Otwórz menu główne

Hans Knauß

austriacki narciarz alpejczyk

Hans Knauß (ur. 9 lutego 1971 w Schladming) – austriacki narciarz alpejski, wicemistrz olimpijski oraz dwukrotny medalista mistrzostw świata.

Hans Knauß
Ilustracja
Hans Knauß (2017)
Data i miejsce urodzenia 9 lutego 1971
Schladming, Austria
Klub WSV Schladming
Debiut w PŚ 28.11 1992, Sestriere
(28. miejsce – gigant)
Pierwsze punkty w PŚ 28.11 1992, Sestriere (28. miejsce – gigant)
Pierwsze podium w PŚ 17.03 1994, Vail
(3. miejsce – super G)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Austria
Igrzyska olimpijskie
srebro Nagano 1998 Supergigant
Mistrzostwa świata
srebro St. Moritz 2003 Gigant
brąz Vail 1999 Supergigant
Puchar Świata (Supergigant)
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1995/1996
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1997/1998
Puchar Świata (Gigant)
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1996/1997
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
2002/2003

KarieraEdytuj

Po raz pierwszy na arenie międzynarodowej Hans Knauß pojawił się w 1988 roku, kiedy wystartował na mistrzostwach świata juniorów w Madonna di Campiglio. Zajął tam między innymi dwunaste miejsce w supergigancie i dwudzieste w kombinacji. Jeszcze dwukrotnie startował na imprezach tego cyklu, najlepszy wynik osiągając podczas mistrzostw świata juniorów w Zinal w 1990 roku, gdzie był ósmy w supergigancie. W zawodach Pucharu Świata zadebiutował 28 listopada 1992 roku w Sestriere, zajmując 28. miejsce w gigancie. Tym samym już w swoim debiucie wywalczył pierwsze pucharowe punkty. Na podium zawodów tego cyklu po raz pierwszy stanął 17 marca 1994 roku w Vail, zajmując trzecie miejsce w supergigancie. W zawodach tych wyprzedzili go jedynie dwaj Norwegowie: Jan Einar Thorsen oraz Lasse Kjus. Łącznie 27 razy stawał na podium, odnosząc przy tym siedem zwycięstw: 17 grudnia 1995 roku w Alta Badia, 14 stycznia w Adelboden i 15 marca 2003 roku w Lillehammer wygrywał giganta, 17 grudnia 1995 roku w Valloire, 16 grudnia 1996 roku w Val d'Isère i 8 marca 1998 roku w Kvitfjell był najlepszy w supergigancie, a 23 stycznia 1999 roku w Kitzbühel zwyciężył w zjeździe. Ostatni raz na podium stanął 20 grudnia 2013 roku w Val Gardena, zajmując trzecie miejsce w zjeździe. Najlepsze wyniki osiągnął w sezonie 1998/1999, kiedy był piąty w klasyfikacji generalnej, czwarty w zjeździe, piąty w supergigancie i siódmy w klasyfikacji giganta. Knauß zajmował także drugie miejsce w klasyfikacji supergiganta w sezonach 1995/1996 i 1997/1998 oraz trzecie klasyfikacji giganta w sezonach 1996/1997 i 2002/2003.

Pierwszy medal na arenie międzynarodowej Austriak wywalczył w 1998 roku, kiedy podczas igrzysk olimpijskich w Nagano zdobył ex aequo ze Szwajcarem Didierem Cuche srebrny medal w supergigancie. Obu zawodników wyprzedził o 0,61 sekundy inny Austriak, Hermann Maier. Na tych samych mistrzostwach Knauß był także czwarty w gigancie. Uzyskał szósty czas pierwszego przejazdu oraz czwarty wynik drugiego, co dało mu ostatecznie czwarty łączny czas. Walkę o podium przegrał tam z Michaelem von Grünigenem ze Szwajcarii o 0,02 sekundy. Na rozgrywanych rok później mistrzostwach świata w Vail w supergigancie wywalczył brązowy medal, ulegając o 0,01 sekundy Maierowi i Kjusowi, którzy ex aequo zwyciężyli. Cztery dni później Knauß zajął czwarte miejsce w zjeździe, walkę o medal przegrywając z Kjetilem André Aamodtem o 0,02 sekundy. Ostatni medal zdobył na mistrzostwach świata w Sankt Moritz w 2003 roku, zajmując drugie miejsce w gigancie. W zawodach tych rozdzielił na podium dwóch reprezentantów USA: Bode Millera i Erika Schlopy'ego. Blisko kolejnego medalu był podczas mistrzostw świata w Sestriere w 1997 roku, gdzie w supergigancie był czwarty. W walce o medal lepszy okazał się tam jego rodak, Günther Mader, który wyprzedził go o 0,06 sekundy.

Kilkukrotnie zdobywał medale mistrzostw Austrii, w tym złote w gigancie w latach 1994 i 1997[1]. W 1998 roku otrzymał Odznakę Honorową za Zasługi dla Republiki Austrii[2]. W grudniu 2004 roku został oskarżony o stosowanie niedozwolonych substancji (nandrolon) i zawieszony[3]. Próbka B także dała wynik pozytywny[4]. Austriak został ostatecznie zawieszony na dwa lata i w 2005 roku postanowił zakończyć karierę.

Po zakończeniu kariery narciarskiej startował w wyścigach samochodowych, głównie w seriach Porsche Supercup i FIA GT Championship. Pracował także jako konsultant dla austriackiej telewizji.

Jego brat, Bernhard Knauss, również był narciarzem.

OsiągnięciaEdytuj

Igrzyska olimpijskie  Edytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
DNF 15 lutego 1994   Lillehammer Kombinacja 3:17,53 min -   Lasse Kjus
20. 17 lutego 1994   Lillehammer Supergigant 1:32,53 min +2,12 s   Markus Wasmeier
2.  16 lutego 1998   Nagano Supergigant 1:34,82 min +0,61 s   Hermann Maier
4. 19 lutego 1998   Nagano Gigant 2:38,51 min +1,20 s   Hermann Maier
DNF 21 lutego 2002   Salt Lake City Gigant 2:23,28 min -   Stephan Eberharter

Mistrzostwa świataEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
9. 13 lutego 1996   Sierra Nevada Supergigant 1:21,80 min +0,83 s   Atle Skårdal
16. 17 lutego 1996   Sierra Nevada Zjazd 2:00,17 min +2,11 s   Patrick Ortlieb
DNF 19 lutego 1996   Sierra Nevada Kombinacja 3:31,95 min -   Marc Girardelli
DSQ 23 lutego 1996   Sierra Nevada Gigant 1:58,63 min -   Alberto Tomba
4. 3 lutego 1997   Sestriere Supergigant 1:29,68 min +0,39 s   Atle Skårdal
7. 12 lutego 1997   Sestriere Gigant 2:48,23 min +1,99 s   Michael von Grünigen
3.  2 lutego 1999   Vail Supergigant 1:14,53 min +0,01 s   Lasse Kjus
  Hermann Maier
4. 6 lutego 1999   Vail Zjazd 1:40,60 min +0,59 s   Hermann Maier
2.  12 lutego 2003   Sankt Moritz Gigant 2:45,93 min +0,03 s   Bode Miller

Mistrzostwa świata juniorówEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
30. 27 stycznia 1988   Madonna di Campiglio Zjazd 1:33,15 min +2,90 s   Kaspar Gilgenrainer
12. 28 stycznia 1988   Madonna di Campiglio Supergigant 1:35,26 min +1,69 s   Jeremy Nobis
21. 29 stycznia 1988   Madonna di Campiglio Gigant 2:05,55 min +1,98 s   Gregor Grilc
34. 30 stycznia 1988   Madonna di Campiglio Slalom 1:42,30 min +8,50 s   Stefan Szałamanow
20. 30 stycznia 1988   Madonna di Campiglio Kombinacja ? ?   Konstantin Czistiakow
10. 5 kwietnia 1989   Aleyska Zjazd 1:28,93 min +1,33 s   Ed Podivinsky
8. 22 marca 1990   Zinal Supergigant 1:24,30 min +2,11 s   Kjetil André Aamodt
11. 24 marca 1990   Zinal Gigant 2:20,38 min +3,15 s   Lasse Kjus

Puchar ŚwiataEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Zwycięstwa w zawodachEdytuj

  1.   Alta Badia17 grudnia 1995 (gigant)
  2.   Valloire17 grudnia 1995 (supergigant)
  3.   Val d'Isère16 grudnia 1996 (supergigant)
  4.   Kvitfjell8 marca 1998 (supergigant)
  5.   Kitzbühel23 stycznia 1999 (zjazd)
  6.   Adelboden14 stycznia 2003 (gigant)
  7.   Lillehammer15 marca 2003 (gigant)
  • 7 zwycięstw (3 giganty, 3 supergiganty i 1 zjazd)

Pozostałe miejsca na podiumEdytuj

  1.   Vail17 marca 1994 (supergigant) – 3. miejsce
  2.   Park City25 listopada 1995 (gigant) – 3. miejsce
  3.   Val d'Isère10 grudnia 1995 (supergigant) – 3. miejsce
  4.   Kitzbühel14 stycznia 1996 (kombinacja) – 2. miejsce
  5.   Happo One3 marca 1996 (supergigant) – 3. miejsce
  6.   Park City25 listopada 1996 (gigant) – 2. miejsce
  7.   Breckenridge30 listopada 1996 (gigant) – 3. miejsce
  8.   Beaver Creek6 grudnia 1997 (supergigant) – 3. miejsce
  9.   Val d'Isère14 grudnia 1997 (gigant) – 3. miejsce
  10.   Garmisch-Partenkirchen1 lutego 1998 (supergigant) – 2. miejsce
  11.   Crans-Montana14 marca 1998 (gigant) – 2. miejsce
  12.   Kranjska Gora5 stycznia 1999 (gigant) – 3. miejsce
  13.   Schladming9 stycznia 1999 (supergigant) – 3. miejsce
  14.   Wengen16 stycznia 1999 (zjazd) – 3. miejsce
  15.   Ofterschwang27 lutego 1999 (gigant) – 2. miejsce
  16.   Sankt Moritz3 lutego 2002 (gigant) – 3. miejsce
  17.   Park City22 listopada 2003 (gigant) – 3. miejsce
  18.   Vail6 grudnia 2003 (zjazd) – 2. miejsce
  19.   Vail7 grudnia 2003 (supergigant) – 3. miejsce
  20.   Val Gardena20 grudnia 2003 (zjazd) – 3. miejsce

BibliografiaEdytuj

PrzypisyEdytuj