Otwórz menu główne

Henryk Olszewski

polski historyk prawa
Ten artykuł dotyczy naukowca. Zobacz też: Henryk Olszewski – trener.

Henryk Anastazy Olszewski (ur. 2 stycznia 1932 w Świeciu) – polski historyk prawa, profesor nauk prawnych, nauczyciel akademicki.

Henryk Olszewski
Data i miejsce urodzenia 2 stycznia 1932
Świecie
Profesor nauk prawnych
Alma Mater UAM
Nauczyciel akademicki
Uczelnia UAM

SWPS Uniwersytet Humanistycznospołeczny

Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Komandor Orderu Infanta Henryka (Portugalia) Medal Komisji Edukacji Narodowej

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

W 1954 ukończył studia prawnicze na Wydziale Prawa Uniwersytetu Poznańskiego. Stopień naukowy doktora uzyskał w 1959 na tej uczelni na podstawie pracy Ustrój polityczny Rzeczypospolitej w poglądach szlachty w latach 1697–1740. Od 1959 należał do PZPR[1]. W 1966 habilitował się w oparciu o rozprawę zatytułowaną Sejm Rzeczypospolitej epoki oligarchii. Prawo-praktyka-teoria-programy. W 1976 otrzymał tytuł profesorski. Od tego też roku obejmował stanowisko profesora nadzwyczajnego. W 1986 został profesorem zwyczajnym.

Zawodowo był związany z Uniwersytetem im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. W 1966 został kierownikiem Katedry Historii Doktryn Politycznych i Prawnych na Wydziale Prawa i Administracji, funkcję tę pełnił do 2002, kiedy to przeszedł na emeryturę. Wykładał także na innych uczelniach krajowych. Jest nauczycielem akademickim na Wydziale Prawa Uniwersytetu SWPS w Warszawie. W latach 1968–1972 był prodziekanem, a w latach 1975–1978 dziekanem Wydziału Prawa i Administracji UAM. Przez wiele lat wykładał historię doktryn politycznych i prawnych w Collegium Polonicum w Słubicach, wspólnej placówce UAM i Europejskiego Uniwersytetu Viadrina we Frankfurcie nad Odrą.

Od 1998 członek korespondent, a od 2007 członek rzeczywisty Polskiej Akademii Nauk. Został członkiem m.in. Komitetu Nauk Prawnych i Komitetu Nauk Politycznych PAN oraz Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów. W latach 1986–1989 był członkiem Ogólnopolskiego Komitetu Grunwaldzkiego. W latach 1978–2014 był redaktorem naczelnym „Czasopisma Prawno-Historycznego[2].

Odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim[1], Krzyżem Oficerskim (1977) oraz Krzyżem Komandorskim (2011)[3] Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej[1] i portugalskim Krzyżem Komandorskim Orderu Infanta Henryka w 1976[4]. W 2010 otrzymał tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Jagiellońskiego[5].

Wybrane publikacjeEdytuj

  • Doktryny prawno-ustrojowe czasów saskich (1961)
  • Sejm Rzeczypospolitej epoki oligarchii 1645–1763 (1966)
  • Nauka historii w upadku (1982)
  • Zwischen Begeisterung und Widerstand. Deutsche Hochschullehrer und der Nationalsozialismus (1990)
  • Słownik twórców idei (1998)
  • Sejm w dawnej Rzeczypospolitej. Ustrój i idee (2002)

PrzypisyEdytuj

  1. a b c Kto jest kim w Polsce 1984. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1984, s. 695. ISBN 83-223-2073-6.
  2. Czasopismo Prawno-Historyczne. amu.edu.pl. [dostęp 2017-04-23].
  3. M.P. z 2012 r. poz. 236
  4. Cidadãos Estrangeiros com Ordens Portuguesas (port.). presidencia.pt. [dostęp 2015-08-16].
  5. Honorowy doktorat UJ dla prof. Henryka Olszewskiego, „Życie Uniwersyteckie” nr 5 (200)/2010, s. 11, ISSN 1231-8825

BibliografiaEdytuj