Hohenlohe (ród)

Ród Hohenloheniemiecki ród arystokratyczny wywodzący się z Frankonii. W ciągu stuleci podzielił się w liczne linie. W XVIII w. uzyskał tytuł książąt cesarstwa (niem. Reichsfürst). W 1840 r. linia książąt zu Hohenlohe-Schillingsfürst uzyskała tytuł książąt Raciborza i Corvey (niem. Herzog von Ratibor, Fürst von Corvey). Książęta zu Hohenlohe-Öhringen w 1861 r. otrzymali tytuł książąt Ujazdu (niem. Herzog von Ujest).

Herb rodowy Hohenlohe z herbarza Scheiblera z XV w.
Herb wielkich mistrzów zakonu krzyżackiego z rodu von Hohenlohe
Herb von Hohenlohe w herbarzu J. Siebmachera, 1605

Pochodzenie roduEdytuj

Za najstarszego przedstawiciela rodu uznaje się Krafta zu Hohenlohe. Jego siedzibą miał być gród Hohlach koło Uffenheim.

Dwukrotnie przedstawiciele rodu sprawowali najwyższą władzę w zakonie krzyżackim. Wielkimi mistrzami zakonu byli w latach: 1244–1249 – Heinrich III von Hohenlohe (zm. 1249 r.) i 1297–1303 Gottfried von Hohenlohe (zm. 1310 r.).

Głowy rodu w kolejnych latachEdytuj

Po śmierci Jerzego I Hohenlohe (1488–1551) jego synowie ustanowili pierwszy podział na linie w Neuensteinie i Waldenburgu. Głową całego rodu (niem. Senior des Gesammthauses) jest odtąd zawsze najstarszy męski przedstawiciel rodu, niezależnie od primogenitury którejkolwiek z linii:

Przedstawiciele roduEdytuj

Książęta Hohenhole-Neuenstein-GleichenEdytuj

Książęta Hohenlohe-Neuenstein-ÖhringenEdytuj

Order dynastycznyEdytuj

Linie roduEdytuj

GenealogiaEdytuj

Główne linie rodu von Hohenlohe

BibliografiaEdytuj

  1. K. Schumm, zu Hohenlohe (Adelsfamilie), w: Neue Deutsche Biographie, Bd 9, Berlin 1972, s. 484 i n..
  2. A. Kuzio-Podrucki, Korzenie i śląskie dzieje rodu von Hohenlohe, w: Przyczynki do heraldyki i genealogii szlachty śląskiej, Tarnowskie Góry 1998, s. 27 i n.
  3. A. Kuzio-Podrucki, Rodowód książąt Raciborza z rodów von Hessen i von Hohenlohe w: Opactwo cysterskie w Rudach na Górnym Śląsku, p. red. L. Kajzera, Katowice 2001.
  4. S. Krupa, Dzieje rodziny Hohenlohe–Ingelfingen z Koszęcina w świetle dokumentów przechowywanych w Archiwum Państwowym w Katowicach, w: „Szkice Archiwalno-Historyczne” nr 3, Katowice 2007, s. 67-88 (plik PDF).
  5. A. Kuzio-Podrucki, Hohenlohe – w Europie, na Śląsku, w Katowicach, Tarnowskie Góry 2012, ​ISBN 978-83-923733-4-6​.

Linki zewnętrzneEdytuj