Hymn do miłości Ojczyzny

utwór Ignacego Krasickiego

Hymn do miłości Ojczyzny – pierwszy utwór należący do polskiej liryki patriotycznej w czasie rozbiorów. Pełnił rolę polskiego hymnu narodowego tego okresu. Hymn jest parafrazą pieśni do Doskonałości, napisanej przez Arystotelesa[1].

HistoriaEdytuj

Strofą tą zadebiutował w 1774 roku Ignacy Krasicki, który odczytał utwór podczas jednego z obiadów czwartkowych. Napisał ten utwór jako hymn dla Szkoły Rycerskiej. Święta miłości[2] weszła jako fragment w skład pieśni IX poematu heroikomicznego Myszeida. Strofa doczekała się wielu przekładów, w tym trzech na język francuski.

Podczas immatrykulacji podchorążowie odśpiewują pieśń zaraz po Gaudeamus igitur.

LegendaEdytuj

Z powstaniem wiersza wiąże się legenda: kareta, którą jechał biskup Krasicki, spiesząc na obiad czwartkowy, potrąciła starego żołnierza. Umierający z ogromną mocą mówił o świętej miłości ojczyzny, o bliznach – pamiątkach bitew, o śmierci, która przestała być straszna. Więź między starym wiarusem a biskupem, która wytworzyła się w chwili śmierci, stała się natchnieniem do napisania Hymnu do miłości Ojczyzny.

W kulturzeEdytuj

Utwór został wybrany jako hymn szkolny w X Liceum Ogólnokształcącym im. Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie[3].

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Liryka starożytnej Grecji, oprac. J. Danielewicz, Wrocław 2006, s. 212.
  2. Ignacy Krasicki, Myszeidos Pieśni X, wyd. 1780, polona.pl [dostęp 2018-07-06].
  3. Witryna WWW szkoły. Menu X LO; HISTORIA SZKOŁY [dostęp 2020-09-01].