Otwórz menu główne

Ikaropowiadanie Jarosława Iwaszkiewicza. Po raz pierwszy ukazało się w 1954 roku, w zbiorze Opowiadania: 1918–1953.

Ikar
Ilustracja
Pieter Bruegel Pejzaż z upadkiem Ikara
Autor Jarosław Iwaszkiewicz
Typ utworu opowiadanie
Wydanie oryginalne
Miejsce wydania  Polska
Język polski
Data wydania 1954 (w zbiorze Opowiadania: 1918–1953)

TreśćEdytuj

Narrator opowiadania wspomina zdarzenie, którego był świadkiem w Warszawie w czasie okupacji niemieckiej. Młody chłopak, którego autor w myślach nazwał Michaś, czytając książkę omal nie wpadł pod samochód. Pech chciał, że tym samochodem była karetka gestapo – niemieckiej policji politycznej. Gestapowcy potraktowali go jak przestępcę i wciągnęli do wozu. Najprawdopodobniej już nie wrócił do domu. To drobne i pospolite w czasie okupacji zdarzenie nie zostało zauważone przez nikogo z przechodniów. Wszyscy ludzie byli bowiem zajęci swoimi sprawami.

Sytuacja ta staje się dla narratora pretekstem do zbudowania syntetycznej przypowieści o losie ludzkim. Zdarzenie to narrator skojarzył z treścią obrazu holenderskiego malarza Pietera Bruegla pt. Pejzaż z upadkiem Ikara, na którym mityczny Ikar, który chciał polecieć do słońca, ginie spadając do morza i nie zostaje zauważony ani przez marynarzy płynących statkiem, ani przez chłopa orzącego pole, ani przez pastucha, ani przez wędkarza. Narrator dochodzi do wniosku, że nawet największe ludzkie dramaty mogą rozgrywać się w sposób niezauważalny dla innych.

Budowa opowiadaniaEdytuj

  • opis obrazu pt. Pejzaż z upadkiem Ikara, w czasie teraźniejszym
  • opis warszawskiej ulicy w czasie letniego zmierzchu, w czasie przeszłym
  • wydarzenie - aresztowanie Michasia
  • refleksje narratora: Ja jeden zauważyłem, że Ikar utonął.

BibliografiaEdytuj

  • Tadeusz Januszewski Słownik pisarzy i lektur dla szkół podstawowych, wyd. Delta, Olsztyn 1995