Otwórz menu główne

Ignacy Drewnowski (oficer)

Ignacy Junosza Drewnowski[1] (ur. 9 stycznia 1897 w Krakowie, zm. 1993 w Barrow-in-Furness) – pułkownik Wojska Polskiego.

Ignacy Drewnowski
pułkownik pułkownik
Data i miejsce urodzenia 9 stycznia 1897
Kraków
Data i miejsce śmierci 1993
Barrow-in-Furness
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 1 Pułk Łączności,
Dep.VI MSWoj.,
Biuro Pers. MSWoj.,
28 Dywizja Piechoty,
Armia „Kraków”
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-ukraińska (obrona Lwowa),
II wojna światowa (kampania wrześniowa)
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 9 stycznia 1897 w Krakowie[2][3][4]. Był synem Ignacego Drewnowskiego (1846–1920, urzędnik), bratem Kazimierza (1881–1952, inżynier) i Marii (uczestniczka obrony Lwowa w 1918, zm. w 1979 we Lwowie w wieku 86 lat[5])[6][7][8][4]. W 1913 ukończył VI klasę w C. K. Gimnazjum we Lwowie[9].

Podczas I wojny światowej od 9 marca 1915 służył w szeregach Legionów Polskich[10]. Później był żołnierzem Polskiego Korpusu Posiłkowego[10]. Dosłużył stopnia sierżanta[10]. Po bitwie pod Rarańczą z połowy 1918 był internowany w Szaldobos[10]. W 1918 był podchorążym[11][3].

Po zakończeniu wojny, jako były legionista został przyjęty do Wojska Polskiego i zatwierdzony w stopniu podporucznika[12]. W listopadzie 1918 brał udział w obronie Lwowa podczas wojny polsko-ukraińskiej[3][8]. Kontynuował naukę w IV Gimnazjum we Lwowie, w roku szkolnym 1917/1918 jako kandydat wojskowy w klasie VII[13], a w terminie nadzwyczajnym w grudniu 1918 zdał egzamin dojrzałości będąc kandydatem matur wojennym[2][14].

Został awansowany na stopień kapitana łączności ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[15][16]. W 1923 jako oficer nadetatowy 1 pułku łączności i Adiutant Sztabowy był przydzielony do służby w Departamencie VI Wojsk Technicznych Ministerstwa Spraw Wojskowych[17][18]. Został awansowany na stopień majora łączności ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928[19]. W 1928 jako oficer nadetatowy 1 pułku łączności służył w Biurze Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych[20]. W 1932 był oficerem 28 Dywizji Piechoty w Warszawie[21]. Od 1935 do 1939 pełnił stanowisko dowódcy 5 batalionu telegraficznego w Krakowie (w 1939 był w stopniu podpułkownika)[22][23][3]. Należał wówczas do Krakowskiego Koła Lwowian[3]. W kampanii wrześniowej 1939 był dowódcą łączności Armii „Kraków”.

Po wojnie przebywał na emigracji[3]. Od 1962 należał do Koła Lwowian w Londynie[8]. Na początku lat 80. był w stopniu pułkownika[3][8]. Zmarł w grudniu 1993 w Barrow-in-Furness[4].

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. W Rocznikach Oficerskich 1923, 1924 określony jako Ignacy Drewnowski. W Roczniku Oficerskim 1928 określony jako Ignacy Drewnowski-Junosza oraz Ignacy Junosza-Drewnowski i wymieniony w indeksie pod literą „D”. W Roczniku Oficerskim 1932 określony jako Ignacy Junosza-Drewnowski i wymieniony w indeksie pod literą „J”. W „Monitorze Polskim” Nr 92/1932 określony jako Ignacy Drewnowski i wymieniony na liście pod literą „D”. W powojennej publikacji wspomnieniowej w „Biuletynie Koła Lwowian” wymieniony jako Ignacy Drewnowski.
  2. a b Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. Gimnazyum IV. we Lwowie za rok szkolny 1918/19. Lwów: 1918, s. 16.
  3. a b c d e f g Marian Brzezicki. Pierwsza matura w historii Polski odrodzonej „świadectwem dojrzałości” m. Lwowa. „Biuletyn”. Nr 38, s. 42-45, Czerwiec 1980. Koło Lwowian w Londynie. 
  4. a b c Ignacy Drewnowski h. Junosza. sejm-wielki.pl. [dostęp 2019-04-16].
  5. Z żałobnej karty. „Biuletyn”. Nr 39-40, s. 128, Grudzień 1980. Koło Lwowian w Londynie. 
  6. Kronika. We Lwowie. „Kurjer Lwowski”. Nr 64, s. 5, 8 marca 1920. 
  7. Ś.p. Ignacy Drewnowski. „Kurier Warszawski”. Nr 83, s. 4, 23 marca 1920. 
  8. a b c d Marian Brzezicki. Panteon lwowski bohaterów powstania. „Biuletyn”. Nr 52, s. 30, Styczeń 1987. Koło Lwowian w Londynie. 
  9. Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. Gimnazyum IV. we Lwowie za rok szkolny 1914. Lwów: 1914, s. 88.
  10. a b c d Wykaz Legionistów Polskich 1914–1918. Ignacy Drewnowski. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2019-04-16].
  11. Kronika. We Lwowie. „Kurjer Lwowski”. Nr 64, s. 5, 8 marca 1920. 
  12. Wykaz oficerów, którzy nadesłali swe karty kwalifikacyjne, do Wydziału prac przygotowawczych, dla Komisji Weryfikacyjnej przy Departamencie Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1920, s. 23.
  13. Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. Gimnazyum IV. we Lwowie za rok szkolny 1917/18. Lwów: 1918, s. 29.
  14. Formalnie figurował w spisie absolwentów z rocznika 1919. Ósmacy i abiturienci. W: Władysław Kucharski (red.): Księga pamiątkowa 50-lecia Gimnazjum im. Jana Długosza we Lwowie. Lwów: 1928, s. 96.
  15. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 968.
  16. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 885.
  17. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 21, 957.
  18. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 21, 874.
  19. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 622.
  20. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 611.
  21. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 268, 493.
  22. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 22 grudnia 1934 roku, s. 267.
  23. Rocznik Oficerski 1939 ↓.
  24. M.P. z 1932 r. nr 92, poz. 124.

BibliografiaEdytuj