Otwórz menu główne

Henryk Heber (ur. 18 listopada 1892 w Stanisławowie, zm. 4 kwietnia 1964 w Londynie) – kapitan administracji (piechoty) Wojska Polskiego.

Henryk Heber
kapitan administracji kapitan administracji
Data i miejsce urodzenia 18 listopada 1892
Stanisławów
Data i miejsce śmierci 4 kwietnia 1964
Londyn
Przebieg służby
Siły zbrojne c. k. Obrona Krajowa
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 11 Batalion Celny
49 Pułk Piechoty
PKU Kołomyja I
KRU Kołomyja I
Stanowiska kierownik referatu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
obrona Lwowa
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941) Srebrny Krzyż Zasługi Signum Laudis (w czasie wojny) Signum Laudis (w czasie wojny) Medal Waleczności (Austro-Węgry)

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 18 listopada 1892 w Stanisławowie[1]. Pod koniec sierpnia 1914 zdał egzamin dojrzałości w C. K. Wyższej Szkole Realnej w Śniatynie[1].

W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarsko-królewskiej Obrony Krajowej[2]. Jego oddziałem macierzystym był Pułk Piechoty Obrony Krajowej Nr 28, który w 1917 został przemianowany na Pułk Strzelców Nr 28. Na stopień aspiranta oficerskiego został mianowany ze starszeństwem z 1 maja 1915, a na stopień podporucznika ze starszeństwem z 1 stycznia 1916 w korpusie oficerów rezerwy[3][4].

Po zakończeniu wojny, jako były oficer armii austriackiej został przyjęty do Wojska Polskiego i zatwierdzony do stopnia porucznika[5]. U kresu wojny w listopadzie 1918 uczestniczył w obronie Lwowa w 1918 w trakcie wojny polsko-ukraińskiej[6]. Został awansowany na stopień kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1919[7][8]. Od czerwca 1921 do czerwca 1922 był historycznie pierwszym dowódcą 11 Batalionu Celnego w Kołomyi[9]. W późniejszych latach 20. i 30. był oficerem 49 Pułk Piechoty w Kołomyi[10][11][12][13]. W grudniu 1932 ogłoszono jego przeniesienie z 49 pp do Powiatowej Komendy Uzupełnień Kołomyja I na stanowisko kierownika referatu[14]. W 1939 był kierownikiem I referatu ewidencji w Komendzie Rejonu Uzupełnień Kołomyja I[15].

Po zakończeniu II wojny światowej pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii[6]. Zmarł po długiej chorobie 4 kwietnia 1964 w Londynie[6].

Jego żoną była pochodząca z rodziny ormiańskiej Stefania z domu Amirowicz (siostra ostatniego proboszcza w Śniatynie, ks. Kajetana Amirowicza[16]), która w 1940 została deportowana w głąb ZSRR, zmarła w 1971 w wieku 77 lat. Mieli dwóch synów[17].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj