Otwórz menu główne

Helena Janina Pajzderska

polska pisarka i tłumaczka

Helena Janina Pajzderska, z domu Boguska, primo voto Szolc-Rogozińska, ps. „Hajota”, „Lascaro”, (ur. 16 maja 1862 w Sandomierzu, zm. 4 grudnia 1927 w Warszawie) – polska pisarka, poetka, tłumaczka.

Helena Janina Pajzderska
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 16 maja 1862
Sandomierz
Data i miejsce śmierci 4 grudnia 1927
Warszawa
Narodowość polska
Język polski
Dziedzina sztuki literatura, poezja

ŻyciorysEdytuj

Helena Janina Pajzderska urodziła się w Sandomierzu jako córka Jana Boguskiego, asesora sądu, i Emilii z Marczewskich. Po śmierci ojca zamieszkała z matką w Warszawie, gdzie uczęszczała na pensje Laury Guérin oraz Natalii Porazińskiej. Na pensjach uczyła się języków obcych, co umożliwiło jej pracę tłumaczki.

Zadebiutowała powieścią „Narcyzy Ewuni”, ogłoszoną w Kronice Rodzinnej 1875, gdy miała zaledwie 13 lat. Znajomości z Jadwigą Łuszczewską (Deotymą), redaktorką Bluszczu Marią Ilnicką oraz redaktorką Kroniki Rodzinnej, Aleksadrą Borkowską ułatwiły jej rozpoczęcie kariery literackiej. Jej utwory literackie i recenzje ukazywały się w wielu pismach. Tłumaczyła Charlesa Dickensa, Jamesa Coopera, Josepha Conrada, Herberta George’a Wellsa, Honoré de Balzac'a, Anatole’a France’a, Guy de Maupassanta oraz wielu innych pisarzy francuskich i angielskich. Pisała utwory o tematyce podróżniczej, inspirowane pobytem w Afryce.

W 1888 wyszła za mąż za Stefana Szolc-Rogozińskiego, znanego podróżnika. Wraz z mężem odbyła podróż do Afryki, na wyspę Fernando Po u wybrzeża Kamerunu. Na wyspie zakupili 500 hektarową plantację kakao i prowadzili badania nad plemieniem Bubi. Jednocześnie brali udział w wyprawach do innych krajów Afryki m.in. do Nigerii. Pisarka wzięła udział w wyprawie na wulkan Pico Basilé, najwyższy szczyt Fernando Po. Małżeństwo przebywało w Afryce do 1891.

Po powrocie do Polski pisarka złożyła wniosek o rozwód, który został przeprowadzony w 1895. Ponownie wyszła za mąż w 1904, za architekta Tomasza Pajzderskiego.

Była aktywną uczestniczką ruchu emancypacji kobiet.

W czasie I wojny światowej działała w Towarzystwie Pomocy Ofiarom Wojny.

Pochowana została na Cmentarzu Powązkowskim.

Niektóre nowele Heleny Janiny Pajzderskiej tłumaczono na języki obce: rosyjski, czeski, serbsko-chorwacki, francuski.

TwórczośćEdytuj

NoweleEdytuj

Z cyklu „Z dalekich lądów”Edytuj

  • Z dalekich lądów. Nowele i opowiadania (1893). W tym: Jak cień, Ostatnia butelka.
  • Powieść. Cz. 1-3 (1902)
  • Rosa Nieves - opowieść (1925)

BibliografiaEdytuj