Henryk Wujec

polski polityk, działacz społeczny, fizyk

Henryk Wujec (ur. 25 grudnia 1940[1] w Podlesiu, zm. 15 sierpnia 2020[2] w Warszawie) – polski fizyk, polityk i działacz społeczny.

Henryk Wujec
Ilustracja
Henryk Wujec (2008)
Data i miejsce urodzenia 25 grudnia 1940
Podlesie
Data i miejsce śmierci 15 sierpnia 2020
Warszawa
Miejsce spoczynku Cmentarz Wojskowy na Powązkach
Zawód, zajęcie fizyk, polityk
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Stanowisko poseł na Sejm X, I, II i III kadencji (1989–2001), wiceminister rolnictwa (1999–2000)
Partia ROAD (1990–1991)
UD (1991–1994)
UW (1994–2005)
PD (2005–2006)
Małżeństwo Ludwika Wujec (1970–2020)
Dzieci Paweł Wujec
Odznaczenia
Order Orła Białego Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Odznaka Honorowa za Zasługi dla Samorządu Terytorialnego
Henryk Wujec podczas konferencji „Archiwa przełomu 1989–1991” w Senacie RP (2011)

Działacz opozycji demokratycznej w okresie Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, represjonowany, uczestnik obrad Okrągłego Stołu, poseł na Sejm X, I, II i III kadencji, sekretarz stanu w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi, w latach 2010–2015 doradca prezydenta RP Bronisława Komorowskiego ds. społecznych. Pośmiertnie odznaczony Orderem Orła Białego.

ŻyciorysEdytuj

II wojna światowaEdytuj

W czasie niemieckiej okupacji, mając niecałe trzy lata, padł ofiarą wysiedlenia rodzinnej wsi i poprzez obóz przesiedleńczy w Zwierzyńcu trafił do obozu koncentracyjnego na Majdanku. Po kilku miesiącach został wyniesiony, ukryty w koszu, przez zakonnicę, która przychodziła do więźniów[3][4].

Polska Rzeczpospolita LudowaEdytuj

W 1962 został członkiem Klubu Inteligencji Katolickiej w Warszawie. W 1970 ukończył studia na Wydziale Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego, a w 1977 studia podyplomowe z zakresu technologii elektronowej na Politechnice Warszawskiej.

W latach 1968–1978 był zatrudniony w fabryce półprzewodników Tewa i Unitra-Cemi, gdzie w 1975 został kierownikiem Laboratorium Badań Niezawodności. Latem 1976 zaangażował się w organizację pomocy dla robotników z Ursusa represjonowanych za udział w wydarzeniach z czerwca 1976. Następnie w latach 1976–1977 był współpracownikiem Komitetu Obrony Robotników, w maju 1977 uczestniczył w głodówce w kościele św. Marcina w Warszawie. Od 1977 do 1981 był członkiem Komitetu Samoobrony Społecznej „KOR”. Za współpracę z tą organizacją w 1978 został zwolniony z pracy.

Od 1978 do 1981 był pracownikiem Zespołu Elektryki w Polskim Komitecie Normalizacji Miar i Jakości. Organizował i redagował podziemne czasopismo „Robotnik”, znalazł się wśród założycieli Wolnych Związków Zawodowych Wybrzeża. W 1980 wstąpił do Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność”, zasiadał we władzach krajowych i mazowieckich związku. Od 13 grudnia 1981 do września 1982 był internowany, następnie do 1984 i ponownie od czerwca do września 1986 więziony. Po zwolnieniu do 1989 pracował w Centralnym Ośrodku Badawczym Normalizacji.

W latach 1987 był członkiem Krajowej Komisji Wykonawczej NSZZ „Solidarność”, a od 1988 do 1990 członkiem sekretarzem Komitetu Obywatelskiego przy przewodniczącym NSZZ „Solidarność” Lechu Wałęsie[5]. W 1989 brał udział w obradach Okrągłego Stołu w zespole ds. pluralizmu związkowego.

III RzeczpospolitaEdytuj

W latach 1989–2001 był posłem na Sejm X, I, II i III kadencji z ramienia Obywatelskiego Klubu Parlamentarnego (w 1990 był współzałożycielem Ruchu Obywatelskiego Akcja Demokratyczna), Unii Demokratycznej, a następnie Unii Wolności. Zasiadał w Komisji Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej oraz Komisji Finansów Publicznych. Pełnił funkcje sekretarza OKP i klubów parlamentarnych UD i UW, następnie (1997–1999) wiceprzewodniczącego Klubu Parlamentarnego UW. W 2001 ubiegał się o reelekcję, jednak UW nie uzyskała mandatów w Sejmie.

W rządzie Jerzego Buzka (od 1999 do 2000) zajmował stanowisko sekretarza stanu w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Po zakończeniu pracy w parlamencie, w 2002, został zatrudniony w Towarzystwie Inwestycji Społeczno-Ekonomicznych. W 2002 zasiadł w radzie konsultacyjnej Centrum Monitoringu Wolności Prasy Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich[6]. Od 2005 należał do Partii Demokratycznej – demokraci.pl, z której wystąpił w 2006 ze względu na udział tej partii w koalicji Lewica i Demokraci.

Został członkiem komitetu poparcia Bronisława Komorowskiego przed przyspieszonymi wyborami prezydenckimi w 2010[7]. 12 października 2010 objął funkcję doradcy prezydenta RP Bronisława Komorowskiego ds. społecznych, którą pełnił do 5 sierpnia 2015[8]. W 2012 powołany w skład Międzynarodowej Rady Oświęcimskiej, a w 2013 w skład Rady Fundacji Auschwitz-Birkenau. W 2014 był współzałożycielem Komitetu Obywatelskiego Solidarności z Ukrainą (KOSzU)[9].

W 2014 prokurator przedstawił mu zarzut nieumyślnego spowodowania wypadku w ruchu lądowym – polityk miał nieprawidłowo omijać inny pojazd i w konsekwencji potrącić pieszego. Henryk Wujec nie przyznał się do popełnienia tego czynu[10]. W kwietniu 2017 został uniewinniony przez sąd rejonowy, a we wrześniu 2017 Sąd Okręgowy utrzymał w mocy ten wyrok[11][12].

Życie prywatneEdytuj

Pochodził z rodziny rolniczej. Miał brata Stanisława (ur. 1943)[3]. W 1970 zawarł związek małżeński z Ludwiką. Jego syn Paweł pracował jako dziennikarz w „Gazecie Wyborczej”, później przeszedł do pracy w Agorze[13][14][15].

Zmarł 15 sierpnia 2020 po długiej chorobie[16]. Uroczystości pogrzebowe odbyły się 24 sierpnia tego samego roku. Po mszy pogrzebowej w Świątyni Opatrzności Bożej Henryk Wujec został pochowany w Alei Zasłużonych Cmentarza Wojskowego na Powązkach w Warszawie[17][18].

Odznaczenia i wyróżnieniaEdytuj

W 2004 został odznaczony przez prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[19]. W 2006 prezydent Lech Kaczyński nadał mu Krzyż Komandorski z Gwiazdą tego orderu[20]. W 2015 został odznaczony Odznaką Honorową za Zasługi dla Samorządu Terytorialnego[21]. W 2016 wraz z żoną został laureatem Nagrody im. Prof. Zbigniewa Hołdy[22].

Prezydent Andrzej Duda, w uznaniu znamienitych zasług dla Rzeczypospolitej Polskiej, za wybitne zasługi w działalności państwowej i publicznej, nadał mu pośmiertnie w 2020 Order Orła Białego[23][24].

PrzypisyEdytuj

  1. W oficjalnych dokumentach jako data urodzenia widnieje dzień 1 stycznia 1941. W wywiadzie dla radia Tok FM z 20 lutego 2008 Henryk Wujec oświadczył, że rzeczywista data jego urodzenia to 25 grudnia 1940, zaś jego ojciec, zgłaszając narodziny do księgi parafialnej, podał datę późniejszą motywowany ewentualnością późniejszego poboru syna do wojska.
  2. Henryk Wujec nie żyje. Legenda „S” i były wiceminister miał 79 lat. „Przedobry człowiek, uczciwy do bólu”. gazeta.pl, 15 sierpnia 2020. [dostęp 15 sierpnia 2020].
  3. a b Artur Wróblewski: Henryk Wujec: Do dziś pamiętam strach przed niemieckim żołnierzem. interia.pl, 28 marca 2018. [dostęp 30 sierpnia 2020].
  4. Rzecznik Praw Obywatelskich odwiedził Muzeum. majdanek.eu, 18 września 2016. [dostęp 30 sierpnia 2020].
  5. Nota biograficzna w Encyklopedii Solidarności. [dostęp 21 sierpnia 2020].
  6. Historia CMWP. freepress.org.pl. [dostęp 11 grudnia 2013].
  7. Komitet poparcia Bronisława Komorowskiego. onet.pl, 16 maja 2010. [dostęp 26 kwietnia 2014].
  8. Prezydent odwołał ministrów w KPRP i doradców. prezydent.pl, 5 sierpnia 2015. [dostęp 5 sierpnia 2015].
  9. Komitet Obywatelski Solidarności z Ukrainą (KOSzU). KOSzU. [dostęp 5 marca 2014].
  10. Henryk Wujec usłyszał zarzuty. interia.pl, 1 września 2014. [dostęp 1 września 2014].
  11. Znany opozycjonista potrącił pieszego. Zapadł wyrok. wprost.pl, 12 kwietnia 2017. [dostęp 29 września 2017].
  12. B. doradca Bronisława Komorowskiego uniewinniony. dorzeczy.pl, 26 września 2017. [dostęp 29 września 2017].
  13. Cezary Łazarewicz: Pokolenie pokorowców. polityka.pl, 9 października 2011. [dostęp 14 stycznia 2014].
  14. Paweł Wujec szefem internetu w Agorze. wirtualnemedia.pl, 22 lutego 2012. [dostęp 14 stycznia 2014].
  15. Paweł Wujec. agora.pl. [dostęp 14 stycznia 2014].
  16. Zmarł Henryk Wujec. polityka.pl, 15 sierpnia 2020. [dostęp 15 sierpnia 2020].
  17. List od dalajlamy, liczne przemówienia. Henryk Wujec spoczął na warszawskich Powązkach. tvn24.pl, 24 sierpnia 2020. [dostęp 20 października 2020].
  18. Uroczystości pogrzebowe Henryka Wujca. wyborcza.pl, 24 sierpnia 2020. [dostęp 24 sierpnia 2020].
  19. M.P. z 2004 r. nr 56, poz. 948.
  20. M.P. z 2006 r. nr 84, poz. 848.
  21. Główną maksymą dzisiejszego spotkania jest „Labor omnia vincit – praca wszystko zwycięża” – minister Andrzej Halicki podczas konferencji „Od Solidarności do Samorządności”. mac.gov.pl, 28 sierpnia 2015. [dostęp 17 września 2015].
  22. Laureaci Nagrody. Stowarzyszenie im. Prof. Zbigniewa Hołdy. [dostęp 15 sierpnia 2020].
  23. M.P. z 2020 r. poz. 980.
  24. Order Orła Białego dla śp. Henryka Wujca. prezydent.pl, 24 sierpnia 2020. [dostęp 24 sierpnia 2020].

BibliografiaEdytuj