Herman I (landgraf Turyngii)

Herman I (ur. ok. 1155, zm. 25 kwietnia 1217 w Gocie) – landgraf Turyngii od 1190, palatyn saski od 1181 z dynastii Ludowingów.

Herman I
Ilustracja
Herman I i jego druga żona
ilustracja herbu
Hrabia palatyn Saksonii
Okres

od 1181
do 1217

Poprzednik

Ludwik III Pobożny

Następca

Ludwik IV Święty

Landgraf Turyngii
Okres

od 1190
do 1217

Poprzednik

Ludwik III Pobożny

Następca

Ludwik IV Święty

Dane biograficzne
Dynastia

Ludowingowie

Data urodzenia

ok. 1155

Data i miejsce śmierci

25 kwietnia 1217
Gotha

Ojciec

Ludwik II Żelazny

Matka

Jutta Szwabska

Żona

Zofia z Sommerschenburga
Zofia Wittelsbach

Dzieci

Jutta
Jadwiga
Ludwik IV Święty
Henryk Raspe
Konrad
Irmgarda
Agnieszka

ŻyciorysEdytuj

Herman był młodszym synem landgrafa turyńskiego Ludwika II oraz Jutty, córki księcia szwabskiego Fryderyka II Jednookiego. Wraz ze starszym bratem i zarazem dziedzicem ojca na landgrafowstwie Turyngii, Ludwikiem III zaangażował się w spór między Hohenstaufami i Welfami, opowiadając się po stronie tych pierwszych (cesarz Fryderyk I Barbarossa był jego wujem). Obaj jednak z tego powodu wpadli w welfowską niewolę. Po uwolnieniu z niej dzięki zwycięstwu cesarza nad Henrykiem Lwem, otrzymali palatynat saski, który Ludwik III w 1181 r. przekazał Hermanowi.

Po śmierci w 1190 r. starszego brata, który nie pozostawił męskich potomków, Herman objął władzę nad Turyngią, mimo że sprzeciwiał się temu nowy cesarz, syn Barbarossy Henryk VI, który sam chciał przejąć to terytorium. Dzięki zjednoczeniu Turyngii i palatynatu saskiego pod swoim berłem stał się jednym z potężniejszych władców Świętego Cesarstwa Rzymskiego. Objęcie Turyngii Herman musiał okupić pewnymi ustępstwami terytorialnymi, a jego stosunki z cesarzem były odtąd napięte. Po śmierci cesarza Henryka VI w 1197 r. Herman odwrócił się ostatecznie od Hohenstaufów i poparł Ottona IV brunszwickiego. Dzięki temu uzyskał bogate miasta Mühlhausen, Nordhausen i Saalfeld. Jego konsekwentne poparcie dla Ottona, który ostatecznie poniósł porażkę w zmaganiach z Filipem Szwabskim miało konsekwencje w postaci utraty wcześniejszych nabytków, a także spustoszenia Turyngii podczas działań wojennych.

Dwór Hermana na zamku Wartburg był ważnym centrum kultury dworskiej, związani byli z nim najbardziej znani minnesingerzy tych czasów (m.in. Heinrich von Veldeke, Wolfram von Eschenbach i Walther von der Vogelweide). Herman i jego krąg poetów zostali opisani w powstałym ówcześnie poemacie o wojnie wartburskiej, choć nie ma pewności, czy opiera się on na faktycznych wydarzeniach. Do wątku tego sięgnął w XIX w. Richard Wagner w operze Tannhäuser.

PotomkowieEdytuj

Herman ok. 1181 r. poślubił Zofię, córkę palatyna saskiego Fryderyka VI z Sommerschenburga, która zmarła w 1189 lub 1190 r. Z małżeństwa tego pochodziły dwie córki:

Ok. 1196 r. Herman ożenił się ponownie, z Zofią, córką księcia bawarskiego Ottona I, zmarłą w 1238 r. Z tego małżeństwa pochodziło czterech synów i trzy córki, w tym m.in.:

BibliografiaEdytuj

  • Hans Eberhardt: Hermann I.. W: Neue Deutsche Biographie. T. 8. Berlin: Duncker & Humblot, 1969, s. 642–643. [dostęp 2010-01-14]. (niem.)
  • Eduard Winkelmann: Hermann, Landgraf von Thüringen. W: Allgemeine Deutsche Biographie. T. 12. Leipzig: Verlag von Dunckler & Humblot, 1880, s. 155–157. (niem.)

Linki zewnętrzneEdytuj