IRB Sevens World Series (2000/2001)

IRB Sevens World Series (2000/2001) – druga edycja IRB Sevens World Series, organizowanej przez IRB corocznej serii turniejów dla męskich reprezentacji narodowych w rugby 7. Składała się z dziewięciu turniejów rozegranych pomiędzy listopadem 2000 a czerwcem 2001 roku, w których startowało szesnaście bądź dwadzieścia cztery zespoły. Zawody zostały zdominowane przez reprezentacje Nowej Zelandii i Australii, które podzieliły między sobą wygrane turnieje, a ostatnie cztery finały rozegrały między sobą. W całym cyklu ostatecznie triumfowali Nowozelandczycy.

IRB Sevens World Series 2000/2001
1999/2000 2001/2002
Szczegóły turnieju
Termin 18 listopada 20003 czerwca 2001
Liczba drużyn 36 (z 6 konfederacji)
Stadiony 11 (w 10 miastach)
Gold medal blank.svg I miejsce  Nowa Zelandia
Silver medal blank.svg II miejsce  Australia
Bronze medal blank.svg III miejsce  Fidżi
Statystyki turnieju
Najwięcej przyłożeń Nowa Zelandia Karl Te Nana
Strona internetowa

Informacje ogólneEdytuj

Wstępne plany harmonogramu rozgrywek pojawiły się w lipcu 2000 roku – w porównaniu do poprzedniego sezonu zrezygnowano z paryskiego turnieju, w Mar del Plata miał się odbyć Puchar Świata 2001, zaś Fiji Sevens został odwołany przez Fiji Rugby Union po zamachu stanu w tym kraju[1][2]. We wrześniu 2000 roku IRB potwierdziła lokalizacje siedmiu turniejów i poinformowała, że cykl rozpocznie się w RPA przenosząc się jednak ze Stellenbosch do Durbanu[3][4]. W ciągu następnego miesiąca z rozpiski wypadł Punta del Este Sevens, pojawiły się natomiast dwa kolejne turnieje w Azji. Malezja miała już doświadczenie w organizacji poważnych zawodów w tej dyscyplinie sportu po Igrzyskach Wspólnoty Narodów 1998, przyznanie zaś turnieju Chinom miało na względzie rozwój siedmioosobowego rugby w tym kraju oraz starania IRB w celu jego wprowadzenia w poczet sportów olimpijskich[5][6][7]. Pod koniec października 2000 roku zakończono budowanie terminarza ogłaszając gospodarzy kończących sezon zawodów – Londyn i Cardiff[5]. Tak więc ostatecznie zaplanowano rozegranie dziesięciu turniejów w okresie od listopada 2000 do czerwca 2001 roku, w tym cztery w nowych lokalizacjach – Chinach, Malezji, Anglii i Walii[8][9][10].

W związku z sankcjami nałożonymi na Fidżi po zamachu stanu z 2000 roku rząd australijski odmówił wydania reprezentantom tego kraju wiz wjazdowych, co doprowadziło do odwołania przez IRB zawodów w Brisbane[11]. Taka sama możliwość istniała również w przypadku nowozelandzkiego turnieju, jednak nacisk ze strony New Zealand Rugby Union spowodował, iż fidżyjscy rugbyści otrzymali prawo wjazdu do tego kraju[12][13]. Ostatecznie odbyło się zatem dziewięć turniejów[14].

Zgodnie z zapowiedziami z połowy poprzedniego sezonu[15], Anglicy wystąpili we wszystkich turniejach, co było jednocześnie warunkiem udzielenia zgody na organizację przez Rugby Football Union zawodów w Londynie[16]. Prócz Anglików i broniących tytułu Nowozelandczyków, do uczestnictwa we wszystkich zawodach IRB wytypowała również Argentynę, Australię, Fidżi, Francję, Kanadę, RPA, Samoa i Walię[5]. Szkoci odrzucili zaproszenie do uczestnictwa, skupiając swoje wysiłki na przygotowaniach do Igrzysk Wspólnoty Narodów 2002[17], występ Fidżyjczyków stał zaś pod znakiem zapytania ze względów politycznych i finansowych[2]. Po raz pierwszy natomiast w poważnych zawodach zaprezentował się wspólny zespół Indii Zachodnich[18], który po otrzymaniu zgody na jego utworzenie ze strony IRB wyrażonej ze względu na słabość poszczególnych reprezentacji z tego regionu[19][20] zadebiutował w Hong Kong Sevens[18]. Ich dobra postawa dała im miejsce również w dwóch finałowych zawodach[21].

Sezon rozpoczął się wznowieniem rywalizacji z poprzedniej edycji, bowiem w pierwszych czterech turniejach w finale gościli Fidżyjczycy i w trzech z nich ulegli oni Nowozelandczykom. W czwartym okazali się natomiast słabsi od włączających się do walki o tytuł Australijczyków, którzy wykorzystali potknięcie gospodarzy w Wellington. Podzieliwszy się zwycięstwami w kolejnych dwóch zawodach podopieczni Gordona Tietjensa i Glena Elli po sześciu turniejach zgromadzili tyle samo punktów w klasyfikacji generalnej, lecz pozostałe trzy finały rozstrzygnęli na swoją korzyść reprezentanci Nowej Zelandii triumfując ostatecznie w całym cyklu. Australia będąca jedyną drużyną, która awansowała przynajmniej do półfinału w każdym z zawodów, zajęła ostatecznie pozycję drugą. Najwięcej przyłożeń w sezonie zdobył nowozelandzki kapitan, Karl Te Nana[8][22][23].

KalendarzEdytuj

Turniej Gospodarz Stadion Data Zwycięzca
South Africa Sevens 2000   Durban ABSA Stadium 18–19 listopada 2000   Nowa Zelandia
Dubai Sevens 2000   Dubaj Dubai Exiles Rugby Ground 23–24 listopada 2000   Nowa Zelandia
New Zealand Sevens 2001   Wellington Westpac Stadium 9–10 lutego 2001   Australia
Hong Kong Sevens 2001   Hongkong Hong Kong Stadium 30 marca–1 kwietnia 2001   Nowa Zelandia
Shanghai Sevens 2001   Szanghaj Yuanshen Sports Centre Stadium 7–8 kwietnia 2001   Australia
Kuala Lumpur Sevens 2001   Kuala Lumpur Petaling Jaya Stadium 21–22 kwietnia 2001   Australia
Japan Sevens 2001   Tokio Chichibunomiya Rugby Stadium 29–30 kwietnia 2001   Nowa Zelandia
London Sevens 2001   Londyn Twickenham Stadium, Twickenham Stoop 27–28 maja 2001   Nowa Zelandia
Cardiff Sevens 2001   Cardiff Rodney Parade, Millennium Stadium 2–3 czerwca 2001   Nowa Zelandia

System rozgrywekEdytuj

W poszczególnych turniejach brało udział szesnaście zespołów, z wyjątkiem Hong Kong Sevens, skupiającego dwadzieścia cztery drużyny[24].

W fazie grupowej spotkania toczone były bez ewentualnej dogrywki, za zwycięstwo, remis i porażkę przysługiwały odpowiednio trzy, dwa i jeden punkt, brak punktów natomiast za nieprzystąpienie do meczu. W przypadku turnieju w Hongkongu po zakończeniu fazy grupowej ustalany był ranking – pierwsze osiem zespołów awansowały do ćwierćfinałów, kolejna ósemka do turnieju Plate, a pozostałe do Bowl. W pozostałych turniejach czołowa dwójka z każdej grupy awansowała do ćwierćfinałów, pozostałe zaś walczyły o Bowl. W przypadku tej samej liczby punktów ich lokaty były ustalane kolejno na podstawie[24]:

  1. lepszego bilansu punktów zdobytych i straconych;
  2. większej ilości zdobytych przyłożeń;
  3. wyniku meczów pomiędzy zainteresowanymi drużynami.

W przypadku remisu w fazie pucharowej, organizowana była dogrywka składająca się z dwóch pięciominutowych części[24].

Punkty liczone do klasyfikacji generalnej przyznawane były zespołom walczącym o Cup, finalistom i półfinalistom Plate oraz zwycięzcy Bowl, przy czym zawody w Hongkongu były wyżej punktowane[8][9][25].

16 zespołów 24 zespoły
Pozycja Pkt Pkt Pozycja
1 (Cup) 20 30 1 (Cup)
2 (finał Cup) 16 24 2 (finał Cup)
3–4 (półfinały Cup) 12 18 3–4 (półfinały Cup)
8 5–8 (ćwierćfinały Cup)
5 (Plate) 8 4 9 (Plate)
6 (finał Plate) 6 3 10 (finał Plate)
7–8 (półfinały Plate) 4 2 11–12 (półfinały Plate)
9 (Bowl) 2 1 13 (Bowl)
10–16 0 0 14–24

TurniejeEdytuj

Główny artykuł: South Africa Sevens 2000.
Miejsce Reprezentacja
1   Nowa Zelandia
2   Fidżi
3   Australia
  Argentyna
5   Południowa Afryka
6   Samoa
7   Francja
  Kanada
  Półfinały Finał
             
   Nowa Zelandia 40  
   Argentyna 0  
 
       Nowa Zelandia 34
     Fidżi 5
   Fidżi 10
   Australia 5  
Główny artykuł: Dubai Sevens 2000.
Miejsce Reprezentacja
1   Nowa Zelandia
2   Fidżi
3   Australia
  Samoa
5   Południowa Afryka
6   Argentyna
7   Anglia
  Zimbabwe
  Półfinały Finał
             
   Nowa Zelandia 26  
   Samoa 0  
 
       Nowa Zelandia 38
     Fidżi 12
   Fidżi 31
   Australia 12  
Główny artykuł: New Zealand Sevens 2001.
Miejsce Reprezentacja
1   Australia
2   Fidżi
3   Stany Zjednoczone
  Wyspy Cooka
5   Samoa
6   Argentyna
7   Kanada
  Nowa Zelandia
  Półfinały Finał
             
   Australia 36  
   Stany Zjednoczone 5  
 
       Australia 19
     Fidżi 17
   Fidżi 27
   Wyspy Cooka 12  
Główny artykuł: Hong Kong Sevens 2001.
Miejsce Reprezentacja
1   Nowa Zelandia
2   Fidżi
3   Australia
  Samoa
5   Argentyna
  Południowa Afryka
  Kanada
  Anglia
  Półfinały Finał
             
   Nowa Zelandia 14  
   Australia 12  
 
       Nowa Zelandia 29
     Fidżi 5
   Fidżi 12
   Samoa 10  
Główny artykuł: Shanghai Sevens 2001.
Miejsce Reprezentacja
1   Australia
2   Południowa Afryka
3   Nowa Zelandia
  Korea Południowa
5   Fidżi
6   Anglia
7   Samoa
  Argentyna
  Półfinały Finał
             
   Australia 19  
   Nowa Zelandia 7  
 
       Australia 19
     Południowa Afryka 12
   Południowa Afryka 40
   Korea Południowa 10  
Główny artykuł: Kuala Lumpur Sevens 2001.
Miejsce Reprezentacja
1   Australia
2   Nowa Zelandia
3   Fidżi
  Południowa Afryka
5   Samoa
6   Francja
7   Walia
  Argentyna
  Półfinały Finał
             
   Australia 19  
   Fidżi 7  
 
       Australia 19
     Nowa Zelandia 17
   Nowa Zelandia 19
   Południowa Afryka 7  
Główny artykuł: Japan Sevens 2001.
Miejsce Reprezentacja
1   Nowa Zelandia
2   Australia
3   Fidżi
  Samoa
5   Południowa Afryka
6   Anglia
7   Walia
  Kanada
  Półfinały Finał
             
   Nowa Zelandia 17  
   Samoa 12  
 
       Nowa Zelandia 26
     Australia 12
   Australia 17
   Fidżi 7  
Główny artykuł: London Sevens 2001.
Miejsce Reprezentacja
1   Nowa Zelandia
2   Australia
3   Samoa
  Fidżi
5   Południowa Afryka
6   Anglia
7   Kanada
  Argentyna
  Półfinały Finał
             
   Nowa Zelandia 15  
   Fidżi 7  
 
       Nowa Zelandia 19
     Australia 12
   Australia 33
   Samoa 17  
Główny artykuł: Cardiff Sevens 2001.
Miejsce Reprezentacja
1   Nowa Zelandia
2   Australia
3   Południowa Afryka
  Samoa
5   Fidżi
6   Walia
7   Argentyna
  Gruzja
  Półfinały Finał
             
   Nowa Zelandia 24  
   Samoa 7  
 
       Nowa Zelandia 31
     Australia 5
   Australia 21
   Południowa Afryka 12  

Klasyfikacja generalnaEdytuj

Miejsce Reprezentacja Punkty
DUR DUB WEL HKG SHA KUL TOK LON CAR Ogółem
1   Nowa Zelandia 20 20 4 30 12 16 20 20 20 162
2   Australia 12 12 20 18 20 20 16 16 16 150
3   Fidżi 16 16 16 24 8 12 12 12 8 124
4   Samoa 6 12 8 18 4 8 12 12 12 92
5   Południowa Afryka 8 8 2 8 16 12 8 8 12 82
6   Argentyna 12 6 6 8 4 4 2 4 4 50
7   Anglia 0 4 0 8 6 0 6 6 2 32
8   Kanada 4 0 4 8 2 0 4 4 0 26
9   Walia 0 0 0 3 0 4 4 2 6 19
10   Stany Zjednoczone 12 4 0 16
11   Korea Południowa 0 12 2 0 14
12   Francja 4 2 6 0 0 0 12
=   Wyspy Cooka 12 12
14   Zimbabwe 0 4 4
=   Gruzja 0 0 0 4 4
=   Portugalia 2 2 0 0 4
17   Irlandia 2 2
18   Hongkong 0 1 0 0 1
19   Zatoka Perska 0 0 0
=   Rosja 0 0 0 0
=   Malezja 0 0 0 0 0
=   Papua-Nowa Gwinea 0 0
=   Indie Zachodnie 0 0 0 0
=   Tajlandia 0 0 0
=   Hiszpania 0 0 0
=   Sri Lanka 0 0 0
=   Singapur 0 0 0
=   Chińskie Tajpej 0 0 0 0 0
=   Japonia 0 0 0 0 0 0
=   Kenia 0 0 0
=   Chiny 0 0 0 0
=   Niue 0 0
=   Maroko 0 0 0
=   Tonga 0 0
=   Szkocja 0 0 0
=   Namibia 0 0

PrzypisyEdytuj

  1. Draft world sevens time-table announced (ang.). espnscrum.com. [dostęp 2013-11-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-11-03)].
  2. a b Fiji's presence in Sevens Series in doubt (ang.). espnscrum.com. [dostęp 2013-11-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-11-03)].
  3. Early World Sevens Series dates confirmed (ang.). espnscrum.com. [dostęp 2013-11-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-11-03)].
  4. Durban proud to kick off Sevens Series (ang.). espnscrum.com. [dostęp 2013-11-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-11-03)].
  5. a b c Twickenham and Cardiff on IRB World Series Map (ang.). irbsevens.org @ web.archive.org. [dostęp 2013-11-01].
  6. Shanghai Sevens lure for Olympic gold (ang.). scmp.com. [dostęp 2013-11-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-11-24)].
  7. Sevens for Shanghai as IRB gives China the ball (ang.). scmp.com. [dostęp 2013-11-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-11-24)].
  8. a b c TOURNAMENTS: WORLD SEVENS (ang.). planet-rugby.com @ web.archive.org. [dostęp 2013-11-01].
  9. a b Welcome to the IRB World Sevens Series Website (ang.). irbsevens.org @ web.archive.org. [dostęp 2013-11-01].
  10. Cardiff to host Sevens Series Finale (ang.). espnscrum.com. [dostęp 2013-11-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-11-03)].
  11. ARU loses World Sevens Series round (ang.). espnscrum.com. [dostęp 2013-11-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-11-03)].
  12. Fiji prosper despite protests (ang.). espnscrum.com. [dostęp 2013-11-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-11-03)].
  13. Rugby pressure forced Fiji u-turn (ang.). nzherald.co.nz. [dostęp 2013-11-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-01-01)].
  14. The WSS schedule for 2000/2001 (ang.). irbsevens.org @ web.archive.org. [dostęp 2013-11-01].
  15. England wake up to value of Sevens circuit (ang.). scmp.com. [dostęp 2013-11-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-11-01)].
  16. England's sevens debut in doubt (ang.). espnscrum.com. [dostęp 2013-11-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-11-03)].
  17. Scots sit out sevens (ang.). espnscrum.com. [dostęp 2013-11-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-11-03)].
  18. a b West Indies to make debut in Hong Kong (ang.). espnscrum.com. [dostęp 2013-11-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-11-03)].
  19. Windies pitched into Hong Kong sevens (ang.). espnscrum.com. [dostęp 2013-11-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-11-03)].
  20. West Indies set to debut in Sevens Series (ang.). espnscrum.com. [dostęp 2013-11-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-11-03)].
  21. Rugby Talk. May 2001 (ang.). hkrugby.com @ web.archive.org. [dostęp 2013-11-01].
  22. New Zealand Win Both Titles (ang.). irbsevens.org @ web.archive.org. [dostęp 2013-11-01].
  23. Pair Home In On IRB Sevens Title (ang.). irbsevens.org @ web.archive.org. [dostęp 2013-11-01].
  24. a b c FIJI TOP SEEDS FOR STELLENBOSCH (ang.). irbsevens1999.irb.org @ web.archive.org. [dostęp 2013-11-01].
  25. T O U R N A M E N T S (ang.). irbsevens.org @ web.archive.org. [dostęp 2013-11-01].

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj