Otwórz menu główne

Hotel Grandhotel w Łodzi, funkcjonujący nieprzerwanie od 1887 roku, zlokalizowany przy ul. Piotrkowskiej 72 (na rogu z ul. R. Traugutta).

Hotel Grand w Łodzi
Ilustracja
Hotel Grand, widok współczesny
Państwo  Polska
Miejscowość Łódź
Adres ulica Piotrkowska 72
Typ budynku hotel
Architekt Hilary Majewski
Inwestor Edward Haentschel
Kondygnacje 6
Rozpoczęcie budowy 1872
Ukończenie budowy 1887
Ważniejsze przebudowy 1912–1913, 1942
Pierwszy właściciel Edward Haentschel
Kolejni właściciele Ludwik Meyer
Hotele Miejskie w Łodzi (1945–1950)
Orbis (1950–2007)
Obecny właściciel Holding Liwa sp. z o.o. (od 2007)
Położenie na mapie Łodzi
Mapa lokalizacyjna Łodzi
Hotel Grand
Hotel Grand
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Hotel Grand
Hotel Grand
Położenie na mapie województwa łódzkiego
Mapa lokalizacyjna województwa łódzkiego
Hotel Grand
Hotel Grand
Ziemia51°46′06,502″N 19°27′24,398″E/51,768473 19,456777
Strona internetowa

Spis treści

Historia hoteluEdytuj

 
Hotel i restauracja Grand na fotografii Bronisława Wilkoszewskiego, 1896
 
Hotel Grand w okresie międzywojennym

Posesja, na której powstał przyszły hotel została wyznaczona (w postaci dwóch parcel) w latach 1824–1828 podczas regulacji osady przemysłowej „Łódka”, przeznaczonej pod osiedlenie tkaczy lnu i bawełny[1]. W 1842 roku parcele w dzierżawę wieczysto-czynszową otrzymali tkacze bawełny: J. Müller oraz L. Ulner, którzy wystawili na froncie każdej parceli parterowy drewniany dom z poddaszem[2]. W latach 1842–1849 w domu Müllera nauczyciel Mikołaj Olszewski prowadził prywatną szkołę elementarną[3]. W 1860 roku Edward Haentschel nabył drogą wymiany parcelę Müllera, a po śmierci Ulnera, po wygranym przetargu w 1867 roku, kupił sąsiednią działkę[2]. Już po pierwszej transakcji Haentschel zainwestował kapitał wystawiając budynki fabryczne, w których znajdowały się tkalnia, farbiarnia, apretura i składy towarów[4]. W 1872 roku wyburzył frontowe domy budując w ich miejscu dwupiętrowy, murowany dom z attyką, ozdobnymi gzymsami, fryzami i płaskorzeźbami[5], w którym przeznaczył jego parter na kantor, sklep i skład fabryczny, a wyższe kondygnacje na mieszkania na wynajem. Dwa lata później w wyniku pożaru zniszczeniu uległa część fabryki, której właściciel nie chciał odbudowywać. W 1875 roku Ludwik Meyer odkupił wraz z Juliuszem Kunitzerem fabrykę od Hentschla, by cztery lata później zostać jej jedynym właścicielem. Po przeniesieniu w roku 1885 produkcji do osady „Mania”[2], Meyer zdecydował o przebudowie budynków przy Piotrkowskiej na „dom gościnny” Hotel Grand[6]. Autorem projektu budowy z roku 1872 oraz przebudowy budynku z 1887 był Hilary Majewski[6]. Hotel, mający 45 pokoi[5], otwarto 9 października 1887 roku[2]. W 1896 roku hotel miał salę balową, restaurację i 70 pokoi[7].

Po przebudowie Meyer wydzierżawił hotel Piotrowi Schwartzowi[5], a w roku 1904 sprzedał Towarzystwu Akcyjnemu „Grand Hotel” za 475 000 rubli (właścicielem akcji był Bank Handlowy)[7]. Na początku hotel miał oświetlenie gazowe, by w roku 1906 zainstalować oświetlenie elektryczne (zasilane z lokalnej dynamomaszyny poruszanej przy pomocy gazu), a w 1907 roku zostać włączonym do miejskiej sieci energetycznej. W kilku apartamentach były łazienki. Większość pokoi wyposażona była w przenośne umywalki, do których dostarczano wodę wiadrami. Wnętrza były ogrzewane przez piece, które w zależności od standardu pokoju były z kafli porcelanowych, fajansowych lub zwykłych. Z przestrzeni recepcyjnej na piętro prowadziły schody marmurowe, na korytarzach były posadzki, w pokojach parkiety i podłogi z desek. Drzwi wejściowe od ul. Piotrkowskiej były dwuskrzydłowe z gzymsami i ozdobami. W środkowej części wewnętrznego dziedzińca hotelu był wspaniale urządzony ogród[8]. W 1911 roku akcje od Banku Handlowego odkupiło konsorcjum fabrykantów i kupców, którzy zdecydowali o kolejnej przebudowie budynku[7].

 
Lobby
 
Klatka schodowa w Hotelu Grand

Drugiej przebudowy budynku hotelu dokonano w latach 1912–1913 według projektu Majewskiego i Dawida Landego. Hotel dysponował 150 pokojami, bogato wyposażonymi, odpowiednio rozplanowanymi, w tym 50 było urządzonych luksusowo. Każdy pokój wyposażono w instalację sanitarną z dopływem zimnej i ciepłej wody. Hotel dysponował siecią telefoniczną. Część pokoi o wyższym standardzie została wyposażona w łazienki, a dla reszty na każdym piętrze przygotowano ogólnodostępne węzły sanitarne. W pokojach hotelowych były urządzenia sygnalizacyjne do wzywania służby hotelowej, które za pośrednictwem kolorowych lampek informowały o numerze pokoju oczekującego obsługi. Na piętrach zostały zaaranżowane pokoje kelnerskie z szafami do elektrycznego podgrzewania posiłków, połączone z kuchnią windami kelnerskimi i łącznością telefoniczną. Drzwi wejściowe wymieniono na obrotowe. Do dyspozycji gości były dwie windy. Kuchnia została urządzona zgodnie z ówczesnymi standardami. Wyroby cukiernicze były produkcji własnej. Na potrzeby hotelu w podziemiach zorganizowano niewielką piekarnię. Dział gastronomii dysponował urządzeniem do produkcji lodu, które jednocześnie spełniało rolę chłodni i zamrażalni. W piwnicach zlokalizowano magazyny żywności i napojów alkoholowych. Zorganizowano również wytwórnię wód gazowanych[9]. Wnętrza wykonała drezdeńska firma „Raumkunst”. Oprócz restauracji na parterze znajdowała się wiedeńska kawiarnia, sklep „Margot” i zakład fryzjerski. Całości założenia dopełniał ogród koncertowy z kolumnami i siedem sklepów z wejściami od ulicy Krótkiej (obecnie Traugutta) i Piotrkowskiej. Głównym akcjonariuszem konsorcjum został baron Ludwik Heinzel[7].

21 czerwca 1908[10] otwarto w hotelu kino, które funkcjonowało do końca lat trzydziestych. W latach 1945–1947 w sali tej mieścił się w teatr „Syrena”, a w latach 1965–1988 „Teatr 7.15”.

Po roku 1945 hotel poddawany był kolejnym remontom, podczas których elewacja utraciła swój pierwotny wystrój[11].

Odniesienia w kulturzeEdytuj

Hotel został umieszczony w fabule powieści Ziemia obiecana Władysława Reymonta. Przed hotelem, na ul. Piotrkowskiej, znajduje się Aleja Gwiazd filmu polskiego. Apartamenty hotelu noszą imiona aktorów polskich: Beaty Tyszkiewicz, Jana Machulskiego, Krystyny Jandy, Janusza Gajosa, Marka Kondrata, Daniela Olbrychskiego, Jerzego Stuhra oraz apartament Artura Rubinsteina.

W hotelu był realizowany program telewizyjny Iwony Łękawy z cyklu Gwiazdy w Grandzie.

Filmy ze scenami zrealizowanymi w hoteluEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Rynkowska 1970 ↓, s. 7.
  2. a b c d Piotrkowska 5. piotrkowska-nr.pl. [dostęp 2018-11-10].
  3. Rynkowska 1970 ↓, s. 78.
  4. Rynkowska 1970 ↓, s. 120.
  5. a b c Rynkowska 1970 ↓, s. 179.
  6. a b Ilustrowana Encyklopedia Miasta Łodzi, nr 6, s. 177.
  7. a b c d Rynkowska 1970 ↓, s. 180.
  8. Błądek 2003 ↓, s. 113.
  9. Badziak 1988 ↓, s. 40.
  10. Grażyna Kobojek: Łódź – Kalendarium XX wieku. Łódź: Wydawnictwo Piątek Trzynastego i Muzeum Historii Miasta Łodzi, 2005, s. 13. ISBN 83-7415-060-2.
  11. Sławomir Krajewski, Jacek Kusiński: Spacer pierwszy. Ulica Piotrkowska. Łódź: Wydawnictwo Jacek Kusiński, 2008. ISBN 978-83-927666-4-3.

BibliografiaEdytuj