Ideologia zerowej redundancji

Ideologia zerowej redundancjipogląd językowy zakładający, że stosowanie pleonazmów i innych form nadmiarowości językowej jest zjawiskiem ujemnym. Proponenci tej ideologii wychodzą z założenia, że tego rodzaju konstrukcji powinno się unikać[1], ignorując, że występowanie elementów redundantnych jest typową i naturalną cechą struktury językowej[1][2][3].

W niektórych przypadkach redundancja językowa jest nieunikniona, np. w konstrukcjach gramatycznych[1][4] takich jak „ta piękna wioska”, gdzie poszczególne składniki wyrażenia zawierają powtórzoną informację o rodzaju, liczbie i przypadku gramatycznym[2]. Redundancja może także służyć nadaniu wypowiedzi dodatkowego zabarwienia stylistycznego[1]. Nadmiarowość opcjonalna jest jednak typowym przedmiotem krytyki normatywistycznej, sprzeciwiającej się rozwlekłości stylu, pleonazmom i powtórzeniom[4]. Posługiwanie się nią bywa uważane za oznakę braku wykształcenia[1].

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e Filip Berlengi, Prescriptivism and Language Ideologies: A Comparison between Croatian and English Usage Guides, Uniwersytet w Zagrzebiu, 2018, s. 10, 22 (ang.).
  2. a b Mate Kapović, Anđel Starčević, Daliborka Sarić, O preskripciji i preskriptivizmu u Hrvatskoj [w:] Barbara Kryżan-Stanojević (red.), Jezična politika: između norme i jezičnog liberalizma, Zagrzeb: Srednja Europa, 2016, s. 63–64, ISBN 978-953-7963-47-7 (chorw.).
  3. Ana Lado, Teaching Beginner ELLs Using Picture Books: Tellability, Corwin Press, 2012, s. 35, ISBN 978-1-4522-3523-3 (ang.).
  4. a b Kinga Klaudy, Krisztina Károly, Ágota Fóris, New Trends in Translation Studies: In Honour of Kinga Klaudy, Akadémiai Kiadó, 2005, s. 56–58, ISBN 978-963-05-8257-5 (ang.).