Otwórz menu główne

Halvor Egner Granerud

norweski skoczek narciarski

Halvor Egner Granerud (ur. 29 maja 1996 w Oslo) – norweski skoczek narciarski, reprezentant klubu Asker Skiklubb. Mistrz świata juniorów w drużynie z Ałmaty 2015 i srebrny medalista z Râșnowa 2016. Medalista mistrzostw kraju. Prawnuk pisarza Thorbjørna Egnera[1].

Halvor Egner Granerud
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 29 maja 1996
Oslo, Norwegia
Klub Asker Skiklubb
Debiut w PŚ 5 grudnia 2015 w Lillehammer (dyskwalifikacja)
Pierwsze punkty w PŚ 30 grudnia 2016 w Oberstdorfie (28. miejsce)
Rekord życiowy 240,0 m na Vikersundbakken w Vikersund (11 lutego 2016)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Norwegia
Mistrzostwa świata juniorów
złoto Ałmaty 2015 drużynowo
srebro Râșnov 2016 drużynowo

Przebieg karieryEdytuj

13 lipca 2013 zadebiutował w zawodach FIS Cup. W konkursie w Villach zajął 30. miejsce. 20 lutego 2014 w Seefeld po raz pierwszy wystartował w Pucharze Kontynentalnym. W debiucie zajął 34. miejsce, a następnego dnia był 52[2].

13 września 2014 w Klingenthal zdobył punkty Letniego Pucharu Kontynentalnego, zajmując 16. miejsce. Pierwsze punkty w zimowej części cyklu wywalczył w grudniu 2014 w Renie, zajmując 13. i 23. pozycję. W trakcie sezonu 2014/2015 dwukrotnie odniósł zwycięstwo w cyklu: w lutym w Lahti oraz w marcu w Titisee-Neustadt. Podczas Mistrzostw Świata Juniorów w Narciarstwie Klasycznym 2015 w Ałmaty zdobył złoty medal w konkursie drużynowym. Indywidualnie zajął 20. miejsce[3].

5 grudnia 2015 w Lillehammer zadebiutował w konkursie Pucharu Świata. Został w nim zdyskwalifikowany za nieprzepisowy kombinezon. W kolejnych tygodniach kilkukrotnie stanął na podium zawodów Pucharu Kontynentalnego i został powołany na konkursy Turnieju Czterech Skoczni, w których jednak zajmował miejsca poza trzydziestką. 24 lutego 2016 zdobył srebrny medal w drużynie męskiej na mistrzostwach świata juniorów. Indywidualnie zajął 17., a w drużynie mieszanej 4. pozycję[4].

W sierpniu 2016 dwukrotnie zajmował miejsca w najlepszej dziesiątce Letniego Grand Prix. 30 grudnia 2016 w Oberstdorfie zdobył pierwsze w karierze punkty Pucharu Świata, zajmując 28. miejsce. W dalszej części sezonu najwyżej w tym cyklu sklasyfikowany był na 16. pozycji, 16 lutego 2017 w Pjongczangu. Oprócz tego dwukrotnie zwyciężył w Pucharze Kontynentalnym[5].

W Letnim Grand Prix 2017 najwyżej klasyfikowany był, dwukrotnie, na 5. miejscu. W zimowej części sezonu 2017/2018 regularnie startował w Pucharze Świata, najczęściej zajmując miejsca w drugiej i trzeciej dziesiątce. W najlepszym występie – 16 grudnia 2017 w Engelbergu – zajął 5. pozycję, w styczniu 2018 był zaś 9. w Zakopanem[6]. W klasyfikacji generalnej Puchar Świata 2017/2018 zakończył na 20. miejscu z 280 punktami[7].

W lipcu 2018 zajął 3. miejsce w konkursie Letniego Grand Prix w Wiśle. W Pucharze Świata 2018/2019 najlepsze wyniki osiągał w środkowej części sezonu. Najwyżej klasyfikowany był na 4. pozycji, w zawodach w Sapporo 27 stycznia 2019[8]. W klasyfikacji generalnej cykl zakończył na 15. lokacie z 422 punktami[7]. Wystąpił na Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Klasycznym 2019, gdzie zajął 33. miejsce indywidualnie na skoczni dużej oraz 5. w drużynie męskiej[8].

Zdobywał medale mistrzostw Norwegii. Indywidualnie był trzeci latem 2016[9] i 2017[10] oraz drugi zimą 2019[11]. W drużynie, reprezentując okręg Akershus, zdobył brąz w 2014[12], złoto w 2015[13] i latem 2016[14] oraz srebro w 2019[15].

Mistrzostwa świataEdytuj

IndywidualnieEdytuj

2019   Seefeld/Innsbruck 33. miejsce (K-120)

DrużynowoEdytuj

2019   Seefeld/Innsbruck 5. miejsce (K-120)[a]

Starty H.E. Graneruda na mistrzostwach świata – szczegółowoEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
33. 23 lutego 2019   Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 indywid. 116,5 m 103,0 pkt 176,4 pkt Markus Eisenbichler
5. 24 lutego 2019   Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 druż.[a] 117,5 m 121,5 m 900,2 pkt (223,4 pkt) 87,3 pkt Niemcy

Mistrzostwa świata juniorówEdytuj

IndywidualnieEdytuj

2015   Ałmaty 20. miejsce
2016   Râșnov 17. miejsce

DrużynowoEdytuj

2015   Ałmaty złoty medal[b]
2016   Râșnov srebrny medal[c], 4. miejsce (drużyna mieszana)[d]

Starty H.E. Graneruda na mistrzostwach świata juniorów – szczegółowoEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
20. 5 lutego 2015   Ałmaty Gornyj Gigant K-95 HS-106 indywid. 96,5 m 96,0 m 240,3 pkt 29,6 pkt Johann André Forfang
1.  7 lutego 2015   Ałmaty Gornyj Gigant K-95 HS-106 druż.[b] 97,5 m 100,0 m 893,3 pkt (213,2 pkt)
17. 23 lutego 2016   Râșnov Trambulina Valea Cărbunării K-90 HS-100 indywid. 90,5 m 87,5 m 217,2 pkt 31,8 pkt David Siegel
4. 24 lutego 2016   Râșnov Trambulina Valea Cărbunării K-90 HS-100 druż. mix.[d] 86,5 m 99,5 m 828,2 pkt (224,9 pkt) 54,6 pkt Słowenia
2.  24 lutego 2016   Râșnov Trambulina Valea Cărbunării K-90 HS-100 druż.[c] 99,5 m 92,0 m 838,4 pkt (237,8 pkt) 28,3 pkt Niemcy

Puchar ŚwiataEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
2015/2016 niesklasyfikowany
2016/2017 42.
2017/2018 20.
2018/2019 15.

Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu ŚwiataEdytuj

stan po zakończeniu sezonu 2018/2019

Sezon 2015/2016
                                                          punkty
- - - - - - - 46 36 - - q - - - - - - - - - - - - - - - - - 0
Sezon 2016/2017
                                                    punkty
36 32 q - - - - 28 47 34 37 50 47 - - - - 45 26 23 16 q 22 21 q - 50
Sezon 2017/2018
                                            punkty
24 22 33 18 37 5 19 23 16 21 32 25 9 17 19 - 12 12 14 11 28 20 280
Sezon 2018/2019
                                                        punkty
q 24 27 9 37 16 21 q 9 - 7 25 13 5 7 4 8 15 33 5 14 14 q 47 32 28 36 28 422
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 q  – dyskwalifikacja w kwalifikacjach  q  – zawodnik nie zakwalifikował się  -  – zawodnik nie wystartował

Turniej Czterech SkoczniEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
2015/2016 55.
2016/2017 32.
2017/2018 24.
2018/2019 35.

Raw AirEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
2017 45.
2018 22.
2019 37.

Willingen FiveEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
2018 19.
2019 14.

Planica 7Edytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
2018 21.
2019 30.

Puchar Świata w lotachEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
2016/2017 37.
2017/2018 20.
2018/2019 24.

Letnie Grand PrixEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
2015 niesklasyfikowany
2016 22.
2017 18.
2018 20.
2019 22.

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych LGP chronologicznieEdytuj

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 22 lipca 2018   Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 125,5 m 129,0 m 267,0 pkt 3. 13,6 pkt Kamil Stoch

Miejsca w poszczególnych konkursach LGPEdytuj

stan po zakończeniu LGP 2019

2015
                      punkty
- - - - - - - - - - 46 0
2016
                    punkty
- - 18 7 10 12 - - - - 97
2017
                  punkty
- 5 19 18 24 16 5 - - 137
2018
                  punkty
3 - - 7 - - - - - 96
2019
                punkty
11 - 13 14 - - 15 12 100
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 q  – dyskwalifikacja w kwalifikacjach
 q  – zawodnik nie zakwalifikował się
 -  – zawodnik nie wystartował

Puchar KontynentalnyEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
2013/2014 niesklasyfikowany
2014/2015 16.
2015/2016 8.
2016/2017 17.
2017/2018 24.

Zwycięstwa w konkursach indywidualnych Pucharu Kontynentalnego chronologicznieEdytuj

Lp. Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota
1. 14 lutego 2015   Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 123,5 m 125,0 m 267,4 pkt
2. 1 marca 2015   Titisee-Neustadt Hochfirstschanze K-125 HS-142 125,5 m 121,0 m 221,0 pkt
3. 27 grudnia 2016   Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-140 128,0 m 142,5 m 302,5 pkt
4. 26 lutego 2017   Iron Mountain Pine Mountain Jump K-120 HS-133 134,0 m 131,5 m 243,4 pkt
5. 11 lutego 2018   Iron Mountain Pine Mountain Jump K-120 HS-133 126,5 m 143,0 m 263,8 pkt

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych Pucharu Kontynentalnego chronologicznieEdytuj

Lp. Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 14 lutego 2015   Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 123,5 m 125,0 m 267,4 pkt 1.
2. 1 marca 2015   Titisee-Neustadt Hochfirstschanze K-125 HS-142 125,5 m 121,0 m 221,0 pkt 1.
3. 11 grudnia 2015   Rena Renabakkene K-99 HS-111 106,0 m 102,5 m 268,3 pkt 2. 9,4 pkt Andrzej Stękała
4. 12 grudnia 2015   Rena Renabakkene K-99 HS-111 105,0 m 108,0 m 258,7 pkt 2. 11,0 pkt Tilen Bartol
5. 19 grudnia 2015   Rovaniemi Ounasvaara K-90 HS-100 96,0 m 97,0 m 253,1 pkt 3. 13,1 pkt Karl Geiger
6. 4 marca 2016   Vikersund Vikersundbakken K-105 HS-117 107,0 m 113,5 m 261,9 pkt 3. 1,3 pkt Rok Justin
7. 5 marca 2016   Vikersund Vikersundbakken K-105 HS-117 115,5 m 114,5 m 263,4 pkt 3. 12,0 pkt David Siegel
8. 27 grudnia 2016   Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-140 128,0 m 142,5 m 302,5 pkt 1.
9. 26 lutego 2017   Iron Mountain Pine Mountain Jump K-120 HS-133 134,0 m 131,5 m 243,4 pkt 1.
10. 10 lutego 2018   Iron Mountain Pine Mountain Jump K-120 HS-133 134,0 m 125,0 m 268,7 pkt 3. 22,8 pkt Marius Lindvik
11. 11 lutego 2018   Iron Mountain Pine Mountain Jump K-120 HS-133 126,5 m 143,0 m 263,8 pkt 1.

Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu KontynentalnegoEdytuj

stan na 8 grudnia 2019

Sezon 2013/2014
                                                punkty
- - - - - - - - - - - - - - - - - 34 52 - - - - - 0
Sezon 2014/2015
                                                    punkty
13 23 17 - - 13 15 - - - 27 24 - - - 1 4 23 8 12 31 1 - - - - 401
Sezon 2015/2016
                                                      punkty
2 2 6 3 4 - - - - 16 23 38 7 11 - - 12 28 - - - - - 3 3 - - 538
Sezon 2016/2017
                                                            punkty
8 12 10 27 17 1 4 - - - - - - - 36 35 - - - - - - 21 1 12 4 - - - - 430
Sezon 2017/2018
                                                        punkty
- - - - - - - - - - - - - - - - - 3 1 33 5 5 4 - - - - - 300
Sezon 2019/2020
                                                            punkty
16 40 15
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30 

 -  - zawodnik nie wystartował  -  – dyskwalifikacja

Letni Puchar KontynentalnyEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
2014 57.
2015 18.
2016 9.

Zwycięstwa w konkursach indywidualnych LPK chronologicznieEdytuj

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota
1. 19 września 2015   Oslo Midtstubakken K-95 HS-106 101,5 m 99,5 m 250,8 pkt

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych LPK chronologicznieEdytuj

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 19 września 2015   Oslo Midtstubakken K-95 HS-106 101,5 m 99,5 m 250,8 pkt 1.
2. 10 września 2016   Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-138 129,5 m 126,0 m 270,7 pkt 2. 7,0 pkt Joacim Ødegård Bjøreng
3. 11 września 2016   Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-138 131,0 m 139,0 m 236,3 pkt 3. 22,9 pkt Markus Eisenbichler

Miejsca w poszczególnych konkursach Letniego Pucharu KontynentalnegoEdytuj

stan po zakończeniu LPK 2018

2014
                            punkty
- - - - - - - - 16 30 28 25 25 18 44
2015
                            punkty
- - 35 39 - - - - 6 19 1 8 56 56 184
2016
                            punkty
- - - - - - 2 3 11 20 9 6 8 16 291
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30 

 -  – zawodnik nie wystartował  -  – dyskwalifikacja

UwagiEdytuj

  1. a b Skład zespołu: Halvor Egner Granerud, Andreas Stjernen, Johann André Forfang, Robert Johansson
  2. a b Skład zespołu: Joacim Ødegård Bjøreng, Halvor Egner Granerud, Phillip Sjøen, Johann André Forfang
  3. a b Skład zespołu: Marius Lindvik, Are Sumstad, Robin Pedersen, Halvor Egner Granerud
  4. a b Skład zespołu: Anna Odine Strøm, Halvor Egner Granerud, Silje Opseth, Marius Lindvik

PrzypisyEdytuj

  1. TCS: Halvor Egner Granerud, czyli norweski „artysta” na skoczni. eurosport.onet.pl, 2015-12-31. [dostęp 2015-12-31].
  2. GRANERUD Halvor Egner - Athlete Information; Season 2014 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2019-09-25].
  3. GRANERUD Halvor Egner - Athlete Information; Season 2015 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2019-09-25].
  4. GRANERUD Halvor Egner - Athlete Information; Season 2016 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2019-09-25].
  5. GRANERUD Halvor Egner - Athlete Information; Season 2017 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2019-09-25].
  6. GRANERUD Halvor Egner - Athlete Information; Season 2018 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2019-09-25].
  7. a b GRANERUD Halvor Egner - Athlete Information; World Cup Standings (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2019-09-25].
  8. a b GRANERUD Halvor Egner - Athlete Information; Season 2019 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2019-09-25].
  9. Dominik Formela: Tande i Lundby najlepsi w Norwegii. skijumping.pl, 2016-10-29. [dostęp 2018-08-10].
  10. Dominik Formela: Tande i Lundby letnimi mistrzami Norwegii. skijumping.pl, 2017-10-28. [dostęp 2018-08-10].
  11. Dominik Formela: Markeng i Opseth mistrzami Norwegii. skijumping.pl, 2019-03-30. [dostęp 2019-09-25].
  12. Adrian Dworakowski: Zespół Bardala drużynowym Mistrzem Norwegii. skijumping.pl, 2014-03-30. [dostęp 2018-08-10].
  13. Martyna Szydłowska: Akershus mistrzem Norwegii. Sorsell, Sklett i Ingvaldsen zakończyli karierę. skokinarciarskie.pl, 2015-03-29. [dostęp 2018-08-10].
  14. Dominik Formela: Akershus drużynowym mistrzem Norwegii. skijumping.pl, 2016-10-30. [dostęp 2018-08-10].
  15. NM Laghopp 2018 (norw.). skiforbundet.no, 2019-03-30. [dostęp 2019-09-25].

BibliografiaEdytuj