Otwórz menu główne

Hipolit Słabicki

Oficer Wojska Polskiego

Hipolit Kazimierz Słabicki (ur. 11 lutego 1893, zm. 23 kwietnia 1965 w Ilford Park) – podpułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego.

Hipolit Słabicki
podpułkownik dyplomowany piechoty podpułkownik dyplomowany piechoty
Data urodzenia 11 lutego 1893
Data i miejsce śmierci 23 kwietnia 1965
Ilford Park
Przebieg służby
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie,
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne
Jednostki 67 Pułk Piechoty,
DOK VIII,
Brygada KOP „Wilno”,
DOK IX,
7 Dywizja Piechoty,
9 Pułk Piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-ukraińska (obrona Lwowa),
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa (kampania wrześniowa, kampania francuska)
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 11 lutego 1893 na ziemi lwowskiej[1]. Po zakończeniu I wojny światowej, jako były oficer c. i k. armii został przyjęty do Wojska Polskiego i zatwierdzony do stopnia podporucznika[2]. U kresu wojny w listopadzie 1918 uczestniczył w obronie Lwowa w 1918 w trakcie wojny polsko-ukraińskiej[1]. Następnie brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej[1]. Został awansowany na stopień kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[3][4]. W 1923 jako oficer nadetatowy 67 Pułk Piechoty z Brodnicy służył jako oficer ordynansowy dowódcy Okręgu Korpusu Nr VIII w Toruniu, gen. bryg. Stefana de Latour[5]. Odbył Kurs Normalny 1923–1925 (IV promocja) w Wyższej Szkole Wojennej i uzyskał tytuł oficera dyplomowanego[6]. Później jako oficer Sztabu Generalnego był przydzielony z 67 Pułku piechoty do Korpusu Ochrony Pogranicza[7]. Był I oficerem sztabu Brygady KOP „Wilno”[8]. Został awansowany na stopień majora piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931[9]. W 1932 był oficerem Dowództwa Okręgu Korpusu IX w Brześciu[10]. Od października 1933 do 4 października 1937 był szefem sztabu 7 Dywizji Piechoty w Częstochowie[11].

Po wybuchu II wojny światowej i kampanii wrześniowej przedostał się na Zachód i został oficerem Wojska Polskiego we Francji. W stopniu podpułkownika był dowódcą I batalionu 9 Pułku Piechoty podczas kampanii francuskiej w 1940[12]

Po wojnie pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Zmarł 23 kwietnia 1965 w Ilford Park[1]. Został pochowany na cmentarzu w Newton Abbot[1].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj