

Mistrzostwa świataEdytuj

IndywidualnieEdytuj

2019   Seefeld/Innsbruck 33. miejsce (K-120)
2021   Oberstdorf 4. miejsce (K-95)

DrużynowoEdytuj

2019   Seefeld/Innsbruck 5. miejsce (K-120)[a]
2021   Oberstdorf srebrny medal (drużyna mieszana/K-95)[b]

Starty H.E. Graneruda na mistrzostwach świata – szczegółowoEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
33. 23 lutego 2019   Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 indywid. 116,5 m 103,0 pkt 176,4 pkt Markus Eisenbichler
5. 24 lutego 2019   Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 druż.[a] 117,5 m 121,5 m 900,2 pkt (223,4 pkt) 87,3 pkt Niemcy
4. 27 lutego 2021   Oberstdorf Schattenbergschanze K-95 HS-106 indywid. 99,0 m 103,0 m 259,7 pkt 9,1 pkt Piotr Żyła
2.  28 lutego 2021   Oberstdorf Schattenbergschanze K-95 HS-106 druż. mix.[b] 94,0 m 102,0 m 995,6 pkt (251,2 pkt) 5,2 pkt Niemcy

Mistrzostwa świata w lotach narciarskichEdytuj

IndywidualnieEdytuj

2020   Planica srebrny medal

DrużynowoEdytuj

2020   Planica złoty medal[c]

Starty H.E. Graneruda na mistrzostwach świata w lotach – szczegółowoEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Skok 3 Skok 4 Nota Strata Zwycięzca
2.  11–12 grudnia 2020   Planica Letalnica K-200 HS-240 indywid. 221,0 m 229,5 m 239,0 m 243,0 m 876,7 pkt 0,5 pkt Karl Geiger
1.  13 grudnia 2020   Planica Letalnica K-200 HS-240 druż.[c] 235,0 m 234,5 m 1727,7 pkt (488,4 pkt)

Mistrzostwa świata juniorówEdytuj

IndywidualnieEdytuj

2015   Ałmaty 20. miejsce
2016   Râșnov 17. miejsce

DrużynowoEdytuj

2015   Ałmaty złoty medal[d]
2016   Râșnov srebrny medal[e], 4. miejsce (drużyna mieszana)[f]

Starty H.E. Graneruda na mistrzostwach świata juniorów – szczegółowoEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
20. 5 lutego 2015   Ałmaty Gornyj Gigant K-95 HS-106 indywid. 96,5 m 96,0 m 240,3 pkt 29,6 pkt Johann André Forfang
1.  7 lutego 2015   Ałmaty Gornyj Gigant K-95 HS-106 druż.[d] 97,5 m 100,0 m 893,3 pkt (213,2 pkt)
17. 23 lutego 2016   Râșnov Trambulina Valea Cărbunării K-90 HS-100 indywid. 90,5 m 87,5 m 217,2 pkt 31,8 pkt David Siegel
4. 24 lutego 2016   Râșnov Trambulina Valea Cărbunării K-90 HS-100 druż. mix.[f] 86,5 m 99,5 m 828,2 pkt (224,9 pkt) 54,6 pkt Słowenia
2.  24 lutego 2016   Râșnov Trambulina Valea Cărbunării K-90 HS-100 druż.[e] 99,5 m 92,0 m 838,4 pkt (237,8 pkt) 28,3 pkt Niemcy

Puchar ŚwiataEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
2015/2016 niesklasyfikowany
2016/2017 42.
2017/2018 20.
2018/2019 15.
2019/2020 61.
2020/2021 1.

Zwycięstwa w konkursach indywidualnych Pucharu Świata chronologicznieEdytuj

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Przypisy
1. 29 listopada 2020   Ruka Rukatunturi K-120 HS-142 137,0 m 142,0 m 282,0 pkt
2. 5 grudnia 2020   Niżny Tagił Aist K-120 HS-134 132,5 m 132,0 m 270,0 pkt
3. 6 grudnia 2020   Niżny Tagił Aist K-120 HS-134 135,5 m 124,5 m 241,5 pkt
4. 19 grudnia 2020   Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-140 133,5 m 138,0 m 311,4 pkt
5. 20 grudnia 2020   Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-140 141,5 m 135,5 m 305,4 pkt
6. 10 stycznia 2021   Titisee-Neustadt Hochfirstschanze K-125 HS-142 140,0 m 138,0 m 299,4 pkt
7. 30 stycznia 2021   Willingen Mühlenkopfschanze K-130 HS-147 147,5 m 145,5 m 285,5 pkt
8. 31 stycznia 2021   Willingen Mühlenkopfschanze K-130 HS-147 149,0 m 154,3 pkt
9. 6 lutego 2021   Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 140,5 m 141,5 m 284,2 pkt
10. 7 lutego 2021   Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 136,0 m 140,5 m 288,5 pkt
11. 14 lutego 2021   Zakopane Wielka Krokiew K-125 HS-140 132,0 m 133,0 m 298,1 pkt

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych Pucharu Świata chronologicznieEdytuj

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 29 listopada 2020   Ruka Rukatunturi K-120 HS-142 137,0 m 142,0 m 282,0 pkt 1.
2. 5 grudnia 2020   Niżny Tagił Aist K-120 HS-134 132,5 m 132,0 m 270,0 pkt 1.
3. 6 grudnia 2020   Niżny Tagił Aist K-120 HS-134 135,5 m 124,5 m 241,5 pkt 1.
4. 19 grudnia 2020   Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-140 133,5 m 138,0 m 311,4 pkt 1.
5. 20 grudnia 2020   Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-140 141,5 m 135,5 m 305,4 pkt 1.
6. 1 stycznia 2021   Garmisch-Partenkirchen Große Olympiaschanze K-125 HS-142 137,0 m 136,0 m 274,9 pkt 2. 7,2 pkt Dawid Kubacki
7. 9 stycznia 2021   Titisee-Neustadt Hochfirstschanze K-125 HS-142 137,5 m 138,5 m 277,6 pkt 2. 4,0 pkt Kamil Stoch
8. 10 stycznia 2021   Titisee-Neustadt Hochfirstschanze K-125 HS-142 140,0 m 138,0 m 299,4 pkt 1.
9. 30 stycznia 2021   Willingen Mühlenkopfschanze K-130 HS-147 147,5 m 145,5 m 285,5 pkt 1.
10. 31 stycznia 2021   Willingen Mühlenkopfschanze K-130 HS-147 149,0 m 154,3 pkt 1.
11. 6 lutego 2021   Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 140,5 m 141,5 m 284,2 pkt 1.
12. 7 lutego 2021   Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 136,0 m 140,5 m 288,5 pkt 1.
13. 14 lutego 2021   Zakopane Wielka Krokiew K-125 HS-140 132,0 m 133,0 m 298,1 pkt 1.

Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu ŚwiataEdytuj

stan po zakończeniu sezonu 2020/2021

Sezon 2015/2016
                                                          punkty
- - - - - - - 46 36 - - q - - - - - - - - - - - - - - - - - 0
Sezon 2016/2017
                                                    punkty
36 32 q - - - - 28 47 34 37 50 47 - - - - 45 26 23 16 q 22 21 q - 50
Sezon 2017/2018
                                            punkty
24 22 33 18 37 5 19 23 16 21 32 25 9 17 19 - 12 12 14 11 28 20 280
Sezon 2018/2019
                                                        punkty
q 24 27 9 37 16 21 q 9 - 7 25 13 5 7 4 8 15 33 5 14 14 q 47 32 28 36 28 422
Sezon 2019/2020
                                                      punkty
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 31 23 - - q q 8
Sezon 2020/2021
                                                  punkty
4 4 1 1 1 1 1 4 2 15 12 2 1 23 4 1 1 1 1 7 1 29 37 18 16 1572
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 -  – dyskwalifikacja  q  – dyskwalifikacja w kwalifikacjach  q  – zawodnik nie zakwalifikował się  -  – zawodnik nie wystartował

Turniej Czterech SkoczniEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
2015/2016 55.
2016/2017 32.
2017/2018 24.
2018/2019 35.
2020/2021 4.

Raw AirEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
2017 45.
2018 22.
2019 37.
2020 64.

Willingen FiveEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
2018 19.
2019 14.
2021 1.

Planica 7Edytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
2018 21.
2019 30.
2021 10.

Puchar Świata w lotachEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
2016/2017 37.
2017/2018 20.
2018/2019 24.
2020/2021 19.

Letnie Grand PrixEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
2015 niesklasyfikowany
2016 22.
2017 18.
2018 20.
2019 22.

Zwycięstwa w konkursach indywidualnych LGP chronologicznieEdytuj

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota
1. 5 września 2021   Szczuczyńsk Burabaj K-90 HS-99 96,0 m 94,0 m 258,6 pkt
2. 5 września 2021   Szczuczyńsk Burabaj K-90 HS-99 93,5 m 87,5 m 221,4 pkt
3. 11 września 2021   Czajkowskij Snieżynka K-125 HS-140 133,0 m 137,5 m 253,9 pkt

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych LGP chronologicznieEdytuj

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 22 lipca 2018   Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 125,5 m 129,0 m 267,0 pkt 3. 13,6 pkt Kamil Stoch
2. 5 września 2021   Szczuczyńsk Burabaj K-90 HS-99 96,0 m 94,0 m 258,6 pkt 1.
3. 5 września 2021   Szczuczyńsk Burabaj K-90 HS-99 93,5 m 87,5 m 221,4 pkt 1.
4. 11 września 2021   Czajkowskij Snieżynka K-125 HS-140 133,0 m 137,5 m 253,9 pkt 1.

Miejsca w poszczególnych konkursach LGPEdytuj

stan na 11 września 2021

2015
                      punkty
- - - - - - - - - - 46 0
2016
                    punkty
- - 18 7 10 12 - - - - 97
2017
                  punkty
- 5 19 18 24 16 5 - - 137
2018
                  punkty
3 - - 7 - - - - - 96
2019
                punkty
11 - 13 14 - - 15 12 100
2021
                punkty
- - - 1 1 1 300
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 q  – zawodnik nie zakwalifikował się
 -  – zawodnik nie wystartował
 -  – dyskwalifikacja
 q  – dyskwalifikacja w kwalifikacjach

Puchar KontynentalnyEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
2013/2014 niesklasyfikowany
2014/2015 16.
2015/2016 8.
2016/2017 17.
2017/2018 24.
2019/2020 42.

Zwycięstwa w konkursach indywidualnych Pucharu Kontynentalnego chronologicznieEdytuj

Lp. Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota
1. 14 lutego 2015   Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 123,5 m 125,0 m 267,4 pkt
2. 1 marca 2015   Titisee-Neustadt Hochfirstschanze K-125 HS-142 125,5 m 121,0 m 221,0 pkt
3. 27 grudnia 2016   Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-140 128,0 m 142,5 m 302,5 pkt
4. 26 lutego 2017   Iron Mountain Pine Mountain Jump K-120 HS-133 134,0 m 131,5 m 243,4 pkt
5. 11 lutego 2018   Iron Mountain Pine Mountain Jump K-120 HS-133 126,5 m 143,0 m 263,8 pkt

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych Pucharu Kontynentalnego chronologicznieEdytuj

Lp. Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 14 lutego 2015   Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 123,5 m 125,0 m 267,4 pkt 1.
2. 1 marca 2015   Titisee-Neustadt Hochfirstschanze K-125 HS-142 125,5 m 121,0 m 221,0 pkt 1.
3. 11 grudnia 2015   Rena Renabakkene K-99 HS-111 106,0 m 102,5 m 268,3 pkt 2. 9,4 pkt Andrzej Stękała
4. 12 grudnia 2015   Rena Renabakkene K-99 HS-111 105,0 m 108,0 m 258,7 pkt 2. 11,0 pkt Tilen Bartol
5. 19 grudnia 2015   Rovaniemi Ounasvaara K-90 HS-100 96,0 m 97,0 m 253,1 pkt 3. 13,1 pkt Karl Geiger
6. 4 marca 2016   Vikersund Vikersundbakken K-105 HS-117 107,0 m 113,5 m 261,9 pkt 3. 1,3 pkt Rok Justin
7. 5 marca 2016   Vikersund Vikersundbakken K-105 HS-117 115,5 m 114,5 m 263,4 pkt 3. 12,0 pkt David Siegel
8. 27 grudnia 2016   Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-140 128,0 m 142,5 m 302,5 pkt 1.
9. 26 lutego 2017   Iron Mountain Pine Mountain Jump K-120 HS-133 134,0 m 131,5 m 243,4 pkt 1.
10. 10 lutego 2018   Iron Mountain Pine Mountain Jump K-120 HS-133 134,0 m 125,0 m 268,7 pkt 3. 22,8 pkt Marius Lindvik
11. 11 lutego 2018   Iron Mountain Pine Mountain Jump K-120 HS-133 126,5 m 143,0 m 263,8 pkt 1.

Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu KontynentalnegoEdytuj

stan po zakończeniu sezonu 2019/2020

Sezon 2013/2014
                                                punkty
- - - - - - - - - - - - - - - - - 34 52 - - - - - 0
Sezon 2014/2015
                                                    punkty
13 23 17 - - 13 15 - - - 27 24 - - - 1 4 23 8 12 31 1 - - - - 401
Sezon 2015/2016
                                                      punkty
2 2 6 3 4 - - - - 16 23 38 7 11 - - 12 28 - - - - - 3 3 - - 538
Sezon 2016/2017
                                                            punkty
8 12 10 27 17 1 4 - - - - - - - 36 35 - - - - - - 21 1 12 4 - - - - 430
Sezon 2017/2018
                                                        punkty
- - - - - - - - - - - - - - - - - 3 1 33 5 5 4 - - - - - 300
Sezon 2019/2020
                                          punkty
16 40 10 9 27 12 - - 38 21 - - - - - - - - - - - 106
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30 

 -  - zawodnik nie wystartował  -  – dyskwalifikacja

Letni Puchar KontynentalnyEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
2014 57.
2015 18.
2016 9.

Zwycięstwa w konkursach indywidualnych LPK chronologicznieEdytuj

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota
1. 19 września 2015   Oslo Midtstubakken K-95 HS-106 101,5 m 99,5 m 250,8 pkt

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych LPK chronologicznieEdytuj

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 19 września 2015   Oslo Midtstubakken K-95 HS-106 101,5 m 99,5 m 250,8 pkt 1.
2. 10 września 2016   Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-138 129,5 m 126,0 m 270,7 pkt 2. 7,0 pkt Joacim Ødegård Bjøreng
3. 11 września 2016   Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-138 131,0 m 139,0 m 236,3 pkt 3. 22,9 pkt Markus Eisenbichler

Miejsca w poszczególnych konkursach Letniego Pucharu KontynentalnegoEdytuj

stan po zakończeniu LPK 2018

2014
                            punkty
- - - - - - - - 16 30 28 25 25 18 44
2015
                            punkty
- - 35 39 - - - - 6 19 1 8 56 56 184
2016
                            punkty
- - - - - - 2 3 11 20 9 6 8 16 291
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30 

 -  – zawodnik nie wystartował  -  – dyskwalifikacja

UwagiEdytuj

  1. a b Skład zespołu: Halvor Egner Granerud, Andreas Stjernen, Johann André Forfang, Robert Johansson
  2. a b Skład zespołu: Silje Opseth, Robert Johansson, Maren Lundby, Halvor Egner Granerud
  3. a b Skład zespołu: Daniel-André Tande, Johann André Forfang, Robert Johansson, Halvor Egner Granerud
  4. a b Skład zespołu: Joacim Ødegård Bjøreng, Halvor Egner Granerud, Phillip Sjøen, Johann André Forfang
  5. a b Skład zespołu: Marius Lindvik, Are Sumstad, Robin Pedersen, Halvor Egner Granerud
  6. a b Skład zespołu: Anna Odine Strøm, Halvor Egner Granerud, Silje Opseth, Marius Lindvik

PrzypisyEdytuj

  1. Wisla (POL) Men's HS134 Extended start list (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2020-11-21].
  2. TCS: Halvor Egner Granerud, czyli norweski „artysta” na skoczni. eurosport.onet.pl, 2015-12-31. [dostęp 2015-12-31].
  3. GRANERUD Halvor Egner - Athlete Information; Season 2014 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2019-09-25].
  4. GRANERUD Halvor Egner - Athlete Information; Season 2015 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2019-09-25].
  5. GRANERUD Halvor Egner - Athlete Information; Season 2016 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2020-05-18].
  6. GRANERUD Halvor Egner - Athlete Information; Season 2017 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2020-05-18].
  7. GRANERUD Halvor Egner - Athlete Information; Season 2018 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2020-05-18].
  8. a b c GRANERUD Halvor Egner - Athlete Information; World Cup Standings (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2021-06-08].
  9. a b GRANERUD Halvor Egner - Athlete Information; Season 2019 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2020-05-18].
  10. GRANERUD Halvor Egner - Athlete Information; Season 2020 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2021-06-07].
  11. a b c d e GRANERUD Halvor Egner - Athlete Information; Season 2021 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2021-06-08].
  12. Adam Bucholz: PŚ w Niżnym Tagile: Triumf Graneruda, Zniszczoł szósty, wpadka Eisenbichlera!. skijumping.pl, 2020-12-05. [dostęp 2021-06-08].
  13. Adam Bucholz: PŚ w Rasnovie: Kobayashi wygrywa, Stoch drugi, dyskwalifikacja Graneruda!. skijumping.pl, 2021-02-19. [dostęp 2021-06-08].
  14. Dominik Formela: Halvor Egner Granerud zakażony koronawirusem!. skijumping.pl, 2021-03-03. [dostęp 2021-06-08].
  15. Dominik Formela: Markeng i Opseth mistrzami Norwegii. skijumping.pl, 2019-03-30. [dostęp 2019-09-25].
  16. Dominik Formela: Lindvik i Kvandal letnimi mistrzami Norwegii. skijumping.pl, 2020-10-16. [dostęp 2021-06-08].
  17. Dominik Formela: Tande i Opseth indywidualnymi mistrzami Norwegii. skijumping.pl, 2020-10-30. [dostęp 2021-06-08].
  18. Dominik Formela: Tande i Lundby najlepsi w Norwegii. skijumping.pl, 2016-10-29. [dostęp 2018-08-10].
  19. Dominik Formela: Tande i Lundby letnimi mistrzami Norwegii. skijumping.pl, 2017-10-28. [dostęp 2018-08-10].
  20. Martyna Szydłowska: Akershus mistrzem Norwegii. Sorsell, Sklett i Ingvaldsen zakończyli karierę. skokinarciarskie.pl, 2015-03-29. [dostęp 2018-08-10].
  21. Dominik Formela: Akershus drużynowym mistrzem Norwegii. skijumping.pl, 2016-10-30. [dostęp 2018-08-10].
  22. a b Dominik Formela: Za nami konkursy drużynowe Mistrzostw Norwegii. skijumping.pl, 2020-10-31. [dostęp 2021-06-08].
  23. NM Laghopp 2018 (norw.). skiforbundet.no, 2019-03-30. [dostęp 2019-09-25].
  24. Dominik Formela: Lundby i Johansson letnimi mistrzami Norwegii, Oppland najlepszym okręgiem. skijumping.pl, 2019-10-26. [dostęp 2020-05-18].
  25. Adrian Dworakowski: Zespół Bardala drużynowym Mistrzem Norwegii. skijumping.pl, 2014-03-30. [dostęp 2018-08-10].

BibliografiaEdytuj