Otwórz menu główne

Henryk Piecuch

polski oficer służb granicznych, pisarz i dziennikarz

Henryk Piecuch (ur. 4 grudnia 1939 w Bielsku-Białej) – pułkownik Wojsk Ochrony Pogranicza[1] i Straży Granicznej w stanie spoczynku, dziennikarz, pisarz, badacz i popularyzator działalności służb specjalnych, zwłaszcza polskich.

Spis treści

Życie i działalnośćEdytuj

Ukończył liceum pedagogiczne, początkowo zlokalizowane w Szklarskiej Porębie, a w ostatnim roku przed maturą przeniesione do Jeleniej Góry. Zajmował się wówczas narciarstwem i lekką atletyką startując w barwach KS Górnik Wałbrzych. W 1959 r. Henryk Piecuch rozpoczął 3-letnie studia w Oficerskiej Szkole Wojsk Ochrony Pogranicza. Na trzecim roku tych studiów wstąpił do PZPR i był członkiem do jej rozwiązania. Po szkole pracował w WOP. Był m.in. kolejno: zastępcą dowódcy strażnicy w Kołbaskowie k. Szczecina, dowódcą strażnicy na Orlu w Górach Izerskich, dowódcą kompanii piechoty górskiej i zastępcą dowódcy Górskiego Batalionu WOP w Szklarskiej Porębie, instruktorem Wydziału Politycznego Łużyckiej Brygady WOP w Lubaniu, a w latach 1979–1994 kierownikiem działu wojskowego, zastępcą redaktora naczelnego i redaktorem naczelnym czasopisma Granica (od 1990 r. Straż Graniczna). W trakcie pracy zawodowej na przełomie lat 60. i 70. ukończył 5-letnie studia w Wojskowej Akademii Politycznej.

W latach 1973–1977 prowadził wykłady w dwuletnim Wieczorowym Uniwersytecie Marksizmu Leninizmu w Lubaniu i Zgorzelcu. Wykładał historię filozofii[potrzebny przypis].

W latach 60. bez zezwolenia swoich przełożonych, zaczął publikować pod pseudonimami artykuły w takich czasopismach jak np. Taternik, Gazeta Robotnicza czy Nowiny Jeleniogórskie. Pod koniec lat 60. został również korespondentem czasopisma Wojsk Ochrony Pogranicza „Granica” na odcinku południowo-zachodniej granicy państwa. Zajmował się również taternictwem (do lutego 1973 był prezesem Sudeckiego Klubu Wysokogórskiego), alpinizmem, himalaizmem i żeglarstwem. Był ratownikiem GOPR, instruktorem narciarstwa, taternictwa, pływania. W latach 70. regularnie publikował (w większości pod pseudonimami) w około 20 gazetach i czasopismach, także zagranicznych m.in. w Bułgarii, Francji, Kanadzie, USA, Wielkiej Brytanii, Węgrzech i ZSRR. Po około 20 latach służby w WOP na początku 1979 roku został służbowo przeniesiony do redakcji czasopisma „Granica” w Warszawie. W latach 1982–1988 nielegalnie wydał na powielaczu 28 lub 29 numerów czasopisma „Czerwona Krowa”.

Z powodu obowiązków służbowych w Wojskach Ochrony Pogranicza oraz pracy dziennikarza, miał kontakty z funkcjonariuszami różnych służb specjalnych, m.in. polskich, sowieckich, NRD, RFN, angielskich, amerykańskich, francuskich, czechosłowackich, węgierskich, izraelskich, szwedzkich. W trakcie pracy zawodowej kilkakrotnie bezskutecznie próbowano go zwerbować, jako agenta różnych służb, zarówno polskich jak i radzieckich.

Zamach na Jana Pawła II spowodował, iż szerzej zainteresował się działalnością służb specjalnych, zwłaszcza metodami ich pracy. Zaczął robić analizy korzystając z posiadanej wiedzy i dostępnych materiałów. Kolejnym impulsem była deklaracja ówczesnego wiceministra w MSW, szefa służb wywiadu i kontrwywiadu, gen. brygady Władysława Pożogi (później gen. dywizji), o większym otwarciu w udostępnianiu informacji, wygłoszona na konferencji prasowej wiosną 1981. Dzięki temu po 3 latach zrobił z nim serię wywiadów oraz uzyskał dostęp do wielu odtajnionych materiałów. Wykorzystał je m.in. w książce „Siedem rozmów z generałem dywizji Władysławem Pożogą” (1987[2]) i jej poszerzonych wydaniach (1993, 1996). W latach 80. pozyskał z archiwum MSW, kilkadziesiąt metrów bieżących akt, które do dziś wykorzystuje w swoich publikacjach.

Część swoich książek z lat 80. drukował w odcinkach w czasopismach. Niektóre, jak „Oferma”, nawet w dwóch – „Granica” oraz „Szpilki”. Ponadto w czasopiśmie „Granica” były to: „Rendez-vous z wilkołakiem”, „Kasy pancerne Bieruta”, „Milion za perszerona”, „Złote szlaki”.

Autor około 4 tys. artykułów prasowych i reportaży (w prasie krajowej i zagranicznej), około 60 książek (w tym kilkunastu opowiadań opartych na faktach) o działalności służb specjalnych, głównie polskich. W latach 80. omijał ograniczenia w publikacji archiwalnych materiałów SB opisując je w formie powieści opartych na faktach. Część książek opublikował w wydawnictwach konspiracyjnych, w małych nakładach, także pod pseudonimami. W seriach wydawniczych „Ekspres reporterów” (Krajowa Agencja Wydawnicza) i „Białe plamy” (Oficyna Literatów „Rój”) zamieszczał reportaże historyczne i dotyczące służb specjalnych.

Jako ekspert z zakresu historii polskich służb specjalnych brał udział w wielu filmach dokumentalnych (np. „Świat Luny” (1997), o Julii Bristigierowej; „Bezpieka 1944–1956”, Część 1, Część 2, Część 3 (1997) i programach telewizyjnych.

Mieszka w okolicy Warszawy. Żonaty, jego syn jest prawnikiem.

Publikacje Henryka PiecuchaEdytuj

KsiążkiEdytuj

  • Siedem rozmów z generałem dywizji Władysławem Pożogą. Wyd. Czytelnik, Warszawa, 1987, ss. 415. ​ISBN 83-07-01843-9
  • Szpiegowski duet. Wyd. Spółdzielcze, Warszawa 1987, ss. 171. ​ISBN 83-209-0602-4
  • W smudze śmierci. Wyd. Alma Press, Warszawa 1989, ss. 224. ​ISBN 83-7020-065-6
  • Spotkania z Fejginem. Zza kulis bezpieki. Wyd. Story, Warszawa 1990, ss. 169. ​ISBN 83-85072-09-8
  • Kto zabił? Wyd. Bis, Warszawa 1990, ss. 141. Seria: Biblioteka Sensacji „Bis”. ​ISBN 83-85144-00-5
  • Rozstrzelany grudzień. Wyd. Story, współpr. Reporter, Warszawa 1990, ss. 180. ​ISBN 83-900023-7-X
  • Czas bezprawia. Wyd. Story, Warszawa 1990, ss. 191.
  • Wojciech Jaruzelski tego nigdy nie powie. Mówi były szef wywiadu i kontrwywiadu, pierwszy zastępca Ministra Spraw Wewnętrznych generał dywizji Władysław Pożoga. Wyd. Agencja Reporter, Warszawa 1992, ss. 368. ​ISBN 83-85189-16-5
  • Byłem gorylem Jaruzelskiego. Mówi szef ochrony Generała. Wyd. Oficyna Wydawnicza Reporter, Warszawa 1993, ss. 547. ​ISBN 83-85189-32-7
  • Bruderszaft z antychrystem. Czas terroryzmu. Wyd. Andrzej Frukacz, Ex libris – Galeria Polskiej Książki, Chicago-Warszawa 2002, ss. 305. ​ISBN 83-88455-70-2
  • V atakuje. 18 minut, które wstrząsnęły Ameryką. Wyd. Andrzej Frukacz, Ex libris – Galeria Polskiej Książki, Chicago-Warszawa 2002, ss. 275. ​ISBN 83-88455-64-8
  • Wojna Boga oraz polsko-irackie wojowanie pod gwiaździstym sztandarem. Co by było, gdyby Amerykanie nie uderzyli. Wyd. Ex libris – Galeria Polskiej Książki, Chicago-Warszawa 2004, ss. 216. ​ISBN 83-89351-17-X
  • Teczki, teczki, teczki. Wyd. Burchard Edition, Warszawa 2005, ss. 218. ​ISBN 83-87654-18-3
  • Dwa strzały. 13.05.1981, 13.12.1981. Wyd. Ex libris Galeria Polskiej Książki, Chicago-Warszawa 2006, ss. 237. ​ISBN 83-89913-39-9
  • Tajna historia mojego życia. Wałęsa i... Kryptonim „Bolek”. Operacje tajnych służb MON i MSW. Agencja Wydawnicza CB, Warszawa 2012, str. 354, ​ISBN 978-83-7339-087-4
  • Niespokojna granica. Wydarzenia tajemnicze, dziwne, czasem śmieszne w Górach Izerskich w latach 1945-1990, Agencja Wydawnicza CB, Warszawa 2013, str. 204, ​ISBN 978-83-7339-112-3
  • Rendez-vous z generałem Petelickim. Za kulisami służb specjalnych, Agencja Wydawnicza CB, Warszawa 2013, str.196, ​ISBN 978-83-7339-117-8
  • Strzały do Papieża i narodu 13 V 1981 – 13 XII 1981, Agencja Wydawnicza CB, Warszawa 2014, str.252, ​ISBN 978-83-7339-121-5
  • Ametystowy Batalion, Z dziejów Batalionu WOP Szklarska Poręba, Agencja Wydawnicza CB, Warszawa 2015, str.256, ​ISBN 978-83-7339-142-0
  • Lot nad szpiegowskim gniazdem.[3] (2016)
  • O czym wiedziały tajne służby. Agencja Wydawnicza CB, Warszawa 2016, str.266, ​ISBN 978-83-7339-160-4

ReportażeEdytuj

  • Halo? Służba graniczna. Wyd. MON, Warszawa 1982, ss. 192.
  • Starszy szeregowy Tadeusz Wróbel (1927-1950). Wyd. MON, Zarząd Propagandy i Agitacji Głównego Zarządu Politycznego WP, Warszawa 1982, ss. 88. Seria: Patroni Jednostek Ludowego Wojska Polskiego.
  • Śladem kontrabandy. Wyd. Spółdzielcze, Warszawa 1990, ss. 258. ​ISBN 83-209-0789-6

Powieści oparte na faktachEdytuj

Seria „Tajna historia Polski”Edytuj

  • Akcje specjalne. Od Bieruta do Ochaba. Wyd. Agencja Wydawnicza CB, Warszawa 1996, ss. 532. ​ISBN 83-86245-10-7
  • Służby specjalne atakują. Od Jaruzelskiego do Kwaśniewskiego. Wyd. Agencja Wydawnicza CB, Warszawa 1996, ss. 590. Wyd. I - ​ISBN 83-86245-13-1​, Wyd. II - ​ISBN 83-86245-23-9
  • Pożoga. W. Jaruzelski tego nigdy nie powie. Wyd. II, Agencja Wydawnicza CB, Warszawa 1996, ss. 479. ​ISBN 83-86245-09-3
  • Imperium służb specjalnych. Od Gomółki do Kani. Wyd. II, Agencja Wydawnicza CB, Warszawa 1997, ss. 592. ​ISBN 83-86245-16-6
  • Imperium bezpieki. Od Gomółki do Kani. Wyd. Agencja Wydawnicza CB, Warszawa 1997, ss. 591. (pirackie wydanie książki „Imperium służb specjalnych” opisane jak oryginał)
  • Brudne gry. Ostatnie akcje służb specjalnych. Wyd. Agencja Wydawnicza CB, Warszawa 1998, ss. 463. ​ISBN 83-86245-40-9
  • Bruderszaft ze śmiercią. Kto zabił? Wyd. Agencja Wydawnicza CB, Warszawa 1999, ss. 336. ​ISBN 83-86245-41-7
  • Skarb III Rzeszy. Ruscy Polacy atakują. Wyd. Agencja Wydawnicza CB, Warszawa 1999, ss. 363. ​ISBN 83-86245-47-6
  • Syndrom tajnych służb. Czas prania mózgów i łamania kości. Wyd. Agencja Wydawnicza CB, Warszawa 1999, ss. 363. ​ISBN 83-86245-66-2
  • Czas generałów. W. Jaruzelski tego nigdy nie powie. Wyd. Agencja Wydawnicza CB, Warszawa 2000, ss. 427. ​ISBN 83-86245-77-8
  • Tytani zbrodni. Wielka polityczna sierota. Wyd. Agencja Wydawnicza CB, Warszawa 2000, ss. 373. ​ISBN 83-86245-76-X
  • Kim jest Putin? Wielki blef generałów. Wyd. Agencja Wydawnicza CB, Warszawa 2000, ss. 377. ​ISBN 83-86245-83-2
  • W. Jaruzelski. Ból władzy. Wyd. Agencja Wydawnicza CB, Warszawa 2001, ss. 276. ​ISBN 83-86245-42-5
  • Byłem gorylem Jaruzelskiego. Mówi szef ochrony generała i inni... Wyd. Agencja Wydawnicza CB, Warszawa 2001, ss. 285. ​ISBN 83-86245-42-5
  • Requiem dla generała. Wyd. Agencja Wydawnicza CB, Warszawa 2001, ss. 300. ​ISBN 83-86245-93-X
  • Krucjata generałów. Wyd. Agencja Wydawnicza CB, Warszawa 2002, ss. 317. ​ISBN 83-86245-84-0
  • W sieci teczek. Cele i sposoby działania tajnych służb PRL w świetle dokumentów. Wyd. Agencja Wydawnicza CB, Warszawa 2005, ss. 252. ​ISBN 83-7339-042-1
  • As CIA i... W kręgu donosów, mitów i faktów o Ryszardzie pułkowniku Kuklińskim. Wyd. Agencja Wydawnicza CB, Warszawa 2015, ss.210 ​ISBN 978-83-7339-126-0

Seria „Superagenci XX Wieku”Edytuj

  • Józef podpułkownik Światło in flagranti... Wyd. Ex libris, Chicago-Warszawa 2003, ss. 352. ​ISBN 83-89351-66-8
  • Portret z kanalią Wyd. Agencja Wydawnicza CB, Warszawa 2018, ss. 512. ​ISBN 978-83-7339-213-7

PrzypisyEdytuj

  1. Przez niektórych publicystów, bez podania powodów i bliższych szczegółów, określany jest jako kadrowy oficer MSW PRL. Patrz np. Krzysztof Burnetko, Doktor filister, „Polityka” nr 25 (2559), 24.06.2006, s. 38.
  2. Książki nadesłane. „Nowiny Rzeszowskie”, s. 4, Nr 6 (12005) z 9-10 stycznia 1988. 
  3. Henryk Piecuch, Lot nad szpiegowskim gniazdem, Warszawa: Wydawnictwo Nowy Świat, 2016, ISBN 978-83-7386-605-8, OCLC 946446425.

BibliografiaEdytuj

  • Białasiewicz W., Tajna historia Polski w książkach płk. Henryka Piecucha (za kulisami działalności służb specjalnych). [w:] Dziennik Związkowy, Chicago, 20-22 grudnia 1996.
  • Białasiewicz W., Z kim pan gra panie pułkowniku. [w:] Dziennik Związkowy, Chicago, 27-29 grudnia 1996.
  • Damski Z., Pasje nasze czyli sposób na życie, Wyd. MON, Warszawa 1981.
  • Frukacz A., Tajne służby atakują. [w:] Dziennik Związkowy, Chicago, 10-12 września 1999.
  • Frukacz A., W kręgu superagentów. Józef podpułkownik Światło. [w:] Kurier codzienny, USA, 6-8 czerwca 2003.
  • Jarmakowski A. T., Wywiad wśród Polonii. [w:] Dziennik Nowojorski, 9 maja 1997.
  • Kwiecińska I., Lubię złapać Historię za rękę.... [w:] Odkrywca, nr 4, 2006, s. 29-34. (wywiad z płk Henrykiem Piecuchem).
  • Miecik T., Machaj J., Kto jest kto? na Ursynowie i Natolinie. Wyd. Pasmo, Warszawa 1994, ss. 144.
  • Andrzej Urbańczyk, Alfabet Urbańczyka. Żeglarze i instytucje, a nawet więcej, które miałem szczęście i nieszczęście poznać na całym świecie, Gdańsk: Wyd. Marpress, 2004, s. 206, ISBN 83-89091-34-8, OCLC 749520143.
  • Zasieczny A., Z kim gra pułkownik Piecuch. [w:] Dziennik Związkowy, Chicago, 29-31 maja 1998.
  • Zasieczny A. Polowanie na pułkownika. Sprawa VI K 394/96. Fakty i mity o 1. Samodzielnym Batalionie Kobiecym im. E. Plater. Agencja Wydawnicza CB, Warszawa 2010, str. 226, ​ISBN 978-83-7339-051-5

Linki zewnętrzneEdytuj