Henryk Antoszkiewicz

Henryk Marian Antoszkiewicz (ur. 8 grudnia 1924 w Nowym Mieście, zm. 4 stycznia 1993 w Warszawie) – generał brygady Wojska Polskiego.

Henryk Antoszkiewicz
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 8 grudnia 1924
Nowe Miasto
Data i miejsce śmierci 4 stycznia 1993
Warszawa
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Srebrny Krzyż Zasługi Medal „Za udział w walkach o Berlin” Medal „Za udział w wojnie obronnej 1939” Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal 40-lecia Polski Ludowej Medal 10-lecia Polski Ludowej Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrna Odznaka „Za Zasługi dla Obrony Cywilnej” Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945” 60 years saf rib.png 70 years saf rib.png
Grób gen. Henryka Antoszkiewicza

ŻyciorysEdytuj

Do wybuchu wojny skończył 7 klas szkoły powszechnej w Nowym Mieście i rok Małego Seminarium Duchownego księży Salezjanów w Jaciążku. Podczas okupacji od marca 1941 do października 1944 na przymusowych robotach w Prusach Wschodnich, skąd dostał się do Wilna, gdzie w październiku 1944 wstąpił do WP. Służył w 4 i 9 zapasowym pułku piechoty w Białymstoku i Lublinie. Od listopada 1944 do kwietnia 1945 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Inowrocławiu. W 1947 skończył ze stopniem podporucznika szkołę oficerską we Wrocławiu. Dowódca kompanii w 50 pp. w Olsztynie, następnie oficer sztabowy w 15 i 3 Dywizjach Piechoty. 1956-1963 pracował w Sztabie Generalnym. W 1958 skończył warszawskie liceum ogólnokształcące dla pracujących i zdał maturę. W 1966 ukończył Akademię Sztabu Generalnego z pierwszą lokatą, po czym pracował w Zarządzie Operacyjnym SG. 1971-1972 szef sztabu, następnie dowódca 4 Dywizji Zmechanizowanej w Krośnie Odrzańskim. 29 IX 1973 awansowany na generała (nominację wręczył mu 10 X w Belwederze I sekretarz KC PZPR Edward Gierek w obecności przewodniczącego Rady Państwa PRL prof. Henryka Jabłońskiego). W 1975 roku mianowany dowódcą 1 Warszawskiej Dywizji Zmechanizowanej w Legionowie. W 1974 skończył wyższy kurs akademicki przy Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. K. Woroszyłowa w Moskwie. W 1976 został zastępcą komendanta Wojskowej Akademii Technicznej ds. liniowych. Funkcję tę sprawował przez ponad 13 lat (do 1989 roku). W grudniu 1989 pożegnany przez ministra obrony narodowej gen. armii Floriana Siwickiego w związku z zakończeniem zawodowej służby wojskowej i w kwietniu 1990 przeniesiony w stan spoczynku. Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera BII-13-1)[1].

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • H.P. Kosk – Generalicja polska, tom I, Oficyna Wydawnicza „Ajaks”. Pruszków 2001.
  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. I:A-H, Toruń 2010, s. 85-87.