Otwórz menu główne

Ignacy Prądzyński

polski generał

Ignacy Pantaleon Prądzyński herbu Grzymała (ur. 20 lipca 1792 w Sannikach, zm. 4 sierpnia 1850 na wyspie Helgoland) – generał dywizji Wojska Królestwa Polskiego, wódz naczelny powstania listopadowego.

Ignacy Prądzyński
Ilustracja
Herb
Grzymała
Rodzina Prądzyńscy
Data i miejsce urodzenia 20 lipca 1792
Sanniki (województwo wielkopolskie)
Data i miejsce śmierci 4 sierpnia 1850
Helgoland
Ojciec Stanisław Prądzyński
Matka Marianna z Bronikowskich
Żona

Emilia Rutkowska

Dzieci

Helena Prądzyńska
x Stanisław Herniczek
Sylwia Prądzynska
Emilia Prądzyńska
Władysław Prądzyński
Stanisław Prądzyński

Odznaczenia
Krzyż Złoty Orderu Wojennego Virtuti Militari Kawaler Legii Honorowej (Francja) Order Świętej Anny (Imperium Rosyjskie)
Ignacy Prądzyński
urna z prochami Ignacego Prądzyńskiego w Krypcie Zasłużonych Wielkopolan

ŻyciorysEdytuj

Syn Stanisława i Marianny z Bronikowskich[1]. Z pochodzenia Wielkopolanin (urodzony w Sannikach, w Poznańskiem), od 1807 w wojsku Księstwa Warszawskiego, uczestnik kampanii 1809 i 1812 (Wyprawa Napoleona na Moskwę). Za udział w bitwie nad Berezyną odznaczony Złotym Krzyżem Orderu Virtuti Militari. Uczestniczył w bitwie narodów pod Lipskiem w 1813 oraz obronie Paryża w roku 1814. Został kawalerem Legii Honorowej.

W następnym roku w stopniu majora przeszedł do służby w armii Królestwa Polskiego i dał się poznać jako inżynier wojskowy, autor m.in. projektu budowy Kanału Augustowskiego 1822-1824. W armii Królestwa Polskiego w kwatermistrzostwie generalnym, następnie wykładowca taktyki i fortyfikacji. Był odznaczony Orderem św. Anny II klasy z brylantami[2]. W 1830 roku został nagrodzony Znakiem Honorowym za 20 lat służby[3].

Był członkiem Związku Kosynierów i jednym ze współzałożycieli Towarzystwa Patriotycznego (1821). Więziony (1826-1829) za przynależność do organizacji tajnych. W latach 1830-1831, podczas powstania listopadowego podkomendant Twierdzy Zamość, następnie kwatermistrz generalny Sztabu Głównego, dowódca korpusu inżynierów i – od 16 sierpnia do 19 sierpnia 1831 – wódz naczelny. Strateg, rzecznik zdecydowanych działań zaczepnych.

Autor planów wojny z Rosją, częściowo wykorzystanych przez generała Jana Zygmunta Skrzyneckiego. Był też autorem planu koordynacji działań partyzanckich w Królestwie Polskim. Dowodził w wygranej bitwie pod Iganiami (10 kwietnia 1831). Po upadku powstania w latach 1832-1833 na zesłaniu w Wiatce. W 1834 powrócił do Królestwa Polskiego.

Schorowany, leczył się między innymi na wyspie Helgoland. Tam utonął w trakcie kąpieli morskiej[4] i tam też został pochowany[5]. Od 1997 urna z prochem z miejsca jego pochówku znajduje się w Krypcie Zasłużonych w podziemiach poznańskiego kościoła św. Wojciecha[6].

Był jednym z najbardziej utalentowanych generałów polskich I połowy XIX wieku, autorem około 60 prac z dziedziny wojskowości oraz cennych dla historyka obszernych pamiętników[7] m.in. O sztuce wojennej – Kurs taktyki (1822-1823) oraz Czterej ostatni wodzowie polscy przed sądem historii[8] (1865).

Był członkiem loży wolnomularskiej Bouclier du Nord w 1819 roku[9].

W 1825 roku poślubił Emilię Rutkowską z Miedzechowa. Z pięciorga dzieci Ignacego i Emilii Prądzyńskich wieku dorosłego dożyły jedynie dwie córki: Helena (1826-1854), malarka, żona Stanisława Herniczka z Potoczka, oraz Sylwia (1831-1862), pisarka. Pozostałe dzieci: Władysław, Stanisław i Emilia, zmarły w dzieciństwie[10][11][12].

PatronEdytuj

Generał Ignacy Prądzyński był patronem jednostek Wojska Polskiego:

W Augustowie imię Prądzyńskiego nosi osiedle mieszkaniowe, Zespół Szkół Technicznych oraz ulica[14][15][16].

W Nowych Iganiach mieści się Szkoła Podstawowa im. gen. Ignacego Prądzyńskiego, a jego imię w nazwie szkoły pojawiło się w 1930 roku[17][18].

PrzypisyEdytuj

  1. Jan Wysokiński, Generał Ignacy Prądzyński, KAW, 1985, s. 8
  2. Xsięga pamiątkowa w 50-letnią rocznicę powstania roku 1830 zawierająca spis imienny dowódzców i sztabs-oficerów, tudzież oficerów, podoficerów i żołnierzy Armii Polskiej w tymż roku Krzyżem Wojskowym „Virtuti Militari” ozdobionych, Lwów 1881, s. 2.
  3. Przepisy o znaku honorowym niemniej Lista imienna generałów, oficerów wyższych i niższych oraz urzędnikow wojskowych, tak w służbie będących, jako też dymisjonowanych, znakiem honorowym ozdobionych w roku 1830, [b.n.s].
  4. E. Callier, Bitwy i potyczki stoczone przez wojsko polskie w roku 1831, Drukarnia Dziennika Poznańskiego, Poznań 1887, s. 120.
  5. Jego grób nie zachował się. Poświęcono mu na Helgolandzie tablicę pamiątkową.
  6. Prądzyński Ignacy (1792-1850) [dostęp 2019-03-27]
  7. Pamiętnik historyczny i wojskowy o wojnie polsko-rosyjskiej w roku 1831 napisany przez Ignacego Prądzyńskiego, wyd. 1894, polona.pl [dostęp 2018-06-28].
  8. Czterej ostatni wodzowie polscy przed sądem historji. T. 1 przez Ignacego Prądzyńskiego ; ze wstępem historycznym Ignacego Moszczeńskiego, wyd. 1907, polona.pl [dostęp 2018-06-28].
  9. Stanisław Małachowski-Łempicki, Wykaz polskich lóż wolnomularskich oraz ich członków w latach 1738-1821, w: Archiwum Komisji Historycznej, t. XIV, Kraków 1930, s. 390.
  10. Ignacy Prądzyński [w:] Polski Słownik Biograficzny t. 28 s. 399
  11. Herniczek h. Kotwicz [w:] A. Boniecki, Herbarz polski, tom 7, s. 270-271
  12. Ignacy Prądzyński [w:] Polski Słownik Biograficzny, tom 28
  13. 6blog.
  14. Geoportal. [dostęp 2014-07-03].
  15. Zespół Szkół Technicznych im. Gen. Ignacego Prądzyńskiego w Augustowie. [dostęp 2014-07-03].
  16. Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju. Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 2014-07-03].
  17. M-CMS, Zespół Oświatowy w Nowych Iganiach, www.iganie.gminasiedlce.pl [dostęp 2016-12-01].
  18. M-CMS, Historia szkoły - Zespół Oświatowy w Nowych Iganiach, www.iganie.gminasiedlce.pl [dostęp 2016-12-01].

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj