Otwórz menu główne

Hymn do miłości Ojczyzny

utwór Ignacego Krasickiego

Hymn do miłości Ojczyzny – pierwszy utwór należący do polskiej liryki patriotycznej w czasie rozbiorów. Pełnił rolę polskiego hymnu narodowego tego okresu. Hymn jest parafrazą pieśni do Doskonałości, napisanej przez Arystotelesa[1].

Spis treści

HistoriaEdytuj

Strofą tą zadebiutował w 1774 roku Ignacy Krasicki, który odczytał utwór podczas jednego z obiadów czwartkowych. Napisał ten utwór jako hymn dla Szkoły Rycerskiej. Święta miłości[2] weszła jako fragment w skład pieśni IX poematu heroikomicznego Myszeida. Strofa doczekała się wielu przekładów, w tym trzech na język francuski.

Podczas immatrykulacji podchorążowie odśpiewują pieśń zaraz po Gaudeamus igitur.

LegendaEdytuj

Z powstaniem wiersza wiąże się legenda: kareta, którą jechał biskup Krasicki, spiesząc na obiad czwartkowy, potrąciła starego żołnierza. Umierający z ogromną mocą mówił o świętej miłości ojczyzny, o bliznach – pamiątkach bitew, o śmierci, która przestała być straszna. Więź między starym wiarusem a biskupem, która wytworzyła się w chwili śmierci, stała się natchnieniem do napisania Hymnu do miłości Ojczyzny.

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Liryka starożytnej Grecji, oprac. J. Danielewicz, Wrocław 2006, s. 212.
  2. Ignacy Krasicki, Myszeidos Pieśni X, wyd. 1780, polona.pl [dostęp 2018-07-06].