Otwórz menu główne

Henryk Gaworski (ur. 13 stycznia 1928 w miejscowości Zawadów koło Bełchatowa, zm. 7 sierpnia 2002 w Warszawie) – polski poeta, prozaik i działacz kulturalny, członek POP i egzekutywy PZPR w Związku Literatów Polskich, według zasobów archiwalnych Instytutu Pamięci Narodowej był kontaktem operacyjnym służb specjalnych PRL ps. Grześ[1].

Henryk Gaworski
Data i miejsce urodzenia 13 stycznia 1928
Zawadów
Data i miejsce śmierci 7 sierpnia 2002
Warszawa
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Dziedzina sztuki poezja

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Podczas okupacji był żołnierzem Armii Krajowej. Uczestniczył w powstaniu warszawskim. Debiutował w 1950 na łamach prasy jako poeta. W 1952 ukończył filologię polską na Uniwersytecie Warszawskim. W latach 1968-1984 był redaktorem naczelnym tygodnika "Barwy". Pracował też m.in. w redakcji "Życia Warszawy" oraz w Polskim Radiu.

W latach 90. współpracował z Andrzejem Lepperem i partią Przymierze Samoobrona[2]. W wyborach parlamentarnych w 1993 bez powodzenia kandydował do Sejmu z płockiej listy utworzonego przez to ugrupowanie komitetu Samoobrona – Leppera[3].

TwórczośćEdytuj

  • Przed nami życie (poezje)
  • Rytm serca (poezje)
  • Właśnie róża (poezje)
  • Odwiedziny (opowiadania)
  • Oczarowani (powieść)
  • Fotografia mówi prawdę (powieść)
  • Rodowód (powieść)
  • Gorące barwy (poezje)
  • Ogólnie i osobiście (felietony)
  • Nasz dom (szkice)
  • Nazwanie życia (poezje)
  • Jelenie jedzą klejnoty (powieść)
  • Na ostrzu brzytwy (opowiadania)
  • Skrzydła i kamienie (poezje)
  • Skrzaty z wiejskiej chaty (utwory dla dzieci)
  • Zielone ludziki (utwory dla dzieci)

KrytykaEdytuj

Książka Jelenie jedzą klejnoty doczekała się recenzji pióra Stanisława Barańczaka opublikowanej najpierw w prasie podziemnej, a potem w tomie Książki najgorsze. Według tej recenzji, proza Henryka Gaworskiego jest "smakowita jak sztuczny miód i pożywna jak masło Śniadaniowe"[4].

PrzypisyEdytuj

  1. Joanna Siedlecka, Kryptonim "Liryka". Bezpieka wobec literatów, Warszawa 2008, s. 422.
  2. Lepper idzie na wojnę. polityka.pl, 6 lutego 1999.
  3. Inga Słodkowska, Wybory 1993. Partie i ich programy, Instytut Studiów Politycznych PAN, Warszawa 2001
  4. Stanisław Barańczak, Książki najgorsze, ​ISBN 83-9-00036-0-0​, str. 100-101

BibliografiaEdytuj

  • Lesław Bartelski M.: Polscy pisarze współcześni, 1939-1991: Leksykon. Wydawn. Nauk. PWN. ISBN 83-01-11593-9.