Ten artykuł dotyczy metody gry na harfie. Zobacz też: harfa.

Harfa preparowana – metoda gry na harfie podobna w swej koncepcji do preparowanego fortepianu, w której różne przedmioty, takie jak np. kawałki papieru, są wplecione w struny aby zmienić brzmienie instrumentu[1]. Wśród pionierek tej metody znajduje się harfistka Anna LeBaron[2].

Z polskich przykładów warto wymienić kompozycję Witolda Szalonka Trzy szkice na harfę solo (1972)[3] oraz harfistkę Urszulę Mazurek[4].

Zobacz teżEdytuj

Przypisy

  1. Folk harp journal. 2004-01-01, s. 68. [dostęp 2012-04-21]. (ang.)
  2. Karin Pendle: Women and Music. Indiana University Press, 2001, s. 336. ISBN 978-0-253-21422-5. [dostęp 2012-04-21]. (ang.)
  3. Witold Szalonek: Trzy szkice na harfę solo. 1972, PWMEdition (online) [dostęp 2016-04-12].
  4. Agnieszka Cygan: Wykraczając poza dźwięk – o fascynacjach brzmieniowych Witolda Szalonka w 86. rocznicę urodzin kompozytora pisze Agnieszka Cygan. 2013-03-01. [dostęp 2016-04-12].