Hubert de Givenchy

francuski projektant mody

Hubert de Givenchy, właśc. Count Hubert James Marcel Taffin de Givenchy[1] (ur. 20 lutego 1927 w Beauvais, zm. 10 marca 2018 w Paryżu[2]) – francuski projektant mody, kostiumograf filmowy i kolekcjoner sztuki[3]. Ubierał największe osobowości kultury masowej drugiej połowy XX wieku, kobiety z obrazów i polaroidów Andy’ego Warhola[4], żonę amerykańskiego prezydenta Jacqueline Kennedy Onassis[5], zdobywczynię Oscara i księżną Monaco Grace Kelly[2], aktorkę Elizabeth Taylor[6], legendarną redaktorkę „Vogue’a” Dianę Vreeland i Audrey Hepburn, której kostiumy weszły do kanonu mody i współtworzą historię kina XX wieku. Givenchy zaprojektował suknię balową dla głównej bohaterki komedii romantycznej Billy’ego Wildera Sabrina (1954), czarne suknie i krótkie sukienki dla Holly Golightly, bohaterki Śniadanie u Tiffany’ego (1961) Blake’a Edwardsa, czy kostiumy Jo Stockton w scenie sesji mody dla ekskluzywnego magazynu do komedii muzycznej Stanleya Donena Zabawna buzia (Funny Face, 1957).

Hubert de Givenchy
Hubert James Marcel Taffin de Givenchy
Ilustracja
Hubert de Givenchy (1972)
Data i miejsce urodzenia 20 lutego 1927
Beauvais
Data i miejsce śmierci 10 marca 2018
Paryż
Narodowość Francuz
Strona internetowa
Dom mody Givenchy

ŻyciorysEdytuj

Urodził się i dorastał w Beauvais, niedaleko Paryża w protestanckiej arystokratycznej francuskiej rodzinie[5] jako syn Béatrice „Sissi” Badin (1888–1976) i Luciena Taffina de Givenchy (1888–1930). Jego matka chciała, by został prawnikiem[3]. Jego babcia i dziadek ze strony matki, Marguerite Dieterle Badin (1853–1940) i Jules Badin (1843–1919), zarządzali zakładami tkaniny artystycznej tapiserii Beauvais and Gobelin i kolekcjonowali materiały najwyższej jakości[3]. Givenchy rozpoczął naukę w wieku 17 lat. Pracował u paryskiego projektanta Jacques’a Fatha[3]. Jednocześnie studiował rysunek na École nationale supérieure des beaux-arts[6]. Po dwóch latach przeniósł się do domu mody Piguet, a w 1946 zastąpił Chrstiana Diora w zespole projektowym Luciena Lelonga[5]. W latach 1949-52 pracował dla najsłynniejszej surrealistki mody, Elsy Schiaparelli[5].

Pierwsza siedziba autorskiego domu mody Huberta de Givenchy otwarta została przy Rue Alfred de Vigny. A pierwsza kolekcja z metką Givenchy pojawiła się na paryskim wybiegu w lutym 1952 i druga amerykańska - wiosną. Pokaz okazał się wielkim sukcesem[6], przyniósł mu sławę i zamówienia na 7 mln franków. W Nowym Jorku zaprezentowano osiem wzorów sukien Givenchy, z czego sześć specjalnie stworzonych dla USA. Przedstawiono je w Waldorf=Astoria. Cena jednej z sukien z pierwszej amerykańskiej kolekcji wynosiła ok. 3 tys. dolarów, wartość projektów zawyżały hafty wykonane we francuskich pracowniach Maison Lesage i Rébé. W słynnym domu mody pracowała znana modelka Bettina, której imieniem nazwał bluzkę z białej organdyny, ozdobioną czarnym haftem i falbanami.

W połowie lat 50. wspólnie z Cristóbalem Balenciagą podbił i zrewolucjonizował rynek mody[3], tworząc m.in. konwaliowy zapach „De”. Givenchy i Balenciaga do sprzedaży wprowadzili sylwetki „Sack”, które były luźne bez określonej talii[3].

Givenchy zasłynął jako stały współpracownik hollywoodzkiej gwiazdy Audrey Hepburn, która nosiła jego kreacje zarówno w życiu zawodowym, jak i prywatnym[4]. Zaprojektował jej legendarną czarną suknię z filmu Śniadanie u Tiffany’ego (1961) Blake’a Edwardsa. Otrzymał nominację do Oscara za najlepsze kostiumy do filmu Zabawna buzia (1957) Stanleya Donena z Hepburn w roli głównej. W 2006 sukienka z filmu została sprzedana na aukcji w londyńskim Christie’s za sumę 923 187 dolarów[3].

W 1957 powstały pierwsze perfumy dla kobiet[7]. Twarzą zapachu L’Interdit została Audrey Hepburn. Męskie perfumy Eau de Vetyver i Monsieur de Givenchy zadebiutowały w 1959.

Do grona jego stałych klientek należała również amerykańska prezydentowa Jacqueline Kennedy Onassis, a jeden z jego strojów założyła na pogrzeb Johna F. Kennedy’ego w 1963[4].

Pod koniec lat sześćdziesiątych Givenchy zaprezentował wyjątkowy kostium kąpielowy – było to bikini z pofałdowaną, okrągłą falbaną. Givenchy zaproponował koszule z falbaniastymi rękawami, a także koszulową sukienkę oraz płaszcz zaokrąglonymi ramionami. W 1988 powstały zapach L’Interdit dedykowany był Audrey Hepburn.

W 1988 Givenchy sprzedał firmę konsorcjum LVMH, a w 1995 wycofał się z prowadzenia swojego domu mody[6], zastąpił go Alexander McQueen, którego kolekcja zadebiutowała w 1997. Givenchy pracował potem jako znawca antyków, konsultant do spraw dawnej sztuki.

Zmarł 10 marca 2018 w swoim zamku pod Paryżem w wieku 91 lat[5].

PrzypisyEdytuj

  1. Personalidade: Hubert de Givenchy (França) (port.). InterFilmes.com. [dostęp 2017-07-19].
  2. a b Eric Wilson (2018-03-12): Hubert de Givenchy Dies at 91; Pillar of Romantic Elegance in Fashion (ang.). The New York Times. [dostęp 2018-03-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-03-12)].
  3. a b c d e f g Monika Komorowska (2018-03-13): Hubert de Givenchy - 35 ciekawostek o zmarłym projektancie (pol.). example.pl. [dostęp 2017-07-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-06-27)].
  4. a b c Joanna Wróżyńska (2018-03-12): Hubert de Givenchy nie żyje. Francuski projektant miał 91 lat (pol.). Wysokie Obcasy. [dostęp 2017-07-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-06-27)].
  5. a b c d e Marcin Brzeziński (2018-11-01): Niezwykłe życie ostatniego wielkiego krawca Huberta de Givenchy (pol.). Viva!. [dostęp 2017-07-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-06-27)].
  6. a b c d Hubert de Givenchy: jeden z filarów zachodniej mody (pol.). Glamour. [dostęp 2018-03-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-06-27)].
  7. Raphael Thiollier (2018-03-12): Beauvais: Le couturier beauvaisien Hubert de Givenchy nous a quittés (fr.). L'Observateur de Beauvais. [dostęp 2019-01-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-06-27)].

Linki zewnętrzneEdytuj