Hipolit Duljasz

Hipolit Duljasz pseud. Andrzej, Bartek (ur. 10 listopada 1911 w Radomiu, zm. 16 lipca 1996[1]) – funkcjonariusz organów bezpieczeństwa PRL, pułkownik Milicji Obywatelskiej, dyrektor Centralnego Zarządu Więziennictwa MSW w latach 1955–1956, dyrektor Departamentu VI Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego (Departament Więziennictwa) w latach 1951–1954.

Hipolit Duljasz
Andrzej , Bartek
pułkownik pułkownik
Data i miejsce urodzenia 10 listopada 1911
Radom
Data śmierci 16 lipca 1996
Przebieg służby
Formacja Orzeł LWP.jpgLudowe Wojsko Polskie
Palemka MO.svg Urząd Bezpieczeństwa
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Późniejsza praca funkcjonariusz MBP
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (od 1941)
Grób Hipolita Duljasza na cmentarzu Komunalnym Północnym

ŻyciorysEdytuj

Skończył Szkołę Rzemieślniczo-Handlową. Z zawodu był ślusarzem-mechanikiem. W 1930 skazany na cztery lata, a w 1937 na 8 lat więzienia za działalność komunistyczną, we wrześniu 1939 wydostał się z więzienia i udał się do Łucka zajętego przez Armię Czerwoną, brał udział w organizowaniu tam władzy sowieckiej. W styczniu 1940 przeniósł się do Lwowa i został tam racjonalizatorem i przewodniczącym Komitetu Fabrycznego w Remontowej Bazie Samochodów i Czołgów. Po 22 czerwca 1941 ewakuowany do obwodu czelabińskiego, gdzie pracował w zakładach metalurgicznych. We wrześniu 1943 wstąpił do 2 Dywizji Piechoty im. Jana Henryka Dąbrowskiego i został zastępcą dowódcy do spraw polityczno-wychowawczych. W lutym 1944 przerzucono go na tyły frontu jako zastępcę dowódcy ds. polityczno-wychowawczych w sowieckim oddziale partyzanckim dowodzonym przez mjr Czesława Klima. W sierpniu 1944 przydzielony do Resortu Bezpieczeństwa Publicznego został kierownikiem Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego organizowanego na przyczółku sandomierskim dla województwa kieleckiego[2].

W 1956 ukończył Centralną Szkołę Partyjną.

Zastępca dyrektora tego departamentu 1950–1951, kierownik Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Bydgoszczy i zastępca kierownika WUBP w Katowicach w 1945.

Zastępca kierownika Grupy Operacyjnej MBP na Górnym Śląsku, kierownik WUBP w Kielcach z siedzibą w Sandomierzu od sierpnia 1944 do stycznia 1945. Syn Antoniego i Józefy. Członek KPP, PPR i PZPR. Od 1934 pracownik Egzekutywy Komitetu Okręgowego KPP w Radomiu, a następnie instruktor okręgowy na Okręg KPP Łódź. Został pochowany na Cmentarzu Komunalnym Północnym na Wólce Węglowej, kwatera E-VII-2-1-18[3].

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Wyszukiwarka cmentarna - warszawskie cmentarze
  2. Na wysuniętych posterunkach 1977 ↓, s. 525,.
  3. Miasto st. Warszawa - Cmentarze (wyszukiwarka grobów)
  4. M.P. z 1945 r. nr 44, poz. 109. "za działalność w konspiracji, udział w walkach partyzanckich i za zasługi w organizowaniu służby Bezpieczeństwa i Milicji Obywatelskiej"
  5. M.P. z 1947 r. nr 29, poz. 247.

BibliografiaEdytuj

  • Rok pierwszy. Powstanie i działalność aparatu bezpieczeństwa publicznego na Rzeszowszczyźnie (sierpień 1944-lipiec 1945), oprac. Dariusz Iwaneczko, Zbigniew Nawrocki, Rzeszów 2005.
  • Stefan Skwarek: Na wysuniętych posterunkach. W walce o władzę ludową na Kielecczyźnie 1944-1954. Warszawa: 1977.

Linki zewnętrzneEdytuj