Otwórz menu główne

Ignacy Wenzel Mieczysław Gurowski, znany także jako Ignacio lub Ignacio Wenceslao Gurowski (ur. 17 maja 1812 w Kaliszu[a], zm. 18 kwietnia 1887 w Paryżu) – polski arystokrata, oficer powstania listopadowego[1], grand Hiszpanii, dyplomata.

Ignacy Gurowski
Ignacy Wenzel Mieczysław
Herb
Wczele
Rodzina Gurowscy
Data i miejsce urodzenia 17 maja 1812
Kalisz
Data i miejsce śmierci 18 kwietnia 1887
Paryż
Ojciec Władysław Gurowski
Matka Genowefa Cielecka
Żona

Isabel de Borbón

Grób Ignacego Gurowskiego na cmentarzu Père-Lachaise

ŻyciorysEdytuj

Był synem Władysława Gurowskiego (syn Rafała), starosty kolskiego i Genowefy z Cieleckich, młodszym bratem Adama, Mikołaja, Józefa, Bolesława. Pochodził z rodziny kasztelańskiej herbu Wczele z tytułem hrabiowskim. Jego najstarszy brat, Adam, był publicystą politycznym i historiozoficznym, działaczem politycznym okresu powstania listopadowego i Wielkiej Emigracji. Natomiast jedna z sióstr, Cecylia, wyszła za mąż za barona Frederiksa, generała adiutanta cara Mikołaja I[2], zaś druga, Dezyderia, poślubiła Józefa Komorowskiego (1791–1827), członka opozycji kaliszan[3].

W 1830 ukończył szkołę w Kaliszu[b]. Studiował na Królewskim Uniwersytecie Warszawskim i na uniwersytecie w Heidelbergu. W czasie powstania listopadowego w Legii Litewsko-Wołyńskiej, dosłużył się stopnia podporucznika[4], po upadku powstania znalazł się na emigracji. W 1834 osiadł w Paryżu, gdzie wiódł rozpasany żywot. Rok później wprowadził się do domu markiza Astolphe de Custine, przy rue de La Rochefoucauld, którego kochankiem pozostawał przez 5 lat[5]. Markiz de Custine, znany powszechnie ze swoich upodobań seksualnych, wraz z pozostającymi z nim w jednoczesnym związku hrabią Gurowskim i Anglikiem Edwardem Saint-Barbe, zostali wymienieni w policyjnym spisie homoseksualistów[6]. W 1839 Ignacy towarzyszył markizowi de Custine w podróży do Rosji, której owocem były napisane przez Francuza "Listy z Rosji". W czasie pobytu we francuskiej stolicy hrabia Gurowski poznał, a następnie potajemnie poślubił w Dover (1841)[1], Isabel de Borbón, infantkę Hiszpanii (1821–1897), córkę Franciszka de Paula Burbon (syna króla Karola IV Burbona) i Ludwiki Burbon-Sycylijskiej. Małżeństwo osiadło w Brukseli i cieszyło się licznym potomstwem[1]. Po przełamaniu sprzeciwu rodziny infantki, uzyskał, za sprawą małżeństwa z członkinią królewskiej familii, tytuł granda Hiszpanii, a następnie nawet w imieniu królowej Izabeli II prowadził dyplomatyczne rozmowy z cesarzem Napoleonem III. Zmarł w Paryżu w rok po przeprowadzeniu się tam. Spoczywa na cmentarzu Père-Lachaise[7].

UwagiEdytuj

  1. Większość obcojęzycznych opracowań podaje, że Ignacy Gurowski i jego brat Adam urodzili się w Kaliszu. Tymczasem Adam w rzeczywistości przyszedł na świat w pobliskich Russocicach, rodowym majątku Gurowskich. Polskie opracowania (np. Rafał Gerber Studenci Uniwersytetu Warszawskiego 1808-1831. Słownik biograficzny, Robert Bielecki Słownik biograficzny oficerów powstania listopadowego) nie podają miejsca urodzenia Ignacego.
  2. Prawdopodobnie była to Szkoła Wydziałowa w Kaliszu.

PrzypisyEdytuj

  1. a b c Ignacy Wenzel Mieczysław hr. Gurowski z Gurowa h. Wczele (pol.). Wielka genealogia Minakowskiego. [dostęp 2017-07-12].
  2. Witold Łukaszewicz: Gurowski Adam. W: Polski Słownik Biograficzny. T. 9. Wrocław: 1960-1961, s. 162.
  3. Maria Manteufflowa: Józef Komorowski (pol.). Internetowy Polski Słownik Biograficzny. [dostęp 2017-07-12].
  4. Ignacy Wenzel Mieczysław hr. Gurowski (pol.). Wielka genealogia Minakowskiego. [dostęp 2017-07-18].
  5. Tad Szulc: Chopin in Paris: the life and times of the romantic composer. Da Capo Press, 1999, s. 136. ISBN 0306809338, 9780306809330. (ang.)
  6. La tante, le policier et l’écrivain. Pour une protosexologie de commissariats et de romans (fr.). cairn.info. [dostęp 2017-07-12].
  7. GUROWSKI Ignace, comte (fr.). Amis et Passionés du Père-Lachaise. [dostęp 2017-07-12].

Linki zewnętrzneEdytuj