Herkules i królowa Lidia

Herkules i królowa Lidia (wł. Ercole e la regina di Lidia, hiszp. Hércules y la reina de Lidia[a], franc. Hercule et la Reine de Lydie) – włosko-hiszpańsko-francuski film miecza i sandałów z 1959 roku w reżyserii Pietro Francisciego i Mario Bavy bazujący na postaci Herkulesa (Heraklesa) z grecko-rzymskiej mitologii oraz dramatach Siedmiu przeciw Tebom Ajschylosa i Edyp w Kolonie Sofoklesa. Kontynuacja filmu Herkules z 1958 roku[1].

Herkules i królowa Lidia
Ercole e la regina di Lidia
Ilustracja
Okładka amerykańskiej adaptacji komiksowej filmu
Gatunek

przygodowy, fantasy

Rok produkcji

1959

Data premiery

12 września 1960

Kraj produkcji

Włochy
Hiszpania
Francja

Język

włoski

Czas trwania

105 min

Reżyseria

Pietro Francisci
Mario Bava

Scenariusz

Ennio De Concini
Pietro Francisci

Główne role

Steve Reeves
Sylvia Lopez
Sylva Koscina
Gabriele Antonini
Sergio Fantoni

Muzyka

Enzo Masetti

Zdjęcia

Mario Bava

Scenografia

Flavio Mogherini

Kostiumy

Maria Baronj

Montaż

Mario Serandrei

Produkcja

Bruno Vailati
Federico Teti

Wytwórnia

Lux Film
Galatea Film
Urania Film

Dystrybucja

Lux Film
Delta Films S.A.
Lux Compagnie Cinématographique de France

Przychody brutto

890 010 448 ITL

Poprzednik

Herkules

Opis fabuły[2]Edytuj

Starożytna Attyka. Herkules wraz ze swą żoną Jole i przyjaciółmi z Jolkos wyrusza do rodzinnych Teb. Laertes, ojciec Ulissesa wręcza im gołębie, a Argos lirę. Po drodze zatrzymuje ich zły olbrzym Antajos mordujący przybyszów nie mogących mu zapłacić. Dzięki wiedzy Ulissesa o źródle siły Antajosa, Herkules go pokonuje.

W tebańskich jaskiniach Herkules i jego towarzysze znajdują abdykowanego króla Teb, Edypa z synem Polinikiem. Za namową Herkulesa odbywają się negocjacje pomiędzy Polinikiem a Eteoklesem rywalizującymi o tron królewski. W drodze do Polinika Herkules i Ulisses czerpią wodę z Źródła Zapomnienia, przez co pierwszy traci pamięć, a drugi mowę. Trafiają w niewolę obcych wojsk i wypływają do Lidii władanej przez piękną i nikczemną Omfale.

Herkules cierpiący na amnezję zostaje uwiedziony przez królową jako jej nowy kochanek. Na osobności Ulisses tylko udający głuchoniemego wyjawia mu prawdę, jednak bez skutku. Wysyła więc jednego z ofiarowanych gołębi z wiadomością o pomoc do Itaki. Laertes wyrusza z Argonautami na ratunek, lecz przestrzega swą żonę Antykleę i narzeczoną Ulissesa, Penelopę o niewyjawieniu powodu nagłej podróży.

Tymczasem Eteokles podejrzewający nieobecnego Herkulesa o spiskowanie z Polinikiem zamierza pojmać Jole, mimo sprzeciwu arcykapłana Kreona. Następnie wydaje rozkaz aresztowania każdego wspierającego Polinika zaczynając od Kreona. W Lidii Ulisses odkrywa zabalsamowane zwłoki poprzednich kochanków Omfale, która chce zrobić to samo z Herkulesem. Laertes i Argonauci docierają do Lidii i są goszczeni przez Omfale. Ta zamierza wziąć Kastora jako następcę Herkulesa.

Herkules zaczyna wracać pamięć. Konfrontuje się z Omfale, która jednak zarzeka o prawdziwej miłości do niego. Jednak Herkules i jego towarzysze nie dają się zwieść Omfale i powstrzymują jej żołnierzy, a Ulisses zabija ich dowódcę – Sandone. Uciekają z Lidii, a Omfale nie mogąc znieść przegranej popełnia samobójstwo w cieczy służącej do balsamowania zwłok.

Polinik i Eteokles wzajemnie podejrzewający Herkulesa o spisek szykują się na bitwę w Delfach. Eteokles w imieniu swego generała Lastene wyzywa brata na pojedynek. Tymczasem Herkules z Argonautami dociera do Teb by odbić więzioną przez Eteoklesa Jole, gdzie trafia do areny z tygrysami. Udaje się mu z wielkim trudem je pokonać. Polinik i Eteokles walczą ze sobą i obaj giną. Główny wódz Polinika – Amfiaraos zamierzający porwać Jole chce podbić Teby, jednak jego wojska rozbija obrona dowodzoną przez Herkulesa. Jole jednoczy się z Herkulesem, zaś Kreon zostaje obwołany nowym królem Teb.

ObsadaEdytuj

  • Steve Reeves – Herkules
  • Emilio Cigoli – Herkules (głos)
  • Sylvia Lopez – królowa Omfale
  • Andreina Pagnani – królowa Omfale (głos)
  • Sylva Koscina – Jole
  • Maria Pia Di Meo – Jole (głos; dialogi)
  • Marisa Del Frate – Jole (głos; śpiew)
  • Gabriele Antonini – Ulisses
  • Massimo Turci – Ulisses (głos)
  • Sergio Fantoni – Eteokles
  • Mimmo Palmara – Polinik
  • Renato Turi – Polinik (głos)
  • Carlo D’Angelo – arcykapłan Kreon
  • Giulio Panicali – arcykapłan Kreon (głos)
  • Gianni Loti – Sandone
  • Cesare Fantoni – król Edyp
  • Ivo Garrani – król Edyp (głos)
  • Daniele Vargas – Amfiaraos
  • Bruno Persa – Amfiaraos (głos)
  • Andrea Fantasia – Laertes
  • Gualtiero De Angelis – Laertes (głos)
  • Aldo Fiorelli – Argos
  • Gianfranco Bellini – Argos (głos)
  • Aldo Pini – Tyfus
  • Fulvio Carrara – Kastor
  • Willy Colombini – Polluks
  • Gian Paolo Rosmino – Eskulap
  • Lauro Gazzolo – Eskulap (głos)
  • Gino Mattera – Orfeusz
  • Ugo Sasso – Lastene
  • Primo Carnera – Antajos
  • Giorgio Capecchi – Antajos (głos)
  • Fulvia Franco – Antyklea
  • Clelia Bernacchi – Antyklea (głos)
  • Patrizia Della Rovere – Penelopa
  • Vittoria Febbi – Penelopa (głos)
  • Angelo Zanolli – Admeo
  • Alan Steel – Megreo
  • Nando Gazzolo – Narrator (głos)

UwagiEdytuj

  1. W wznowieniu z 1968 roku hiszpański tytuł brzmiał Hércules encadenado.

PrzypisyEdytuj

  1. Roy Kinnard, Tony Crnkovich: Italian Sword and Sandal Films, 1908-1990. Jefferson (Kalifornia Północna): McFarland & Company, 2017, s. 94. ISBN 978-1-4766-6291-6.
  2. Herkules i królowa Lidia (1959) - Filmweb, www.filmweb.pl [dostęp 2017-11-18] (pol.).

Linki zewnętrzneEdytuj