Otwórz menu główne

Henry Percy (1. hrabia Northumberland)

1. hrabia Northumberland

Henry Percy (ur. 10 listopada 1341 w Alnwick, Northumberland; zm. 20 lutego 1408 w Bramham Moor, Yorkshire) – 1. hrabia Northumberland, 4. baron Percy, Lord Królestwa Wyspy Man i Wysp w latach 1399-1405, Lord Marszałek, kawaler Orderu Podwiązki, syn Henry'ego de Percy, 3. barona Percy, potomek (praprawnuk) Henryka III Plantageneta. Jego matka, Mary z Lancaster była córką Henry'ego, 3. hrabiego Lancaster, który zaś był synem Edmunda Crouchbacka – syna króla Henryka III.

Henry Percy
Ilustracja
Henry Percy na XVIII-wiecznej rycinie
1. hrabia Northumberland
4. baron Percy
Lord Królestwa Wyspy Man i Wysp
Okres od 1399
do 1405
Dane biograficzne
Data i miejsce urodzenia 10 listopada 1341
Alnwick, Northumberland, Anglia
Data i miejsce śmierci 20 lutego 1408
Bramham Moor, Yorkshire, Anglia
Przyczyna śmierci poległ w bitwie pod Bramham Moor
Żona Margaret Neville
od 1358
do 1372
Dzieci Harry Hotspur Percy, Thomas Percy, Ralph Percy, Alan Percy, Margaret Percy
Żona Maud Lucy
od 1381
do 1398

BiogramEdytuj

Henry Percy był początkowo zwolennikiem króla Edwarda III, przy którym zajmował wysokie stanowiska w administracji, w północnej Anglii. W młodym wieku, w 1362 roku został mianowany Strażnikiem Marchii wobec Szkocji, włącznie z prawem do negocjowania z rządem szkockim. W lutym 1367 roku powierzono mu nadzór wszystkich zamków i ufortyfikowanych miejsc w Szkocji.

Po śmierci Henryka III nowym królem został Ryszard II, którego działania Henry Percy zaczął wspierać. Za swoją lojalność otrzymał tytuł hrabiego, a niewiele później otrzymał tytuł Lorda Marszałka.

W 1399 roku poparł bunt Henry'ego Bolingbroke’a, który później jako Henryk IV Lancaster koronował się na króla Anglii. Podczas uroczystości koronacyjnych został mianowany Lordem Wielkim Konstablem Anglii i przyznana mu została władza nad Królestwem Man i Wysp. Henry Percy i jego syn, Harry Percy, znany jako „Hotspur”, otrzymali zadanie zapanowania nad buntem wszczętym przez Owaina Glyndŵra, ale prowadzone przez nich działania i próby pogodzenia walijskich buntowników nie spotkały się ostatecznie z aprobatą króla.

W 1403 roku Percy zwrócił się przeciwko królowi Henrykowi IV na rzecz Edmunda Mortimera, 5. hrabiego March, a następnie rozpoczął spiskowanie z Owainem Glyndŵrem przeciwko królowi. Trójstronny pakt został podpisany przez wszystkie strony, w którym postanowiono podzielić Anglię między nich. Glyndŵr miał zachować panowanie nad Walią i znaczną częścią zachodniej Anglii, Percy miał otrzymać panowanie na północy Anglii, a także hrabstwa: Northamptonshire, Norfolk, Warwickshire i Leicestershire. Mortimer zaś miał otrzymać pozostałą część południowej Anglii, poniżej rzeki Trent[1].

Bunt zapoczątkowany przez Percy’ego zakończył w bitwie pod Shrewsbury, gdzie zginął jego najstarszy syn Harry Hotspur. Ponieważ hrabia Percy nie uczestniczył bezpośrednio w bitwie, nie został ostatecznie skazany za zdradę. Utracił jednak urząd i tytuł Lorda Wielkiego Konstabla. W wyniku tej porażki Percy zbiegł do Szkocji, a jego majątek uległ konfiskacie.

W 1408 roku Percy postanowił najechał Anglię, jednak zginął w bitwie pod Bramham Moor.

MałżeństwaEdytuj

W 1358 roku Henry Percy poślubił Margaret Neville (*12 lutego 1339, +12 maja 1372), córkę Ralpha Neville'a, 2. barona Neville de Raby i Alice de Audley[2]. Z tego małżeństwa zrodziło się czterch synów: Harry Hotspur Percy, Thomas Percy, Ralph Percy, Alan Percy, i jedna córka: Margaret Percy.

W 1381 roku, kilka lat po śmierci pierwszej żony poślubił Maud Lucy (* 1343, +18 grudnia 1398), córkę Sir Thomasa de Lucy, 2. lorda Lucy i Margaret de Multon[3].

PrzypisyEdytuj

  1. Trevor Royle, The Wars of the Roses; England’s First Civil War, Abacus, 2009, ​ISBN 978-0-349-11790-4​. str. 95
  2. The Peerage http://thepeerage.com/p10692.htm#i106912
  3. Daniel Lysons and Samuel Lysons, 'Cockermouth', in Magna Britannia: Volume 4, Cumberland (London, 1816), pp. 40-45 http://www.british-history.ac.uk/magna-britannia/vol4/pp40-45