Henryk Koczara

polski generał okresu PRL

Henryk Koczara (ur. 21 stycznia 1921 w Białymstoku, zm. 15 sierpnia 2006 w Warszawie) – generał dywizji Wojska Polskiego, działacz partyjny, oficer aparatu partyjno-politycznego WP, wieloletni współpracownik i zastępca generałów: Wojciecha Jaruzelskiego i Józefa Baryły, mgr nauk społecznych.

Henryk Koczara
generał dywizji generał dywizji
Data i miejsce urodzenia 21 stycznia 1921
Białystok, Polska
Data i miejsce śmierci 15 sierpnia 2006
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1944-1986
Stanowiska z-ca komendanta ds. polit. Oficerskiej Szkoły Artylerii,
z-ca d-cy ds. politycznych:
12 DZ, 1 Korpusu WOPK, Warszawskiego OW, komendant Wojskowej Akademii Politycznej, I z-ca szefa GZP WP, attaché wojskowy, morski i lotniczy Ambasady PRL w Moskwie
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy II klasy Srebrny Krzyż Zasługi (nadany dwukrotnie) Medal 10-lecia Polski Ludowej Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal 40-lecia Polski Ludowej Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Medal „Za udział w walkach o Berlin” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrna Odznaka „Za zasługi w obronie granic PRL” Odznaka Honorowa PCK I stopnia Order Wojny Ojczyźnianej I klasy Order Czerwonej Gwiazdy Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945” 40 years of victory rib.png Medal za Umacnianie Braterstwa Broni
Grób gen. Henryka Koczary na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie,
23 lipca 2008

ŻyciorysEdytuj

Podczas okupacji pracował jako robotnik. Do Wojska Polskiego wstąpił w 1944. Absolwent Wojskowej Akademii Politycznej im. Feliksa Dzierżyńskiego. W okresie swej ponad 40-letniej zawodowej służby wojskowej sprawował m.in. następujące funkcje:

W Wojsku Polskim służył przez 42 lata, z czego 18 lat w stopniu generalskim.

Awanse generalskieEdytuj

Działalność partyjnaEdytuj

Działacz PPR i PZPR. Wielokrotnie wybierany do władz partyjnych w jednostkach wojskowych i instytucjach centralnych MON. Na V Zjeździe PZPR (1968) wybrany w skład Centralnej Komisji Rewizyjnej PZPR. Na VII Zjeździe PZPR (1975) oraz na VIII Zjeździe PZPR (1980) wybrany w skład Centralnej Komisji Kontroli Partyjnej PZPR (pozostawał w jej składzie do IX Zjazdu PZPR w lipcu 1981). W latach 1980-1981 członek Prezydium Centralnej Komisji Kontroli Partyjnej. Był członkiem Państwowej Komisji Wyborczej w wyborach do Sejmu PRL VIII kadencji w 1980.

Zmarł po długoletniej chorobie 15 sierpnia 2006 w Warszawie. Pochowany 24 sierpnia 2006 r. na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera I urnowa-7-14)[1]. W imieniu współtowarzyszy służby Zmarłego pożegnał gen. bryg. w st. spocz. prof. Mieczysław Michalik. W pogrzebie wziął udział m.in. b. Prezydent RP gen. Wojciech Jaruzelski[2].

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Wyszukiwarka cmentarna – Warszawskie cmentarze. cmentarzekomunalne.com.pl. [dostęp 2019-11-27].
  2. Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990, tom I: A–H, Toruń 2010, str. 192
  3. Żołnierz Wolności, 16 grudnia 1982, str. 1

BibliografiaEdytuj

  • A. Ciupiński – Wojskowa Akademia Polityczna im. Feliksa Dzierżyńskiego, 1951-1986, Wojskowa Akademia Polityczna, Warszawa 1986;
  • J. Głośny, J. Zasadziński – Wyższa Szkoła Oficerska Wojsk Obrony Przeciwlotniczej im. por. Mieczysława Kalinowskiego, Wydawnictwo MON, Warszawa 1983;
  • L. Grot, T. Konecki, E. Nalepa – Pokojowe dzieje Wojska Polskiego, Warszawa 1988;
  • H.P. Kosk – Generalicja polska, tom 1, Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, Pruszków 1999;
  • L. Kowalski – Generał ze skazą, Wydawnictwo Rytm, Warszawa 2001;
  • J. Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990, tom II, Wydawnictwo Adam Marszałek, Toruń 2010;
  • P. Martell, G.P. Hayes, World military leaders, Bowker, New York 1974;
  • E. Rozłubirski – Bez pardonu, Wydawnictwo Projekt, Warszawa 1997;
  • J. Stroynowski – Who's who in the socialist countries of Europe: a biographical encyclopedia of more than 12,600 leading personalities in Albania, Bulgaria, Czechoslovakia, German Democratic Republic, Hungary, Poland, Romania, Yugoslavia, tom 2, K.G. Saur Pub., 1989;
  • Wyższa Szkoła Oficerska Wojsk Rakietowych i Artylerii im. generała Józefa Bema. Zarys historii 1943-1969, Wydawnictwo MON, Warszawa 1974;