Otwórz menu główne

Igrzyska olimpijskie niesłyszących

Igrzyska olimpijskie niesłyszących – rozgrywane co 4 lata zawody sportowe, w których uczestniczyć mogą wyłącznie osoby z ubytkiem słuchu nie mniejszym niż 55dB w uchu z mniejszą dysfunkcją narządu słuchu. Warunkiem udziału w zawodach jest dostarczenie audiogramu sportowca. W czasie zawodów zabronione jest korzystanie z aparatów lub implantów słuchowych[1].

Reprezentacja Polski wyłaniana jest przez Polski Związek Sportu Niesłyszących.

Rys historycznyEdytuj

Letnie Igrzyska Głuchych przeprowadzono po raz pierwszy w 1924 roku w Paryżu, z udziałem 148 niesłyszących zawodników z 9 krajów, między którymi była również Polska. Pierwsze igrzyska zimowe zorganizowano natomiast w 1949 w Seefeld w Austrii. Współcześnie w zawodach startuje średnio 4500 zawodników z ponad 100 państw; liczby te mają tendencję rosnącą. Aż do 2001 oficjalną nazwą imprezy były „Światowe Zawody Głuchych”. Dopiero po tej dacie Międzynarodowy Komitet Olimpijski wyraził zgodę na wprowadzenie nazwy „Deaflympics”[2].

Kilka faktówEdytuj

„Deaflympics” odbywają się w kolejnym roku po letnich Igrzyskach Olimpijskich MKOl. Ostatnie Letnie Igrzyska Niesłyszących odbyły się w lipcu 2017, a zimowe w 2019. Najbliższe igrzyska letnie planowane są w roku 2021.

W odróżnieniu od tradycyjnych zawodów sportowych, sędziowie i zawodnicy porozumiewają się głównie dzięki gestom i sygnałom świetlnym, np. start sygnalizowany jest nie tylko przez gwizd, ale także z wykorzystaniem migających sygnalizatorów znajdujących się na boisku.

Pierwsze Igrzyska Głuchych przeprowadzono 36 lat wcześniej od pierwszej Paraolimpiady dla niepełnosprawnych sportowców.

W klasyfikacji medalowej dominują sportowcy z Rosji. W 19 zawodach, w których brali udział Polacy, biało-czerwoni zdobyli 167 medali[3].

PrzypisyEdytuj