Hiena Roku

polska antynagroda dziennikarska

Hiena Rokuantynagroda przyznawana przez Stowarzyszenie Dziennikarzy Polskich w latach 1999–2009 oraz 2012–2015 dziennikarzom, którzy zdaniem tej organizacji wyróżnili się „szczególną nierzetelnością i lekceważeniem zasad etyki dziennikarskiej”.

Antynagroda, którą piętnuje się autorów publikacji prasowych, radiowych, telewizyjnych lub internetowych takich, którzy, zdaniem SDP, przynoszą dyshonor wiarygodnym środkom przekazu. Dotyczy to dziennikarzy, których Stowarzyszenie uznało za żerujących na plotkach i pomówieniach, posługujących się językiem wulgarnym i obscenicznym. Stowarzyszenie nie uznaje takich osób za godnych nazywania dziennikarzami.

Zgłoszenia kandydatur do tytułu Hieny Roku składa się w sekretariacie stowarzyszenia. Decyzję o przyznaniu tytułu Hieny Roku podejmuje Zarząd Główny SDP w porozumieniu z jury dorocznych nagród SDP i po zasięgnięciu opinii Rady Etyki Mediów.

W 2016 postanowiono zawiesić przyznawanie antynagrody na czas nieokreślony[1][2].

Laureaci tytułu Hieny RokuEdytuj

Rok Laureat Uzasadnienie Źródło
1999 Marcin Wrona „za program Pod napięciem z Cetunia emitowany 17 stycznia 1999 r. w TVN” [3]
2000 TVP Łódź „za nadanie sprzecznego z podstawowymi zasadami etyki i warsztatu dziennikarskiego z Grzegorzem Piotrowskim, zabójcą ks. Jerzego Popiełuszki [4]
2001 Witold Krasucki i Grzegorz Nawrocki „za autorstwo programu telewizyjnego Dramat w trzech aktach, emitowanego 17 i 19 czerwca w TVP1.” [5]
2002 Viva! „za komercyjne wykorzystanie powagi śmierci - ilustrując w nr. 11 z 3 czerwca 2002 r. wywiad z Justyną Steczkowską zdjęciami z sesji fotograficznej na grobie jej niedawno zmarłego ojca” [6]
2003 Przemysław Orcholski „za liczne manipulacje faktami i wypowiedziami oraz niegodne dziennikarza komentarze w Wiadomościach TVP.” [7]
2004 Fakt [potrzebny przypis]
2005 „za dziennikarską nierzetelność, polegającą na opublikowaniu na pierwszej stronie w dniu 17 października 2005 r. zdjęcia niewinnego człowieka jako «bohatera» skandalu pedofilskiego z podpisem «Ten zboczeniec jest na wolności».” [8]
2006 Jakub Urbański „za artykuł «Donos Pana Cogito», opublikowany w 33/34 numerze Wprost [9]
2007 Życie Łomianek „za naruszenie godności zmarłego i obrażanie uczuć jego najbliższych przez publikację w dniu 28 czerwca 2007 dwóch zdjęć zwłok wyciąganych za nogę z wody i ciała lężącego na trawie” [1]
2008 Axel Springer Verlag [2]
2009 Dziennik Polska-Europa-Świat
(pierwotnie Wojciech Cieśla)
[10][potrzebny przypis]
2010 Antynagrody nie przyznano [3]
2011 Antynagrody nie przyznano [4]
2012 Michał Figurski i Kuba Wojewódzki [5]
2013 Ralph Buechi
oraz Grzegorz Hajdarowicz
(ex aequo)
[6]
2014 Piotr Stasiński i Wojciech Czuchnowski [7]
2015 Tomasz Lis [8]

1999Edytuj

Pierwszym laureatem Hieny Roku został Marcin Wrona, dziennikarz TVN, za jedno z wydań swojego autorskiego programu Pod napięciem, wyemitowane 17 stycznia 1999. Program nadawany był na żywo ze wsi Cetuń, gdzie kilka dni wcześniej znaleziono zwłoki noworodków. O morderstwo została oskarżona ich matka i jej konkubent. Prowadzący program dociekał, „dlaczego matka dwanaściorga dzieci dopuściła się zbrodni” (taką tezę założono na wstępie). Odpowiedzi na to pytanie poszukiwał w dyskusjach z mieszkańcami wsi, w tym z dziećmi[11][12].

Ostatecznie sąd uznał, że noworodki urodziły się martwe bądź zmarły tuż po urodzeniu. Skazał jednak ich matkę i jej konkubenta na 8 lat pozbawienia wolności za usiłowanie zabójstwa[13].

W uzasadnieniu przyznania tytułu napisano: Dziennikarską powinność poszukiwania prawdy sprowadził do pogoni za tanią sensacją, łamiąc etyczne i profesjonalne zasady szacunku dla godności człowieka, instrumentalnie traktując swych rozmówców – wśród nich dzieci i wydając wyrok, zanim wypowiedział się sąd.

2000Edytuj

Drugim laureatem Hieny Roku został Oddział TVP w Łodzi „za nadanie sprzecznego z podstawowymi zasadami etyki i warsztatu dziennikarskiego wywiadu z Grzegorzem Piotrowskim, zabójcą księdza Jerzego Popiełuszki”.

9 marca 2000 przebywający na przepustce z więzienia Piotrowski wziął udział w promocji antyklerykalnego czasopisma „Fakty i Mity” w łódzkim Grand Hotelu. Relacja ze specjalnie urządzonej konferencji prasowej zdominowała popołudniowe wiadomości lokalnej telewizji. Po relacji w TVP Łódź nadano kilkunastominutową rozmowę z Piotrowskim, zakończoną planszą z podziękowaniami dla „Faktów i Mitów”. Podczas wywiadu Piotrowski stwierdził, że Popiełuszko nie został zamordowany, lecz „sam się udusił”. Sąd penitencjarny, który kilkakrotnie odmówił mu prawa do przedterminowego zwolnienia, nazwał cyrkiem, a sędziów – klaunami[14]. Za tę zniewagę został później skazany na 8 miesięcy więzienia i grzywnę[15].

W uzasadnieniu tytułu dla TVP-Łódź podkreślono, że wywiad z Piotrowskim nosił „sensacyjny tytuł”: Nie zabiłem księdza Popiełuszki – mówi Grzegorz Piotrowski. Tytuł ten nie miał jednak żadnego pokrycia w przebiegu rozmowy. Co więcej, zdaniem SDP, dziennikarze przygotowujący wywiad „wykazali całkowitą nieporadność” i „nie zadali ani jednego dociekliwego pytania”. W efekcie rozmowa stała się „niczym nie usprawiedliwionym popisem oratorskim Piotrowskiego, obrażającym elementarne poczucie sprawiedliwości i szacunek dla prawa”.

2001Edytuj

W 2001 roku tytuł otrzymali Witold Krasucki i Grzegorz Nawrocki – autorzy kontrowersyjnego filmu telewizyjnego Dramat w trzech aktach. Film, którego dwie pierwsze części zostały wyemitowane 17 i 19 czerwca 2001 w pierwszym kanale telewizji publicznej (trzeciej części nie wyemitowano) stawiał tezę, że Jarosław Kaczyński i jego brat Lech, jako liderzy Porozumienia Centrum we wczesnych latach 90. tolerowali przyjmowanie łapówek przez swoich podwładnych – Adama Glapińskiego i Macieja Zalewskiego. Pieniądze na łapówki miały rzekomo pochodzić z Funduszu Obsługi Zadłużenia Zagranicznego. Tezy filmu opierały się na wywiadach z podejrzanym o wyprowadzanie pieniędzy z FOZZ Januszem Cliffem Pineiro oraz byłym oficerem wywiadu PRL Jerzym Klembą.

Uzasadniając przyznanie tytułu SDP napisała, iż Krasucki i Nawrocki „nie zachowali bezstronności w relacjach, rzetelności i dokładności w informacjach, nie przedstawili dokumentów mogących potwierdzić finansowanie znanych polityków ze źródeł FOZZ, ponadto manipulowali materiałami filmowymi”. W uzasadnieniu antynagrody podkreślono współodpowiedzialność osób, które zdecydowały o emisji filmu na antenie TVP.

Bracia Kaczyńscy po emisji filmu złożyli pozew przeciwko TVP. W 2004 nowe władze TVP na czele z Janem Dworakiem, który zastąpił na stanowisku prezesa Roberta Kwiatkowskiego, na mocy zawartej ugody, przeprosiły Kaczyńskich.

2002Edytuj

W roku 2002 tytuł Hieny przypadł dwutygodnikowi „Viva!”, „za komercyjne wykorzystanie powagi śmierci” w wywiadzie z piosenkarką Justyną Steczkowską. Wywiad ten został zilustrowany zdjęciami piosenkarki opłakującej na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie jej zmarłego trzy lata wcześniej ojca, w rzeczywistości pochowanego na cmentarzu w Stalowej Woli[16][17].

2003Edytuj

Za „liczne manipulacje faktami i wypowiedziami oraz niegodne dziennikarza komentarze w Wiadomościach TVP” otrzymał w 2003 tytuł Hieny Roku Przemysław Orcholski.

Orcholski otrzymał tę antynagrodę przede wszystkim za komentarz towarzyszący utrzymanemu w tonie sensacyjnym materiałowi, dotyczącemu pomyłki, którą popełnił ówczesny prezydent Warszawy Lech Kaczyński w oświadczeniu majątkowym. Kaczyński nie uwzględnił w nim dochodów uzyskanych z pensji poselskiej. Komentarz Orcholskiego brzmiał: ...za taką pomyłkę, czyli po prostu podanie nieprawdziwych informacji, grozi 5 lat więzienia. Gdyby zapadł wyrok skazujący, Lech Kaczyński musiałby ustąpić z fotela prezydenta Warszawy, ale prawdopodobnie nie będzie ani wyroku ani nawet aktu oskarżenia, będzie za to wstyd, bo tytuł profesora zobowiązuje. Jury uzasadniało przyznanie antynagrody dziennikarzowi TVP w następujący sposób: Orcholski feruje wyroki, oceny i sugestie zapominając podać informację że 150 polityków popełniło podobny błąd w oświadczeniach podatkowych. Ten brak informacji fałszuje sprawę a pouczanie co wypada profesorowi prawa, a co nie, jest po prostu niedopuszczalnym brakiem kultury, co nie przystaje dziennikarzowi[18]. W 2015 roku, po wyroku Sądu Najwyższego, SDP przeprosiło Orcholskiego w dziale Reklama[19]. Po piętnastu latach SDP przeprosiło red. Orcholskiego za przyznanie mu tytułu, po przegranym procesie sądowym[20]

2004Edytuj

Laureatem antynagrody w 2004 został dziennik „Fakt” za „brak szacunku dla ludzkiej tragedii, z której uczyniono sensację”. Powodem przyznania tytułu było opublikowanie w jednym z numerów pisma zdjęcia leżących na ulicy, rozebranych przez policję zwłok zamordowanego człowieka.

2005Edytuj

W 2005 roku tytuł ponownie przypadł „Faktowi”. Antynagrodę przyznano za umieszczenie 17 października 2005 na pierwszej stronie pisma zdjęcia niewinnego mężczyzny, opatrzonego tytułem Ten zboczeniec jest na wolności. Zdjęcie towarzyszyło artykułowi, w którym krytykowano sąd za zwolnienie z aresztu dyrektora firmy będącej wydawcą lokalnego tygodnika „Przegląd Koniński” (stawiane mu zarzuty pedofilii nie potwierdziły się).

Przez pomyłkę, na pierwszej stronie „Fakt” umieścił jednak nie zdjęcie podejrzanego, lecz zdjęcie Stanisława Piguły – powszechnie znanego redaktora naczelnego „Przeglądu Konińskiego”, który nie miał żadnego związku ze sprawą. Następnego dnia „Fakt” w niewielkiej notce przeprosił go za nieporozumienie. Mimo to Piguła wniósł jednak do sądu pozew przeciwko redaktorowi naczelnemu „Faktu” Grzegorzowi Jankowskiemu. Sąd Okręgowy w Warszawie nakazał Jankowskiemu przeproszenie Stanisława Piguły i zasądził od niego na cel społeczny zadośćuczynienie w wysokości 100 tys. złotych[21].

2006Edytuj

W 2006 Hieną Roku został Jakub Urbański za artykuł pt. Donos Pana Cogito[22], opublikowany w tygodniku „Wprost”. W artykule tym Urbański, powołując się na dokumenty IPN, sugerował, że Zbigniew Herbert był współpracownikiem SB, choć równocześnie zaznaczył, że Herbert nigdy nie podpisał zobowiązania do współpracy.

Artykuł wzbudził niemal powszechną falę krytyki w polskich mediach. Już następnego dnia redaktor naczelny „Wprost” Piotr Gabryel opublikował komunikat, w którym stwierdził, że Herbert nigdy i w żadnej formie nie współpracował z SB, a jego kontakty ze służbami były bezwzględnie na nim wymuszane. Gabryel przeprosił też żonę poety i czytelników pisma[23].

2007Edytuj

Hienę za rok 2007 otrzymał tygodnik „Życie Łomianek” za „naruszenie godności zmarłego i obrażanie uczuć jego najbliższych” poprzez opublikowanie 28 czerwca 2007 dwóch zdjęć „zwłok wyciąganych za nogę z wody i ciała leżącego na trawie”.

2008Edytuj

W 2008 Zarząd Główny SDP, w reakcji na rezolucję Związku Dziennikarzy Niemieckich Landu Hesji, przyznał tytuł Hieny Roku wydawnictwu Axel Springer Verlag „za podjudzanie przeciwko sobie Polaków i Niemców poprzez artykuły towarzyszące – w polskich i niemieckich gazetach tego wydawnictwa – europejskim mistrzostwom w piłce nożnej”.

Chodziło o serię artykułów, które podczas Mistrzostw Europy w 2008 roku ukazały się w należących do Axela Springera dziennikach: polskim „Fakt” i niemieckim „Bild”, w których obie gazety wzajemnie obrzucały stronę przeciwną obelgami z podtekstem nacjonalistycznym. Zdaniem dziennikarzy niemieckiego tygodnika „Die Zeit” Axel Springer „kolejny już raz inscenizuje konflikt, który toczy się po obu stronach Odry na zasadzie lustrzanego odbicia (...) Springer zawsze chętnie jątrzy – po obu stronach”[24].

2009Edytuj

W roku 2009 tytuł Hieny Roku przypadł Wojciechowi Cieśli, dziennikarzowi „Dziennika” za wywiad pt. Taki przekręt robią ludzie, którzy chowają pieniądze. Cieśla był jednym z autorów (obok Michała Majewskiego) serii artykułów, w których zarzucano posłowi Januszowi Palikotowi, że otrzymuje pożyczki od firm z rajów podatkowych. Jednemu z artykułów towarzyszył zapis wywiadu Wojciecha Cieśli z Jackiem Chwedorukiem, prezesem zarządu banku Rothschild Polska, w którym miał on stwierdzić, że operacje finansowe Palikota „to jest w jakiś sposób przekręt”. Po ukazaniu się tego wywiadu Chwedoruk zaprzeczył, że są to jego słowa oraz stwierdził, że nigdy nie rozmawiał z Cieślą. Dziennikarz przyznał, że „doszło do pomyłki” i po kilku dniach przeprosił Chwedoruka. Stwierdził również, że nie wie, kto był jego rzeczywistym rozmówcą[25]. Mimo zapewnień Cieśli, iż fikcyjny wywiad był zwykłą pomyłką, SDP przyznało mu tytuł Hieny Roku „za niezwykłe zdolności bajkopisarskie w dziennikarstwie”.

24 lutego 2010 roku Stowarzyszenie Dziennikarzy Polskich zmieniło decyzję o indywidualnej Hienie Roku 2009 dla Wojciecha Cieśli i przyznało ją członkom redakcji „Dziennika” odpowiedzialnym za ukazanie się publikacji. W związku z ustaleniem faktów potwierdzających błędy i zaniedbania redakcyjne wielu osób zaangażowanych w powstanie i opublikowanie „wywiadu”, uznano, że Hiena Roku powinna rozłożyć się na wszystkich jego sprawców[26].

2010–2011Edytuj

W latach 2010–2011 Zarząd Główny SDP nie przyznał nikomu tytułu Hieny Roku. W 2010 roku uzasadniono decyzję w następujący sposób: Miniony rok przyniósł zaostrzenie konfliktu politycznego w Polsce. Część odpowiedzialności za tę sytuację spada także na środowisko dziennikarskie. W polskich mediach znalazło się zbyt wiele przypadków nierzetelności, stronniczości i pogoni za sensacją, abyśmy mogli wskazać jeden przykład tak jaskrawo odbiegający od innych, by napiętnować go Hieną Roku[27], a w uzasadnieniu z 2011 roku zwrócono uwagę na głęboki kryzys w polskim dziennikarstwie: Zamazanie się linii oddzielającej dziennikarstwo od polityki, brak otwarcia na człowieka, zwiększająca się liczba tematów tabu, niekompetencja, nie odróżnianie tematów poważnych od niepoważnych, życie sensacją, umożliwianie politykom dyskusji na najniższym poziomie, uleganie ustalanej przez nich agendzie podejmowanych tematów, nieodporność na manipulacje ze strony służb specjalnych, zgubienie hierarchii wartości – tak wyglądała w 2011 roku ciemna strona polskiego dziennikarstwa[28].

2012Edytuj

Tytuł Hieny Roku 2012 otrzymali Michał Figurski i Kuba Wojewódzki za audycję, która „zamiast służyć ludziom, poniża ich i traktuje instrumentalnie”. Wyróżnienie przyznano w związku z wypowiedziami w audycji Poranny WF na antenie Radia Eska Rock z 12 czerwca 2012 roku, które uznano za poniżające Ukrainki. Na sprawę zareagowały m.in. Ministerstwa Spraw Zagranicznych Polski i Ukrainy. Obu prezenterom postawiono zarzuty prokuratorskie za znieważenie z powodów narodowościowych.

2013Edytuj

Tytuł Hieny Roku 2013 otrzymali ex aequo Grzegorz Hajdarowicz oraz Ralph Buechi. Hajdarowiczowi został przyznany tytuł „za łamanie zasad etyki środków masowego przekazu poprzez pozbawienie opieki prawnej dziennikarzy wydawanych przez jego spółkę Presspublikę tytułów prasowych w sprawach dotyczących okresu ich pracy w jego wydawnictwach”. Buechi natomiast otrzymał ją „za przykład niedopuszczalnego i kreującego mechanizm autocenzury ingerowania wydawcy w niezależność redakcji i dziennikarza towarzyszący publikacji pt. Kadisz za milion dolarów”.

2014Edytuj

Tytuł Hieny Roku 2014 otrzymali dziennikarze „Gazety WyborczejWojciech Czuchnowski i Piotr Stasiński „za lekceważące i pozbawione empatii oraz zawodowej solidarności wypowiedzi na temat zatrzymania i aresztowania dziennikarzy, którzy wykonywali swoje obowiązki zawodowe w miejscu i w czasie protestu w siedzibie Państwowej Komisji Wyborczej w Warszawie 20 listopada 2014”[29]. Tytuł dla Wojciecha Czuchnowskiego został zawieszony po proteście środowisk dziennikarskich, wskazujących, że to nie Czuchnowski napisal inkryminowany artkuł[30]. Sam Czuchnowski decyzję DP skwitował słowami: „Wasze łaskawe "zawieszenie" jest śmieszne, żałosne i pogłębia tylko Waszą autokompromitację”[31]

2015Edytuj

Tytuł Hieny Roku 2015 otrzymał Tomasz Lis za „wielokrotne łamanie zasady etyki dziennikarskiej, w szczególności w nadanym 18 maja 2015 r. programie telewizyjnym Tomasz Lis na żywo. Podał wtedy fałszywą informację o rzekomo dokonanym przez córkę kandydata na prezydenta kompromitującym wpisie na Twitterze, co mogło wpłynąć na wynik wyborów. Nie dochował staranności wymaganej od dziennikarza. Nie sprawdził faktów, zdeprecjonował córkę kandydata, pozwalając zaproszonemu gościowi na obraźliwe rozważania. Informacja ta, podana na kilka dni przed II turą wyborów, nie została odpowiednio sprostowana”[32].

KontrowersjeEdytuj

Kapitule przyznającej tę antynagrodę zarzuca się działanie z pobudek politycznych i przyznawanie tytułów przeciwnikom politycznym; jako że SDP postrzegane jest jako prawicowa, "Hieny roku" otrzymują dziennikarze lewicowi[31]. W roku 2014 SDP wskutek protestu środowisk dziennikarskich "zawiesiło" przyznanie tytułu roku dla Wojciecha Czuchnowskiego, jako że przyznała tytuł za artykuł, którego Czuchnowski nie napisał[30]. SDP musiała również przepraszać Przemysława Orcholskiego po przegranym procesie sądowym[20].

PrzypisyEdytuj

  1. Łukasz Warzecha, Czy warto odwieszać Hienę Roku? – pyta ŁUKASZ WARZECHA, SDP, 28 października 2019 [dostęp 2021-03-14] (pol.).
  2. SDP będzie nadal przyznawać Hienę Roku, choć w 2018 r. nie wskaże nominacji, www.wirtualnemedia.pl [dostęp 2021-03-14] (pol.).
  3. Hiena roku 1999 || Stowarzyszenie Dziennikarzy Polskich, web.archive.org, 10 września 2017 [dostęp 2021-03-14] [zarchiwizowane z adresu 2017-09-10].
  4. Hiena roku 2000 || Stowarzyszenie Dziennikarzy Polskich, web.archive.org, 6 stycznia 2017 [dostęp 2021-03-14] [zarchiwizowane z adresu 2017-01-06].
  5. Hiena roku 2001 || Stowarzyszenie Dziennikarzy Polskich, web.archive.org, 11 lutego 2019 [dostęp 2021-03-14] [zarchiwizowane z adresu 2019-02-11].
  6. Hiena roku 2002 || Stowarzyszenie Dziennikarzy Polskich, web.archive.org, 26 maja 2019 [dostęp 2021-03-14] [zarchiwizowane z adresu 2019-05-26].
  7. Hiena roku 2004 || Stowarzyszenie Dziennikarzy Polskich, web.archive.org, 20 marca 2019 [dostęp 2021-03-14] [zarchiwizowane z adresu 2019-03-20].
  8. Hiena roku 2005 || Stowarzyszenie Dziennikarzy Polskich, web.archive.org, 4 marca 2016 [dostęp 2021-03-14] [zarchiwizowane z adresu 2016-03-04].
  9. Hiena roku 2006 || Stowarzyszenie Dziennikarzy Polskich, web.archive.org, 20 marca 2019 [dostęp 2021-03-14] [zarchiwizowane z adresu 2019-03-20].
  10. Hiena roku 2009 || Stowarzyszenie Dziennikarzy Polskich, web.archive.org, 19 kwietnia 2019 [dostęp 2021-03-14] [zarchiwizowane z adresu 2019-04-19].
  11. Żywa telewizja, Wprost nr 43/1999
  12. Zbrodnia domowa, Wprost nr 28/2000
  13. Nie wiedzieli, że noworodki są martwe, Rzeczpospolita 20.06.2000
  14. Piotrowski show, Polityka – nr 13 (2238) z 25.03.2000
  15. Morderca księdza Popiełuszki triumfuje, Gazeta Wyborcza, 27.10.2008
  16. Tradycje czerni kontra moda na żałobę, Rzeczpospolita, 30.10.2008
  17. Fabryka celebrytów, Polityka, 19.11.2009
  18. Orcholski dostał „Hienę Roku”, Gazeta Wyborcza, 15.12.2003
  19. 16_przeprosin4_1448625805.png (194x539 pixels), archive.is [dostęp 2015-12-02].
  20. a b Po 12 latach SDP przeprosiło Orcholskiego za Hienę Roku. Dziennik.pl, 2015-11-30. [dostęp 2021-02-2].
  21. Im większa krzywda, tym wyższe zadośćuczynienie, Rzeczpospolita, 31.01.2008
  22. Donos Pana Cogito, Wprost nr 33/34/2006
  23. Granice przyzwoitości: Jak media pisały o Herbercie i Kuroniu, Press, 18.09.2006
  24. Polsko-niemiecka wojna na okładki tabloidów, Gazeta Wyborcza, 11.06.2008
  25. Dziennikarz o wywiadzie, którego nie było: Chwedoruk nie był moim rozmówcą, 3.06.2009
  26. Hiena Roku 2009 przeniesiona na Dziennik (pol.). sdp.pl, 24 lutego 2010. [dostęp 16 grudnia 2010]. [zarchiwizowane z tego adresu (12 marca 2014)].
  27. Dlaczego nie wskazaliśmy Hieny 2010? (pol.). sdp.pl, 16 grudnia 2010. [dostęp 16 grudnia 2010]. [zarchiwizowane z tego adresu (3 listopada 2013)].
  28. Hiena roku 2011 (pol.). sdp.pl, 15 grudnia 2011. [dostęp 16 grudnia 2011]. [zarchiwizowane z tego adresu (27 grudnia 2013)].
  29. Hiena Roku 2014 dla Stasińskiego i Czuchnowskiego. sdp.pl, 30 stycznia 2015. [dostęp 30 stycznia 2015].
  30. a b SDP zawiesza Hienę Roku dla Czuchnowskiego, podtrzymuje dla Stasińskiego. Wirtualne media, 2015-02-03. [dostęp 2021-02-2].
  31. a b Wojciech Czuchnowski: Stowarzyszenie Dziennikarzy Polskich - Hiena Roku 2015. Gazeta Wyborcza, 2015-02-03. [dostęp 2021-02-2].
  32. Hiena Roku dla Tomasza Lisa. sdp.pl, 2015-12-18. [dostęp 2015-12-18].

Linki zewnętrzneEdytuj