Histogram

graficzna reprezentacja danych

Histogram (z gr. ιστos - "maszt", γραµµα - "coś zapisanego")[1] – jeden z graficznych sposobów przedstawiania rozkładu empirycznego cechy. Składa się z szeregu prostokątów umieszczonych na osi współrzędnych. Prostokąty te są z jednej strony wyznaczone przez przedziały klasowe (patrz: szereg rozdzielczy) wartości cechy, natomiast ich wysokość jest określona przez liczebności (lub częstości, ewentualnie gęstość prawdopodobieństwa) elementów wpadających do określonego przedziału klasowego[2].

Jeśli histogram pokazuje liczebności, a nie gęstość prawdopodobieństwa, wówczas szerokości przedziałów powinny być równe.

Interpretacja histogramuEdytuj

 
Przykładowy histogram

Przykładowa interpretacja histogramu z rysunku obok:

  • luka w histogramie:
    • podejrzenie nieprawidłowego odczytu (brak danych),
    • podejrzenie błędu urządzenia pomiarowego.
  • histogram z dwoma wierzchołkami:
    • tzw. rozkład dwumodalny, który powstaje często, gdy badana populacja jest połączeniem dwóch odrębnych populacji, np. połączono wyroby z różnych procesów wytwórczych.

HistoriaEdytuj

Terminu "histogram" po raz pierwszy użył Karl Pearson[1]. Najstarsze znane przedstawienie histogramu pojawia się w książce Williama Playfaira The Commercial and Political Atlas z 1786 r.[1]

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c Yannis Ioannidis, The History of Histograms (abridged), „Proceedings 2003 VLDB Conference”, 2003, s. 19–30, DOI10.1016/B978-012722442-8/50011-2.
  2. Wincenty Okoń: Nowy słownik pedagogiczny. Warszawa: Wydawnictwo Akademickie „Żak”, 2001, s. 129. ISBN 83-88149-41-5.