Otwórz menu główne

Ihar Żalazouski

białoruski łyżwiarz szybki

Ihar Mikałajewicz Żalazouski (biał. Ігар Мікалаевіч Жалязоўскі, ros. Игорь Николаевич Железовский; Igor Nikołajewicz Żelezowski, ur. 1 lipca 1963 w Orszy) - białoruski łyżwiarz szybki reprezentujący także ZSRR, dwukrotny medalista olimpijski, wielokrotny medalista mistrzostw świata i trzykrotny zdobywca Pucharu Świata.

Ihar Żalazouski
Igor Zjelezovski.jpg
Data i miejsce urodzenia 1 lipca 1963
Orsza, ZSRR
Dyscypliny łyżwiarstwo szybkie
Dorobek medalowy
Reprezentacja  ZSRR
Igrzyska olimpijskie
Brąz Calgary 1988 1000 m
MŚ w wieloboju sprinterskim
Złoto Heerenveen 1985 wielobój
Złoto Karuizawa 1986 wielobój
Złoto Heerenveen 1989 wielobój
Złoto Inzell 1991 wielobój
Puchar Świata (1000 m)
FIS Crystal Globe.svg 1. miejsce
1990/1991
Reprezentacja  Białoruś
Igrzyska olimpijskie
Srebro Lillehammer 1994 1000 m
MŚ w wieloboju sprinterskim
Złoto Oslo 1992 wielobój
Złoto Ikaho 1993 wielobój
Brąz Tromsø 1990 wielobój
Puchar Świata (1000 m)
FIS Crystal Globe.svg 1. miejsce
1991/1992
FIS Crystal Globe.svg 1. miejsce
1992/1993
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1993/1994
Puchar Świata (500 m)
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1992/1993

Spis treści

KarieraEdytuj

Pierwszy sukces w karierze Ihar Żalazouski osiągnął w 1985 roku, kiedy podczas mistrzostw świata w wieloboju sprinterskim w Heerenveen zdobył złoty medal. W zawodach tych wyprzedził bezpośrednio Kanadyjczyka Gaétana Bouchera oraz Dana Jansena ze Stanów Zjednoczonych. Sukces ten powtórzył na MŚ w Karuizawie (1986), MŚ w Heerenveen (1989) oraz trzech kolejnych edycjach tej imprezy: MŚ w Inzell (1991), MŚ w Oslo (1992) i MŚ w Ikaho (1993). Zdobył także brązowy medal podczas MŚ w Tromsø w 1990 roku, gdzie wyprzedzili go jedynie Koreańczyk Bae Ki-tae i inny reprezentant Związku Radzieckiego, Andriej Bachwałow.

Igrzyska olimpijskieEdytuj

W 1988 roku brał udział w igrzyskach olimpijskich w Calgary, gdzie zajął trzecie miejsce na dystansie 1000 m. Przegrał tam tylko z Nikołajem Gulajewem z ZSRR i Uwe-Jensem Meyem z NRD. Na tych samych igrzyskach był też czwarty w wyścigu na 1500 m, przegrywając walkę o medal z Austriakiem Michaelem Hadschieffem. Na rozgrywanych cztery lata później igrzyskach w Albertville nie zdobył medalu, w swoim najlepszym starcie zajmując szóste miejsce na 1000 m. Wystąpił także na igrzyskach olimpijskich w Lillehammer w 1994 roku, gdzie był drugi na dystansie 1000 m, ulegając tylko Danowi Jansenowi.

Puchar ŚwiataEdytuj

Wielokrotnie stawał na podium zawodów Pucharu Świata, odnosząc przy tym 30 zwycięstw indywidualnych. Na podium stanął już w swoim debiucie, 30 listopada 1985 roku w Berlinie, zajmując drugie miejsce w biegu na 500 m. Przegrał wtedy tylko z Uwe-Jensem Meyem. Tego samego dnia Żalazouski zwyciężył na dwukrotnie dłuższym dystansie. W klasyfikacji generalnej najlepsze wyniki osiągał w sezonach 1990/1991, 1991/1992 i 1992/1993, kiedy zwyciężał w klasyfikacji końcowej 1000 m. W tejże klasyfikacji był też trzeci w sezonie 1993/1994, a rok wcześniej trzecie miejsce zajął w klasyfikacji 500 m.

Ustanowił sześć rekordów świata, w tym dwa nieoficjalne[1].

BibliografiaEdytuj

PrzypisyEdytuj