Otwórz menu główne

Ignacy Fonberg

polski chemik i lekarz

Ignacy Fonberg (ur. 1 lutego 1801 w Bielsku Podlaskim, zm. 23 października 1891 w Kijowie) – polski chemik i doktor nauk medycznych.

Ignacy Fonberg
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 1 lutego 1801
Bielsk Podlaski
Data i miejsce śmierci 23 października 1891
Kijów
Profesor
Alma Mater Uniwersytet Wileński
Profesura 1854
Uczelnia Uniwersytet Wileński
Akademia Medyczno-Chirurgiczna
Uniwersytet Kijowski
Okres zatrudn. 1822 - 1859

PochodzenieEdytuj

Ród Fonbergów wywodził się z Warmii i należał do klasy rzemieślniczej. Dziadek Ignacego trafił do Grodna w XVIII za sprawą podskarbiego nadwornego litewskiego Antoniego Tyzenhauza, który tworzył tam fabryki. Następnie rodzina osiadła w Białymstoku. Ojciec Ignacego był fabrykantem powozów i wyrobów żelaznych w Bielsku Podlaskim.

EdukacjaEdytuj

Uczył się w polsko-niemieckiej szkole powszechnej, w 1817 roku kończył gimnazjum w Białymstoku. Studia odbył na wydziale matematyczno-fizycznym Cesarskiego Uniwersytetu Wileńskiego. W tym czasie należał do wileńskiego Towarzystwa Szubrawców. W roku 1822 zastąpił na uczelni Jędrzeja Śniadeckiego, rozpoczynając pracę naukowa i pedagogiczną. W 1826 roku otrzymał nominację na adiunkta, trzy lata później na profesora nadzwyczajnego. Po zlikwidowaniu Uniwersytetu Wileńskiego, został profesorem Akademii Medyczno-Chirurgicznej.

Kariera naukowaEdytuj

W 1842 roku został przeniesiony wraz z innymi kolegami na wydział lekarski Uniwersytetu w Kijowie. Stał się sławny dzięki organizowaniu otwartych wykładów publicznych, na których popularyzował nauki przyrodnicze, kursy dla lekarzy, farmaceutów i biologów.

W roku 1854 otrzymał najwyższy stopień naukowy – profesora zwyczajnego. W 1859 przeszedł na emeryturę. Jego odejście na emeryturę uczniowie uczcili wybitym z tej okazji medalem pamiątkowym,[1]

Dzięki zdobytej wiedzy z dziedziny chemii starał się ją wykorzystać w procesach technologicznych i produkcyjnych. Główne prace naukowe: „Wykład teorii gorzenia” (1821), Słownik wyrazów chemicznych, Wilno, 1825, „Chemia z zastosowaniem do sztuki i rzemiosł” (wyd. 1827–1829, 3 tomy), „Wykład nomenklatury Berzeliusza” (1828), „Wiadomość o cholerze i o sposobach oczyszczania powietrza w czasie panującej zarazy” (1830).[2]

RodzinaEdytuj

Jego żoną była Maria z domu Zawadzka, córką Józefa Zawadzkiego, znanego księgarza i wydawcy wileńskiego (m.in. publikował dzieła Adama Mickiewicza). Mieli trzech synów: Mateusza, znanego lekarza ze Szpitala Wolskiego w Warszawie, Włodzimierza i Emeryka.

Zobacz teżEdytuj

Wykaz literatury uzupełniającej: Ignacy Fonberg.

PrzypisyEdytuj

  1. Kazimierz Zięborak "Z historii chemii – Prof. Ignacy Fonberg w 200 rocznicę urodzin" [w:] „Przemysł Chemiczny” nr 80/12 wyd. 2001 s.586-587
  2. Prace Ignacego Fonberga dostępne w Sieci (Katalog HINT)

BibliografiaEdytuj

  • Wielka Ilustrowana Encyklopedia Gutenberga (1934–1939)
  • Ilustrowana Encyklopedia Trzaski, Everta i Michalskiego (1924–1927)
  • Wielka Encyklopedia Powszechna PWN (1962–1969)