Otwórz menu główne

Ignacy Włostowski (ur. 1 lutego 1896 w Warszawie, zm. 27 lipca 1978 w Londynie) – podpułkownik dyplomowany Wojska Polskiego.

Ignacy Włostowski
Ilustracja
podpułkownik podpułkownik
Data i miejsce urodzenia 1 lutego 1896
Warszawa
Data i miejsce śmierci 27 lipca 1978
Londyn
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Poland badge.jpgPolskie Siły Zbrojne
Jednostki 27 Pułk Piechoty
Wojskowy Sąd Rejonowy w Częstochowie
8 Dywizja Piechoty
Szkoła Podchorążych dla Podoficerów
Brygada KOP „Podole”
36 Dywizja Piechoty
Samodzielna Brygada Strzelców Podhalańskich
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
  • kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Po ukończeniu gimnazjum i zdaniu matury w 1914 wstąpił do Legionów Polskich. Od 1916 w Polskiej Organizacji Wojskowej, gdzie kończy kurs szkoły oficerskiej. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości dekretem nr 201 jako oficer POW przyjęty do służby w WP z dniem 2 grudnia 1918 i mianowany podporucznikiem piechoty[1]. Walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. 1 kwietnia 1920 został awansowany do stopnia porucznika „z grupy byłych Legionów Polskich”[2].

Po wojnie zweryfikowany w stopniu porucznika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 631 lokatą w korpusie oficerów piechoty służył w 27 pułku piechoty. Jednocześnie studiował na Uniwersytecie Warszawskim[3][4]. W połowie października 1924 był zastępcą kapitana Fryderyka Chomsa w sprawie honorowej przeciwko posłowi na Sejm RP Wacławowi Wiślickiemu[5]. 7 stycznia 1925 został odkomenderowany na 5 miesięczny kurs doszkalania dla młodszych oficerów  piechoty w Chełmnie[6]. 6 czerwca 1925 wrócił do macierzystego pułku i objął dowództwo kompanii. Awansował do stopnia kapitana ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927[7] i 110 lokatą[8]. W październiku 1927 został przeniesiony do Wojskowego Sądu Rejonowego w Częstochowie na stanowisko oficera sądowego do dnia 31 marca 1928[9], a następnie wrócił do 27 pułku piechoty[10]. Od 8 do 10 maja 1928 zdawał egzaminy do Wyższej Szkoły Wojennej w grupie IX[11]. W październiku 1930 został wysłany na Kurs Normalny 1930 – 1932 Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie[12]. Po ukończeniu WSWoj. i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego został z dniem 1 listopada 1932[13] przydzielony do 8 Dywizji Piechoty w Modlinie na stanowisko I oficera sztabu[14]. 1 października 1934 został przeniesiony do Szkoły Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy na stanowisko wykładowcy[15]. Awansowany do stopnia majora dyplomowanego 1 stycznia 1936 i mianowany dowódcą batalionu w 27 pp. 6 listopada przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko szefa sztabu Brygady KOP „Podole”[16][17]. Funkcję szefa sztabu brygady pełni do mobilizacji w 1939.

W kampanii wrześniowej 1939 wziął udział na stanowisku szefa sztabu 36 Rezerwowej Dywizji Piechoty[16]. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Po rozwiązaniu dywizji przedostaje się do Warszawy a następnie do Francji. Przydzielony na stanowisko szefa sztabu 2 Półbrygady w Samodzielnej Brygadzie Strzelców Podhalańskich[18]. Brał udział w walkach pod Narwikiem. Po zakończeniu walk w Norwegii ewakuowany do Francji, a po klęsce Francji przedostaje się do Lizbony, a stamtąd drogą morską 5 października 1940 do Anglii. Awansowany do stopnia podpułkownika. Służył w szkolnictwie wojskowym, był zastępcą komendanta Szkoły Podchorążych Piechoty i Kawalerii Zmotoryzowanej. Po wojnie i demobilizacji osiadł na stałe w Anglii. Mieszkał i pracował w Londynie. Działacz społeczny i kombatancki.

Ignacy Włostowski był żonaty. Miał dwoje dzieci.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Dziennik Rozkazów Wojskowych, 1919, R. 2, nr 5, s. 120.
  2. „Dziennik Personalny” (R. 1, nr 49), MSWojsk., 22 grudnia 1920, s. 1367.
  3. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 203, 436.
  4. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 189, 378.
  5. „Polska Zbrojna” (R. 4, nr 286), 18 października 1924, s. 8.
  6. „Dziennik Personalny MSWojsk,” (R. 6, nr 26), 4 marca 1925, s. 126.
  7. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 43, 222.
  8. „Dziennik Personalny” (R. 8, nr 13), MSWojsk., 20 kwietnia 1927, s. 122.
  9. „Dziennik Personalny” (R. 8, nr 25), MSWojsk., 31 października 1927, s. 322.
  10. „Dziennik Personalny” (R. 9, nr 2), MSWojsk., 20 stycznia 1928, s. 10.
  11. „Dziennik Personalny” (R. 9, nr 8), MSWojsk., 21 marca 1928, s. 109.
  12. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 63, 800.
  13. „Polska Zbrojna” (R. 11, nr 305), 4 listopada 1932, s. 5.
  14. „Dziennik Personalny” (R. 13, nr 13), MSWojsk., 9 grudnia 1932, s. 405.
  15. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 22 grudnia 1934 roku, s. 258.
  16. a b https://caw.wp.mil.pl/plik/file/biuletyn/r3/r3_5.pdf.
  17. R. Rybka, K. Stepan, Rocznik oficerski 1939, Kraków 2006, s. 27, 925.
  18. Tadeusz Panecki, Samodzielna Brygada Strzelców Podhalańskich, 1992, s. 101.
  19. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 19 marca 1921 roku, s. 478.
  20. M.P. z 1931 r. nr 64, poz. 100.
  21. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 63.
  22. M.P. z 1938 r. nr 160, poz. 290

BibliografiaEdytuj