Henryk Bednarski (polityk)

polski socjolog i polityk

Henryk Jan Bednarski (ur. 22 czerwca 1934 w Małkini Górnej, zm. 30 października 2023[2]) – polski socjolog, polityk, działacz komunistyczny, minister edukacji narodowej w rządzie Zbigniewa Messnera.

Henryk Bednarski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

22 czerwca 1934
Małkinia Górna

Data śmierci

30 października 2023

Minister edukacji narodowej
Okres

od 24 października 1987
do 14 października 1988

Przynależność polityczna

Polska Zjednoczona Partia Robotnicza

Poprzednik

Joanna Michałowska-Gumowska[1]

Następca

Jacek Fisiak

Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal 40-lecia Polski Ludowej Medal Komisji Edukacji Narodowej Order „Za zasługi” III klasy (Ukraina) Medal jubileuszowy „Czterdziestolecia zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945”
Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury”

Życiorys

edytuj

Syn Nikodema i Janiny. Absolwent Wydziału Humanistycznego Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Gdańsku (1963) oraz Wyższej Szkoły Partyjnej przy Komitecie Centralnym Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego w Moskwie (1973). Doktor nauk humanistycznych (1971), doktor habilitowany (1976), profesor nadzwyczajny (1984).

Członek Związku Młodzieży Polskiej (1948–1956) i Związku Młodzieży Wiejskiej (1957–1975). Działacz i członek Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej od 1954. Sekretarz propagandy Komitetu Powiatowego PZPR w Tucholi (1960–1963), przewodniczący Zarządu Wojewódzkiego ZMW w Bydgoszczy (1963–1969), dyrektor, sekretarz generalny i prezes Bydgoskiego Towarzystwa Naukowego (1969–1972). Od 1969 pracownik naukowy Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Bydgoszczy, kierownik Zakładu Socjologii i Statystyki (1969–1977), prorektor (1978–1980). W 1984 został profesorem WSP w Bydgoszczy.

Kierownik Wydziału Nauki i Oświaty Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Bydgoszczy (1973–1978), dyrektor Międzywojewódzkiej Szkoły Partyjnej w Bydgoszczy (1980), w latach 1980–1983 był I sekretarzem Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Bydgoszczy. Następnie był w latach 1983–1987 sekretarzem Komitetu Centralnego PZPR. Członek Komitetu Centralnego PZPR od 1983 roku. Od 24 października 1987 do 14 października 1988 był ministrem edukacji narodowej w rządzie Zbigniewa Messnera. Od maja 1985 roku do lipca 1986 roku był przewodniczącym Komisji Nauki i Oświaty KC PZPR[3]. Przewodniczący Komisji Ideologicznej Komitetu Centralnego PZPR (1986–1988). W latach 80. wchodził również w skład Rady Redakcyjnej organu teoretycznego i politycznego KC PZPR Nowe Drogi, a od 1986 przewodniczył Radzie Redakcyjnej periodyku teoretycznego KC PZPR Ideologia i polityka.

W latach 1986–1989 był wiceprzewodniczącym Ogólnopolskiego Komitetu Grunwaldzkiego. W 1983 wybrany w skład Zarządu Głównego Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej. W latach 1987–1991 był prezesem Zarządu Głównego TPPR aż do rozwiązania tej organizacji.

Był dziekanem Wydziału Pedagogicznego Mazowieckiej Wyższej Szkoły Humanistyczno-Pedagogicznej w Łowiczu[4].

Autor ponad 100 rozpraw naukowych, popularnonaukowych, publicystycznych i recenzji; artykuły z zakresu problematyki funkcjonowania współczesnych rodzin wiejskich, sytuacji i roli społecznej kobiet wiejskich, aspiracji zawodowych uczniów i adaptacji zawodowej absolwentów szkół rolniczych, sytuacji kadrowej w rolnictwie, społeczno-kulturowych funkcji szkoły, roli inteligencji na wsi, aktywności społeczno-politycznej różnych grup społecznych i funkcjonowania partii. Sprawował funkcję prezesa zarządu głównego, a następnie honorowego przewodniczącego stowarzyszenia Społecznego Towarzystwa Polska-Ukraina.

Publikacje

edytuj
  • Aspiracje zawodowe uczniów szkół podstawowych (1971)
  • Absolwenci średnich szkół rolniczych. Ich funkcja społeczno-zawodowa" (1972)
  • Społeczna rola kobiet wiejskich. Studium socjologiczne wsi województwa bydgoskiego, toruńskiego i włocławskiego (1976)
  • Bydgoskie Towarzystwo Naukowe (1959–1979). Studium historyczno-socjologiczne (1979)
  • Kobiety-rolniczki (współautor, 1979)

Odznaczenia

edytuj

Bibliografia

edytuj

Przypisy

edytuj
  1. Joanna Michałowska-Gumowska pełniła urząd ministra oświaty i wychowania.
  2. Zmarł prof. Henryk Bednarski. 2023-11-02. [dostęp 2023-11-04].
  3. Zbigniew Osiński, Nauczanie historii w szkołach podstawowych w Polsce w latach 1944–1989 : uwarunkowania organizacyjne oraz ideologiczno-polityczne, Lublin 2010, s. 89.
  4. Wydział Pedagogiczny. mwshp.lowicz.pl. [dostęp 2018-01-01].
  5. M.P. z 2002 r. nr 8, poz. 144
  6. Życie Partii”, nr 14 (552), 12 lipca 1989, s. 20.
  7. "Trybuna Robotnicza", nr 25, 30 stycznia 1989, s. 2
  8. Życie Partii, nr 11, 22 maja 1985, s. 21
  9. „Wojskowy Przegląd Historyczny”, nr 1 (107), styczeń–marzec 1984, s. 116.
  10. Про нагородження громадян іноземних держав з нагоди 13-ї річниці незалежності України № 934/2004 від 19.08.2004 [online], zakon.rada.gov.ua [dostęp 2021-04-28].