Otwórz menu główne

Ignacy Cieplak

Oficer dyplomowany Wojska Polskiego

Ignacy Cieplak (ur. 24 maja 1904, zm. 13 października 1991[1]) – porucznik kawalerii Wojska Polskiego II RP.

Ignacy Cieplak
porucznik porucznik
Data urodzenia 24 maja 1904
Data śmierci 13 października 1991
Przebieg służby
Lata służby od 1932
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 13 Pułk Ułanów Wileńskich
Suwalska Brygada Kawalerii
Dywizja Kawalerii „Zaza”
Stanowiska dowódca plutonu
oficer informacyjny
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
kampania wrześniowa
Bitwa pod Kockiem
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari

W 1932 ukończył Szkołę Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. 7 sierpnia 1932 Prezydent RP Ignacy Mościcki mianował go podporucznikiem ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1932 i 2. lokatą w korpusie oficerów kawalerii, a generał dywizji Kazimierz Fabrycy w zastępstwie Ministra Spraw Wojskowych przydzielił do 13 pułku ułanów wileńskich w Nowej Wilejce i z dniem 1 września tego roku wyznaczył na stanowisko dowódcy plutonu[2]. 1 marca 1935 awansował na porucznika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1935 i 19. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[3].

W listopadzie 1938 rozpoczął naukę w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie pod kierunkiem pułkownika dyplomowanego Mariana Porwita (XIX promocja 1938–1940). Wybuch wojny uniemożliwił mu zakończenie rozpoczętych studiów[4].

W kampanii wrześniowej 1939 walczył w sztabie Suwalskiej Brygady Kawalerii pełniąc funkcję oficera informacyjnego, a następnie oficera sztabu Zgrupowania Kawalerii generała brygady Podhorskiego i dowództwa Dywizji Kawalerii „Zaza”. Uczestniczył w bitwie pod Kockiem[5]. Po kapitulacji przebywał w niemieckiej niewoli, między innymi w Oflagu II C Woldenberg. W styczniu 1947 w Miesięczniku Wojskowym „Bellona” został opublikowany artykuł jego autorstwa zatytułowany „Bitwa pod Stalingradem”[a]. Za kampanię wrześniową został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari[6].

UwagiEdytuj

  1. Współautorem artykułu był podpułkownik Stanisław Świnarski, były jeniec Oflagu II C Woldenberg.

PrzypisyEdytuj

  1. Baza-Nekrologów.pl
  2. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych Nr 9 z 15 sierpnia 1932 r., s. 347, 355, 358.
  3. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych Nr 3 z 4 marca 1935 r., s. 14.
  4. Marian Porwit, Spojrzenia poprzez moje życie, s. 438.
  5. Ludwik Głowacki, Działania wojenne ..., s. 381 i Jan Wróblewski, Samodzielna Grupa Operacyjna „Polesie” 1939, s. 201.
  6. Jan Zaborowski: Żołnierze Generała Kleeberga. Wyd. II. Warszawa: 2002, s. 92. ISBN 83-91-24627-2.

BibliografiaEdytuj

  • Dzienniki Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych z 1932 i 1935
  • Grzegorz Cydzik, Ułani, ułani..., Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1983, ​ISBN 83-11-06879-8
  • Ludwik Głowacki, Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939, Wydawnictwo Lubelskie, wyd. II, Warszawa 1986, ​ISBN 83-222-0377-2
  • Marian Porwit, Spojrzenia poprzez moje życie, Warszawa: „Czytelnik”, 1986, ISBN 83-07-01535-9, OCLC 69288255.
  • Jan Wróblewski, Samodzielna Grupa Operacyjna „Polesie” 1939, Wydawnictwo MON, Warszawa 1989, ​ISBN 83-11-07699-6​.