Otwórz menu główne

Henryk Rapacewicz (ur. 10 listopada 1926 w Mołodecznie, zm. 8 maja 1991 we Wrocławiu) – polski dowódca wojskowy, generał dywizji Wojska Polskiego, członek Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego (1981–1983). Poseł na Sejm PRL VIII kadencji.

Henryk Rapacewicz
generał dywizji generał dywizji
Data i miejsce urodzenia 10 listopada 1926
Mołodeczno
Data i miejsce śmierci 8 maja 1991
Wrocław
Przebieg służby
Lata służby 1944–1985
Stanowiska członek WRON (1981–1983)
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy I klasy Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Medal 10-lecia Polski Ludowej Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal 40-lecia Polski Ludowej Medal za Warszawę 1939–1945 Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Medal „Za udział w walkach o Berlin” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Order Czerwonego Sztandaru Order Wojny Ojczyźnianej II klasy 30 years of victory rib.png 30 years of victory rib.png 40 years of victory rib.png 60 years saf rib.png

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w rodzinie robotniczej jako syn Józefa i Weroniki.

W latach 1942–1944 pracował na stacji kolejowej Mołodeczno. W grudnia 1944 został powołany do Wojska Polskiego i skierowany do zapasowego 4 pp[1]. Po przeszkoleniu skierowany został na front do 2 pp. Brał udział w walkach o wyzwolenie Warszawy oraz o przełamanie Wału Pomorskiego. 18 marca 1945 został kontuzjowany pod Wolinem. Po wyleczeniu skierowany do Oficerskiej Szkoły Piechoty nr 2, którą ukończył we wrześniu 1945 jako chorąży. Następnie dowódca plutonu strzeleckiego w 55 pp w Braniewie. W marcu 1947 skierowany na kurs dowódców kompanii w Centrum Wyszkolenia Piechoty, który ukończył w listopadzie 1948. W czasie referendum w 1946 był kierownikiem Grupy Ochronno-Propagandowej działającej na terenie województwa gdańskiego[1].

W listopadzie 1950 skierowany na studia do Akademii Wojsk Pancernych w ZSRR, które ukończył 30 stycznia 1955. Po powrocie do Polski został szefem sztabu 2 Sudeckiego pułku czołgów w Opolu. W latach 1955–1967 pełnił odpowiedzialne funkcje w Pomorskim Okręgu Wojskowym i Śląskim Okręgu Wojskowym, kolejno jako szef wydziału operacyjnego 19 Dywizji Pancernej w Gubinie oraz szef sztabu 20 Dywizji Pancernej w Szczecinku.

W latach 1965–1967 dowodził 5 Saską Dywizją Pancerną w Gubinie. W 1968 awansował na stopień generała brygady. Od 2 lipca 1968 szef Służby Czołgowo-Samochodowej MON. W latach 1973–1975 był szefem Inspekcji Sił Zbrojnych. W 1974 awansowany na stopień generała dywizji. Od 15 listopada 1975 do 17 października 1984 był dowódcą Śląskiego Okręgu Wojskowego. 10 października 1977 w czasie powrotu samochodem do Wrocławia ze Słońska uległ wraz ze swoim zastępcą generałem brygady Marianem Zielińskim poważnemu wypadkowi. Generał Marian Zieliński zginął na miejscu. Z tego powodu w okresie od 13 października 1977 do 26 lutego 1978 obowiązki dowódcy ŚOW pełnił generał dywizji Zbigniew Ohanowicz. W latach 1981–1983 Henryk Rapacewicz był członkiem Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego.

Od 1946 członek PPR, od 1948 członek PZPR, delegat na VII i VIII Zjazd PZPR. Od 1979 członek Rady Naczelnej ZBoWiD.

W lipcu 1985 przeszedł w stan spoczynku. Zmarł nagle 8 maja 1991 i został pochowany 10 maja na Cmentarzu Osobowickim we Wrocławiu[2]. W pogrzebie udział wzięli m.in.: Główny Kwatermistrz WP gen. dyw. Jan Kuriata oraz dowódca Śląskiego Okręgu Wojskowego gen. dyw. Tadeusz Wilecki. W imieniu żołnierzy WP zmarłego pożegnali: przedstawiciel Główny Inspektor Techniki WP gen. dyw. Tadeusz Kuśmierski oraz dowódca garnizonu Wrocław gen. bryg. Antoni Skibiński.

Awanse generalskieEdytuj

  • generał brygady – 9 października 1968
  • generał dywizji – 1 października 1974

Odznaczenia i wyróżnieniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b Dane osoby z katalogu kierowniczych stanowisk partyjnych i państwowych PRL. katalog.bip.ipn.gov.pl. [dostęp 2019-03-11].
  2. Henryk Rapacewicz, timenote.info [dostęp 2019-03-11].

BibliografiaEdytuj

  • Z dziejów Śląskiego Okręgu Wojskowego, Wyd. Wrocław 1988
  • Pomorski Okręg Wojskowy 1945–1987, Wyd. Bydgoszcz 1989
  • Leszek Grot, Tadeusz Konecki, Edward Nalepa, Pokojowe dzieje Wojska Polskiego, Wyd. Warszawa 1992
  • Janusz Królikowski, Generałowie i Admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990, Wydawnictwo Adam Marszałek, Toruń 2010, tom III, s. 275–278
  • „Wojsko Ludowe”, nr 12/1984, s. 10.
  • „Żołnierz Wolności”, 12 października 1978, s. 2.
  • „Żołnierz Wolności”, 3 lipca 1985, s. 2.
  • „Polska Zbrojna”, 14 maja 1991, s. 5.
  • 5 Dywizja Piechoty, Wyd. Ajaks, Pruszków 1997