Otwórz menu główne

Hilarion, imię świeckie Iwan Iwanow (ur. 1800 w Gorni Czukali, zm. 31 stycznia 1884 w Kiustendile) – bułgarski biskup prawosławny.

Hilarion
Iwan Iwanow
Metropolita kiustendołski
ilustracja
Kraj działania Imperium Osmańskie
Data i miejsce urodzenia 1800
Gorni Czukali
Data i miejsce śmierci 31 stycznia 1884
Kiustendił
Metropolita kiustendołski
Okres sprawowania 1872–1884
Wyznanie prawosławne
Kościół Egzarchat Bułgarski
Śluby zakonne 1819
Diakonat ok. 1819
Chirotonia biskupia 1850
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 1850
Miejscowość Arbanasi
Miejsce Cerkiew św. Dymitra Sołuńskiego
Konsekrator Neofit (Wizantios)

ŻyciorysEdytuj

Edukację podstawową odebrał w monasterze św. Mikołaja w Kypinowie w pobliżu Tyrnowa[1], gdzie od dziesiątego roku życia był posłusznikiem[2], a w wieku dziewiętnastu lat został postrzyżony na mnicha. Następnie wyświęcono go na hierodiakona. Służył w soborze w Tyrnowie; jako że eparchia tyrnowska była w tym czasie obsadzana wyłącznie biskupami narodowości greckiej, nauczył się języka greckiego. Przed 1849 został archimandrytą[1], zaś w 1850 wyświęcono go na biskupa pomocniczego eparchii tyrnowskiej z tytułem biskupa aksiopolskiego. Ceremonia chirotonii miała miejsce w cerkwi św. Dymitra z Tesaloniki w Arbanasi[2].

W 1852, wskutek próśb wiernych eparchii łoweckiej o przysłanie na miejscowa katedrę biskupa bułgarskiego, został mianowany ordynariuszem tejże administratury[1]. Od 1856 był równocześnie biskupem tyrnowskim[2]. Włączył się w nurt bułgarskiego odrodzenia narodowego i walki o restytucję autokefalicznej Cerkwi bułgarskiej[1]. W 1860 poparł gest biskupa makariopolskiego Hilariona, który podczas Świętej Liturgii w dniu Paschy nie wymienił w odpowiednim momencie imienia patriarchy konstantynopolitańskiego i tym samym wypowiedział mu posłuszeństwo. Mimo tego w 1868 doszło do sporu między biskupem a wiernymi eparchii łoweckiej, w rezultacie czego Hilarion opuścił Łowecz i zamieszkał w Konstantynopolu[2].

W 1870 rosyjski poseł Nikołaj Ignatjew przekonał sułtana Abdülaziza do wydania fermanu sankcjonującego utworzenie Egzarchatu Bułgarskiego (struktury autonomicznej podległej patriarsze Konstantynopola, a nie odrębnej Cerkwi) na ziemiach zamieszkanych przez ludność tej narodowości[3]. Eparchia łowecka znalazła się w jego granicach[4]. Podczas soboru, który ogłosił powstanie Egzarchatu, biskup Hilarion przewodniczył jego Tymczasowemu Synodowi, jako najstarszy chirotonią hierarcha[2]. Dwa lata później został wybrany przez sobór cerkiewno-ludowy na egzarchę, jednak jego kandydatury nie zatwierdził sułtan[1]. Według innego źródła Hilarion, z przyczyn politycznych i z powodu podeszłego wieku, sam odmówił przyjęcia urzędu, rezygnując równocześnie z katedry łoweckiej[2]. Zwierzchnikiem egzarchatu został wybrany jako drugi metropolita widyński Antym[5].

W czerwcu 1872 został metropolitą kiustendolskim i pozostał na tej katedrze do śmierci w 1884. Został pochowany w przedsionku soboru Zaśnięcia Matki Bożej w Kiustendole[2].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e Иларион Ловчански и Кюстендилски – поборник за образование, свобода и човешко достойнство, www.nablyudatel.com [dostęp 2016-04-23].
  2. a b c d e f g ИЛАРИОН, www.pravenc.ru [dostęp 2016-04-23].
  3. M. Ławreszuk: Prawosławie wobec tendencji nacjonalistycznych i etnofiletystycznych. Studium teologiczno-kanoniczne. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe Semper, 2009, s. 188. ISBN 978-83-7507-045-3.
  4. I. Dimitrov,Bulgarian Christianity [w:] red. Parry K.: The Blackwell Companion to Eastern Christianity. Victoria: Blackwell Publishing, 2007, s. 57–61.
  5. АНФИМ I, www.pravenc.ru [dostęp 2016-04-23].


Poprzednik
Melecjusz (Staraweros)
Metropolita łowecki
1852 – 1872
Następca
Dionizy (Pomakow)
Poprzednik
Ignacy (Wasiliadis)
Metropolita kiustendołski
1872 – 1884
Następca
Likwidacja eparchii